Przelotny przelot Ganimedes ujawniło, że błyszczy zorze polarne mogą zachowywać się znacznie bardziej podobnie do Ziemi, niż oczekiwali naukowcy.
Podczas bliskiego przejścia w dniu 7 lipca 2021 r. Sonda kosmiczna Juno należąca do NASA wykonał najbardziej szczegółowe jak dotąd zdjęcia w ultrafiolecie A Księżyc Jowisza świecące zorze polarne. Nowa analiza, przeprowadzona przez zespół kierowany przez Laboratorium Fizyki Atmosfery i Planet (LPAP) na Uniwersytecie w Liège, pokazuje, że zorze Ganimedesa nie są gładkimi, ciągłymi owalami. Zamiast tego rozpadają się na małe, jasne plamy – struktury odzwierciedlające cechy widoczne na ziemskich zorzach.
Choć wiemy, że zorze nie występują wyłącznie na Ziemi – można je było na niej zobaczyć Wenus, MarsJowisz, Saturn I Uran — Ganimedes to jedyny znany nam księżyc, który ma własne pole magnetyczne, które jest kluczowym składnikiem zórz polarnych. Na Ziemi zorza polarna pojawia się, gdy naładowane cząstki słoneczne uderzają w magnetosferę, która kieruje je w stronę biegunów. Cząsteczki te następnie wchodzą w interakcję z gazami w atmosferze i świecą różnymi kolorami, w tym zielonym i czerwonym. Na Ganimedesie zorze powstają w wyniku interakcji z ogromną magnetosferą Jowisza, a nie z wiatrem słonecznym.
„Obserwacje zorzy Ganimedesa przed Juno były ograniczone rozdzielczością przestrzenną obserwacji naziemnych i nie pozwalały na rozróżnienie struktur o małej skali typowych dla zórz planetarnych” – powiedział Philippe Gusbin, którego praca magisterska była inspiracją do badań. Spektrograf ultrafioletowy Juno rozpracował szczegóły o średnicy zaledwie kilku kilometrów, odsłaniając „koraliki” zorzy polarnej.
Ponieważ spotkanie Juno z Ganimedesem trwało mniej niż 15 minut – a statek kosmiczny nie wróci – badacze nie są jeszcze w stanie określić, jak często pojawiają się te „koraliki”. To zadanie może przypaść SOKmisja Europejskiej Agencji Kosmicznej w drodze do Jowisza, która ma rozpocząć rozszerzone badania Ganimedesa po jego przybyciu w 2031 r.
Badanie dotyczące tych wyników było opublikowany 6 stycznia w czasopiśmie Astronomy & Astrophysics.
