Często słyszymy, że amerykański sen nie jest już osiągalny dla dużej części Amerykanów. Niektóre osoby, które wnoszą to roszczenie, opowiadają się za większymi regulacjami rządowymi i wydatkami, aby pomóc przywrócić sen.

Ale co, jeśli amerykański sen żyje i ma się dobrze, a co, jeśli obecna interwencja rządowa czyni go mniej niż mogłoby być? W jego Nowa książka, Crushing Capitalizm: Jak populistyczna polityka zagraża amerykańskiemu snomEkonomista Cato Institute, Norbert J. Michel, rodzi te pytania. Aby na nie odpowiedzieć, przedstawia ogromne ilości danych, które pokazują, że sytuacja jest lepsza dla większości Amerykanów, wiele interwencji rządowych powoli poprawa, a dalsza interwencja rządowa spowolniłaby ją. Michel opowiada o dokładnym badaniu danych na temat płac, dochodów gospodarstw domowych i ubóstwa, a po drodze odnotowuje problemy z korzyściami opieki społecznej, płace minimum i taryfami.

To pochodzi z mojego najnowszego artykułu Hoovera „Odporny amerykański sen” Definiowanie pomysłów19 czerwca 2025 r.

Kolejny fragment:

Czy realne wynagrodzenie zostało stagnowane?

Często słyszymy, że w ciągu ostatnich kilku dziesięcioleci prawie nie nastąpił wzrost realnych płac. Na przykład w książka z 2018 roku, Oren Cass, prawnik, który jest głównym ekonomistą w American Compass, stwierdził, że w latach 1975–2015 „wynagrodzenie mediany pracownika ledwo się zbliżały”.

Michel zauważa kilka problemów z roszczeniem Cassa. Podkreślę dwa. Po pierwsze, aby dostosować wynagrodzenie za inflację, aby mógł porównywać realne płace w czasie, Cass używa indeksu cen konsumpcyjnych (CPI), co notorycznie przechodzi inflację. Lepszym indeksem, który również przewyższa inflację, ale mniej, jest wskaźnik wydatków na konsumpcję osobistą (PCE). Korzystając z tego indeksu, Michel pokazuje, że w latach 1975–2015 płace realne wzrosły o 22 procent, w porównaniu z 1 procentem, które CASS obliczył za pomocą CPI. Po drugie, ważnym elementem płac są świadczenia dostarczane przez pracodawcę. W latach 1973–2019, który był przybliżonym okresem, w którym omówił Cass, te świadczenia bezwączne wzrosły z 13 procent całkowitej rekompensaty do 30 procent. Krótko mówiąc, realne płace, odpowiednio zmierzone, wzrosły o duży procent od 1973 roku.

I:

Dochody gospodarstw domowych

Kolejnym twierdzeniem, które często słyszymy, jest to, że dochody gospodarstw domowych stagnacji. Na przykład ekonomiści Brookings Institution Isabel Sawhill i Eleanor Krause stwierdzono W 2018 r. „Amerykańskie gospodarstwa domowe w trakcie rozkładu doświadczyły bardzo niewielkiego wzrostu dochodów w ostatnich dziesięcioleciach”. Ale Michel wskazuje, że w latach 1967–2015 mediana prawdziwego dochodu gospodarstwa domowego wzrosła z 44 895 USD do 57 230 USD. Ten wzrost o 27 procent nie jest ogromny, ale jest lepszy niż „bardzo mało”. Ponadto Michel wskazuje dwa „niewielkie” problemy z danymi Sawhill/Krause. Po pierwsze, nie dostosowały się do wielkości gospodarstw domowych, co znacznie spadło. Na osobę dochód gospodarstwa domowego wzrósł w tym czasie o 64 procent. Oraz, podobnie jak w przypadku porównania płac Cassa, Sawhill i Krause skorygowały się do inflacji za pomocą CPI. Korzystając z PCE, Michel stwierdza, że ​​w latach 1967–2015 realny dochód gospodarstwa domowego na osobę wzrósł o 140 procent. To dużo.

Przeczytaj cała sprawa.