Za około dekadę całkowite zapotrzebowanie na wodę przekroczy dostępne zasoby na całym świecie. Będzie to trudny problem dla decydentów i organów regulacyjnych, określanych przez Sir Jamesa Bevana, dyrektora naczelnego angielskiej Agencji Środowiska, jako „szczęki śmierci”. Londyn, podobnie jak wiele innych dużych miast na całym świecie, zostanie poważnie dotknięty. Nie wystarczy położenie nacisku na ograniczenie popytu konsumenckiego; to lekcja, jaką wyciągnęliśmy z poważnej suszy, która w 2018 r. nawiedziła Kapsztad. Konieczne będzie znalezienie nowych źródeł dostaw oraz rozwiązań w zakresie zarządzania popytem. Wśród opcji po stronie podaży programy transferu między basenami (IBT) cieszyły się mniejszym zainteresowaniem zarówno ze strony środowiska akademickiego, jak i przemysłu. Budowa IBT wymaga znacznych inwestycji i może mieć również negatywny wpływ na region eksportowy, co należy zbadać.
W tym celu zespół badaczy z Wielkiej Brytanii (HR Wallingford, Newcastle University i Tyndall Centre for Climate Change Research) zapewnił ramy do wdrożenia na etapie planowania i projektowania IBT. Ramy te można wykorzystać do studiów wykonalności niezależnie od typu, lokalizacji, układu i środków IBT.
Wykorzystali te ramy do oceny początkowego wpływu hipotetycznego programu IBT na klimat, który będzie dostarczał wodę ze zbiornika Keilder w północno-wschodniej Anglii do Londynu na południowym wschodzie. Stwierdzili: „Wybór ten wynika z faktu, że Kielder jest największym zbiornikiem wodnym w Wielkiej Brytanii i znajduje się w jednym z regionów najmniej dotkniętych niedoborem wody”.
W zaproponowanych ramach oblicza się przestrzenny i czasowy rozkład przepływu i magazynowania wody wzdłuż zlewni, korzystając z prognoz klimatycznych dotyczących opadów i potencjalnej ewapotranspiracji (UK Climate Projection 2018; UKCP18). Dane te są następnie modelowane w modelu opadów i odpływów w celu obliczenia przyszłych szeregów czasowych dopływu w celu określenia pojemności magazynowania i temperatury strumienia. Proponowane ramy oceniono na podstawie 100 przyszłych scenariuszy klimatycznych wygenerowanych na podstawie najbardziej suchego członka brytyjskiego Biura Meteorologicznego UKCP18 dla dorzecza dawców.
Dr Khadem i współpracownicy ocenili hipotetyczne negatywne skutki ekologiczne i hydrologiczne. Wpływ tego hipotetycznego IBT oceniono w ramach trzech scenariuszy przeniesienia. W scenariuszu „NoTransfer” nie było zapotrzebowania na wodę z londyńskiego IBT, a woda ze zbiornika Keilder Reservoir była wykorzystywana w jego strefie zasobów. W scenariuszu „AllYearTransfer” zapotrzebowanie na wodę z londyńskiego IBT występowało przez cały rok. W scenariuszu „WinterTransfer” londyński IBT działa wyłącznie w miesiącach zimowych (tj. od października do marca), realizując roczny deficyt wody Londynu.
Oddziaływanie hydrologiczne oceniono poprzez ocenę, czy IBT powoduje suszę w basenie eksportowym. Ryzyko hydrologiczne potencjalnych susz w zlewni Kielderu było wyższe w scenariuszu „AllYearTransfer”. W tym scenariuszu IBT będzie miało trudności z nadążeniem za popytem i spowoduje suszę w strefie zasobów wodnych Kielder. Jednakże transfer w ramach „WinterTransfer” pokazuje, że nie będzie negatywnego wpływu hydrologicznego, ponieważ w dorzeczu donora występują duże przepływy. Wpływ na środowisko oceniono, oceniając, czy zmiana przepływu i objętości magazynowania zmieni temperaturę strumienia i zniszczy siedlisko słodkowodne. We wszystkich trzech scenariuszach przewidywano niską temperaturę strumienia bez negatywnego wpływu ekologicznego na dorzecze Kielderu.
Odkrycia zespołu badawczego z powodzeniem udowodniły, że ambitny IBT północ-południe może pozyskiwać wodę z rezerwatu Keilder w celu pokrycia deficytu Londynu poprzez przesyłanie dużych ilości wody w miesiącach zimowych, nawet przy najsuchszej prognozie klimatycznej UKCP18. Nie jest to jedyna opcja dostępna dla decydentów, ale niniejsze badanie pokazuje, że jest to realna i wykonalna opcja do rozważenia, a być może także punkt wyjścia do dalszej analizy. “Obecny plan zarządzania zasobami wodnymi obejmuje szereg działań obejmujących redukcję wycieków, redukcję zapotrzebowania, nowe programy dotyczące wód gruntowych i ponownego wykorzystania, a także transfery regionalne. Jeśli jednak wzrost populacji będzie większy, redukcja zapotrzebowania nie przyniesie niezbędnych korzyści lub jeśli narzucony zostanie wyższy standard odporności na suszę, wymagany przez Krajową Komisję Infrastruktury, długodystansowe IBT może okazać się niezbędne do utrzymania dostaw wody w Londynie “, powiedział główny autor, dr Khadem.
Referencje w czasopiśmie i autorzy zdjęć:
Khadem, Majed, Richard J. Dawson i Claire L. Walsh. „Wykonalność międzyzlewniowych transferów wody w celu zarządzania ryzykiem klimatycznym w Anglii”. Zarządzanie ryzykiem klimatycznym (2021): 100322. DOI: https://doi.org/10.1016/j.crm.2021.100322
