Międzynarodowy zespół naukowców odkrył nowe informacje na temat górnej atmosfery Urana, gdzie jony wirujące nad chmurami lodowego olbrzyma spotykają się z polem magnetycznym otaczającym świat.
„Magnosfera Urana jest jedną z najdziwniejszych w Układzie Słonecznym” – powiedziała Paola Tiranti, badaczka z Uniwersytetu Northumbria w Wielkiej Brytanii w oświadczeniu. „Jest nachylona i przesunięta w stosunku do osi obrotu planety, co oznacza, że zorze polarne omiatają powierzchnię w złożony sposób”.
„Odsłaniając tak szczegółowo pionową strukturę Urana, Webb pomaga nam zrozumieć bilans energetyczny lodowych gigantów” – powiedział Tiranti. „To kluczowy krok w kierunku scharakteryzowania planet-olbrzymów poza naszym Układem Słonecznym”.
JWST w dalszym ciągu dostarcza niespotykanych dotąd szczegółów na temat zjawisk komiksowych oddalonych od nas o miliony, a nawet miliardy mil. Dysponując tak szczegółowymi danymi, naukowcy wciąż są w stanie dokonywać nowych odkryć na temat planet w naszym Wszechświecie układ słoneczny. Teleskop już wcześniej celował także w Urana i odkrył nawet m.in nówy księżyc planety w 2025 r.
„Po raz pierwszy udało nam się zobaczyć górne warstwy atmosfery Urana w trzech wymiarach” – powiedziała Paola. „Dzięki czułości Webba możemy prześledzić, jak energia przemieszcza się w górę przez atmosferę planety, a nawet zobaczyć wpływ jej nierównego pola magnetycznego”.
Podróżnik 2 dostarczyło nam pierwsze dane i zdjęcia Urana z bliska już w 1986 roku. Przelot pomógł naukowcom odkryć, że Uran jest bardzo zimny w porównaniu z sąsiadującymi planetami — mniej więcej wtedy dowiedzieliśmy się, że Uran jest najzimniejszą planetą w naszym Układzie Słonecznym.
„Dane Webba potwierdzają, że górna atmosfera Urana wciąż się ochładza, co stanowi kontynuację trendu zapoczątkowanego na początku lat 90. XX wieku” – stwierdziła Paola. „Zespół zmierzył średnią temperaturę na poziomie około 426 kelwinów (około 150 stopni Celsjusza), czyli mniej niż wartości zarejestrowane przez teleskopy naziemne lub poprzednie statki kosmiczne”.
Badania opublikowano 19 lutego w czasopiśmie Geophysical Research Letters.
