Moje doświadczenie sugeruje, że odpowiedź brzmi „tak”. W Teoria sentymentów moralnychSmith twierdzi, że poczucie dobra i zła rozwija się poprzez interakcje z innymi osobami, które służą jako punkty odniesienia dla moralnej aprobaty lub dezaprobaty. W tych ramach relacje są najważniejsze, szczególnie te, które podważają nasz własny pogląd na siebie.

Sympatia jest filozoficznym rdzeniem, z którego czytelnicy mogą wyciągnąć ogromne znaczenie relacji międzyludzkich dla formacji moralnej.

• Nigdy nie możemy zbadać własnych sentymentów i motywów, nigdy nie możemy wydać żadnego osądu na ich temat; Chyba że nie usuniemy się z naszej własnej stacji naturalnej i staramy się zobaczyć je w pewnej odległości od nas. Ale nie możemy tego zrobić w żaden inny sposób niż staranie się ich postrzegać oczami innych ludzi lub, ponieważ inni ludzie prawdopodobnie ich zobaczą… Staramy się zbadać własne postępowanie, ponieważ wyobrażamy sobie, że jakikolwiek inny uczciwy i bezstronny widz by to zbadał.

Emocje i pasje są doświadczane przez jednostkę, ale wchodzą w interakcje z innymi i doświadczają ich zatwierdzenia lub dezaprobaty odczuwanych sentymentów wynika z sympatii (harmonii nastrojów) lub antypatii (dysharmonia sentymentów).

Przyjaźń, relacje rynkowe i rodzina działają jako „lustra”, a te interakcje mogą nauczyć je prawidłowo angażować się ze swoimi pasjami. Relacje między starymi a młodymi dają możliwości sympatyzowania zupełnie innym punktu widzenia. Smith zastanawia się nad kilkoma korzyściami, które wynikają z relacji międzypokoleniowych, które są opisane poniżej.

Pora wesołości

Młodzieżowa wesołość i zwietrzała mądrość są wymieniane w interakcjach między starymi i młodymi. Dzieci rozkoszują się najmniejszymi zachwytami, rozpowszechniając śmiech i radość otaczającym ich osobom. Smith nie miał własnych dzieci, ale wydaje się, że doświadczył zarażenia beztroskiego oblicza dziecka:

• Nic nie jest bardziej wdzięczne niż nawykowa radość, która zawsze opiera się na szczególnym rozkwicie dla wszystkich małych przyjemności, na które pozwalają wspólne zdarzenia. Z łatwością współczujemy: inspiruje nas z tą samą radością i sprawia, że ​​każdy drobiazg pojawia się w tym samym przyjemnym aspekcie, w którym przedstawia osobie obdarzonej tym szczęśliwym usposobieniem. Stąd młodzież, pora wesołości, tak łatwo angażuje nasze uczucia.

Współcznictwo z radością dziecka zmienia pogląd widza. Wchodzi w szczęśliwe usposobienie dziecka i widzi wyzwania z bardziej przyjemnej perspektywy.

Prudne rodzicielstwo

Choć zachwycające, pasje młodzieży wymagają umiarkowania do celów praktycznych. Gaiety nie jest znany ze swoich cech ochronnych. Mądrość rodzicielska, zdobyta przez wiek i doświadczenie, jest ważnym zestawieniem dla beztroskiego szaleństwa młodzieży. „Pierwsze lekcje, których uczy go, do których powierzono jego dzieciństwo, większa część z nich, do tego samego celu. Głównym celem jest nauczenie ich, jak powstrzymać od krzywdy”. Choć mniej kapryśne, instrukcja rodziców pokazuje cnotę roztropności.

Według Smitha słabości młodzieży to szaleństwo i brak samozadowolenia. Jednym z przypadków, w którym Smith krytykuje młodych ludzi, jest jego dyskusja na temat przyjaźni jako środka wspólnego dobrego postępowania i służby. Pisze: „Popy, miłe i głupie intymność młodych ludzi, powszechnie założonych, na pewnym niewielkim podobieństwie charakteru, w ogóle niezwiązanym z dobrym postępowaniem… w żadnym wypadku nie może zasługiwać na święte i czcigodne imię przyjaźni”. Krytyka Smitha może zostać uogólniona na brak troski o dobro całości lub służbę dla kogoś innego niż siebie.

Dzieci zaczynają się w stanie całkowitej samoobsesji, mając niewiele okazji, aby zobaczyć się oczami swoich widzów. „Bardzo małe dziecko nie ma wspólnego”, pisze Smith, ale „alarmuje” swoją pielęgniarkę lub rodziców, aby dążyć do dyskomfortu. Rodzice mogą złagodzić te wybuchy, ale wśród swoich rówieśników zaczyna dostrzegać swoje emocje, ale wśród wielkiej szkoły samopomocy ”zacznie widzieć swoje emocje. Człowiek o „stałości i stanowczości” został przeszkolony przez wielką szkołę, aby postrzegać siebie jako bezstronny widz. Chociaż zdolność do cnoty nie jest liniowa z wiekiem, młodzi ludzie są mniej praktykowani w sympatii i samozadowoleniu, i mogą skorzystać z relacji z tymi, którzy są dobrze wyszkoleni.

Balsam na rozpacz

Smith kontynuuje kontrast między dyspozycją młodzieży i starości. „Jesteśmy oczarowani wesołością młodości, a nawet zabawą dzieciństwa: ale wkrótce znudzimy się płaską i bez smaku grawitacji, która zbyt często towarzyszy starości”. Ten komentarz zawiera krytykę tych, którzy pozwalają sobie na ponieść rozpacz. Jednak „grawitacja”, w którą niektórzy wpadają, nie jest pozbawione lekarstwa. Współczucie dla młodych reinwiguruje zmęczone serce:

• Ta skłonność do radości, która wydaje się nawet aniować kwitnienia i lśni z oczu młodzieży i piękna… wywyższenia, nawet starzejącego się, do bardziej radosnego nastroju niż zwyczajnego. Przez pewien czas zapominają o swoich niemowcjach i porzucają się do tych przyjemnych pomysłów i emocji, do których od dawna są obcy, ale które, gdy obecność tak dużej szczęścia przypomina ich do piersi, zajmują tam ich miejsce, jak stary znajomy, od którego przykro im, że byli kiedykolwiek rozdzielone, i których przyjmują bardziej serdecznie.

Szczęście to pasja, która naturalnie płynie z młodzieży, ale musi być uprawiana na starość, zwłaszcza gdy ktoś jest nękany chorobami. Wprowadzenie doświadczenia innej osoby poprzez współczucie może zaoferować odświeżającą alternatywę dla nawyków umysłu.

Zwodnicze ambicje

Rywia i radość są być może bardziej widoczne niż cnoty osób starszych, ale osoby w starszym wieku dalekie od braku zdolności moralnych. W Teoria sentymentów moralnych, Smith z łatwością, użytecznością i rozróżnieniem zastanawia się nad zaabsorbacją ludzkości przez przypowieść syna biednego człowieka. Podczas swojej młodości syn biednego człowieka chce osiągnąć udogodnienia bogatych. Uważa, że ​​pałac, powóz i osobiste służący zapewnią mu zadowolenie i niestrudzenie pracują nad osiągnięciem tych luksusów. W upale ambicji syn biednego człowieka „poświęca prawdziwy spokojność, która przez cały czas jest w jego mocy” i porzuca „pokorne bezpieczeństwo i zadowolenie”. Na starość syn biednego człowieka odkrywa, że ​​„bogactwo i wielkość są zwykłymi bibelotami o niepoważnej użyteczności”, nie zapewniając więcej spokoju niż pincet.

Smith przyznaje, że większość mężczyzn zakochuje się w tych samych pustych obietnicach, co syn biednego człowieka. Wyobrażają sobie, że wszystkie bibeloty bogatego człowieka są środkiem do większego szczęścia. Głupia ambicja – niebezpieczna wadą – przenosi swój apel ze starszym wieku.

• Ale w Langom of Disease and Endiless of Starcy Ageeries of the Vain and Puste Różnice wielkości znikają. Po pierwsze, w tej sytuacji nie są już w stanie polecić tych trudnych zajęć, w które wcześniej go zaangażowali. W swoim sercu przeklina ambicje i próżno żałuje łatwości i lenistwa młodości, przyjemności, które są uciekające na zawsze, i które głupio poświęcił za to, co, kiedy go ma, nie może sobie pozwolić na nie prawdziwą satysfakcję.

Doświadczenie słabości przez wiek i choroby powoduje mądrość, której brakuje młodego, ambitnego człowieka. Smith nie potępia wszelkich ambicji – motywuje ludzi do kultywowania, budowy i wymyślania. Pomimo swoich korzyści, Smith utrzymuje pogląd, że ambicja jest „oszustwem”, z którego należy ostrzegać młodych ludzi. Osoba starsza, która skosztowała, co życie ma do zaoferowania przewodnikowi ambitnego młodego człowieka, który myli się źródłem szczęścia. Narracja syna biednego człowieka oferuje czytelnikom Smithowi szansę sympatyzowania z rozczarowaniem postaci i trzeźwie.

Smith’s Reagh for the Eds

Oprócz podkreślenia różnic między starym i młodym, Smith wysuwa mocne roszczenie dotyczące godności starego. Mówi, że traktowanie osób starszych wskazuje na cnotę: „Słabość dzieciństwa interesuje uczucia najbardziej brutalnych i twardych. To tylko dla cnotliwych i humanitarnych, że niemożności starości nie są przedmiotami pogardy i niechęci”. Łatwo jest odpowiedzieć uprzejmie na dziecko, ale cnotliwa reakcja może nie być naturalna. Współczucie przekształca nasze naturalne skłonności i awersje, umożliwiając przejście przez transakcyjne podejście do relacji.

Uważam, że Smith zachęciłby jednostki do kultywowania relacji między pokoleniami w ramach ich rozwoju moralnego. Korzyści z takich relacji ilustrują pogląd Smitha, że ​​wydziały moralne są opracowywane w warunkach społecznych poprzez wymianę współczucia. Każdy sezon życia wiąże się z sentymentami, które uzupełniają emocje i namiętności innych, dając każdemu dziecku, rodzicowi, dziadkowi i mentorowi rolę w uprawie cnoty.

Przypisy

[1] Teoria sentymentów moralnychautor: Adam Smith. 110.2

[2] TMS 110.3

[3] TMS 42.3

[4] TMS 212.1

[5] „Opieka nad zdrowiem, fortuny, rangi i reputacji jednostki, przedmiotów, na których jego komfort i szczęście w tym życiu powinny zależeć głównie, uważa się za właściwy interes tej cnoty, która jest powszechnie nazywana roztropnością” (213,5).

[6] TMS 225.18

[7] TMS 145.22

[8] TMS 145.22

[9] TMS 146.25

[10] TMS 246.21

[11] TMS 42.3

[12] TMS 181.8

[13] TMS 181.8

[14] TMS 182.8

[15] TMS 183.10

[16] TMS 219.3