Autor: Charles Hugh Smith za pośrednictwem bloga OfTwoMinds,

Jeśli warunki pod powierzchnią zmienią się, ludzie za kurtyną nie będą w stanie zrobić nic innego, jak tylko pogorszyć sytuację.

To po prostu: przewidywanie jest trudne, zwłaszcza jeśli chodzi o przyszłość. Jednym z rozwiązań jest dwuznaczność: kanapowe przewidywania w poetyckich aluzjach, które można interpretować.

Trudno jest dokonać jednoznacznej prognozy, która okaże się trafna. Stronniczość nowoczesności często nas wprawia w zakłopotanie, ponieważ przewidywanie na podstawie projekcji niedawnej przeszłości wydaje się działać dobrze, dopóki nie zmienią się trendy i dynamika. Jednak ze względu na uprzedzenia dotyczące niedawności mamy tendencję do ignorowania tych sygnałów i skupiania się na tym, co potwierdza nasze przekonanie, że przyszłość będzie kontynuacją niedawnej przeszłości.

Jeśli żyjemy wystarczająco długo, aby doświadczyć kilku epokowych przemian, zaczynamy dostrzegać wzorce długoterminowe. Jednym z takich wzorców, który nie przyciąga zbyt wiele uwagi, jest to, że recesje zwykle nie powtarzają poprzedniej recesji; mają tendencję do podążania za wcześniejszą recesją.

Zatem recesja, w którą teraz wkraczamy, nie będzie następstwem recesji z lat 2008–2009, lecz prawdopodobnie będzie następstwem recesji z 1991 r. – płytkiej i krótkiej – lub poprzednich „prawdziwych recesji” z lat 1980–83 lub 1973–75.

Recesja lat 2008–2009 charakteryzowała się następującą dynamiką:

1. Cena ropy wzrosła, ale szybko spadła do poprzedniego zakresu.

2. Niska inflacja wywołana ogromnym deflacyjnym wpływem ekspansji taniej produkcji w Chinach i ekspansji kredytowej umożliwiła Rezerwie Federalnej zalanie systemu finansowego bilionami dolarów, ustalając stopy procentowe do zera (ZIRP – polityka zerowych stóp procentowych).

3. Niska inflacja umożliwiła władzom „rozgrzanie gospodarki” za pomocą tanich, obfitych kredytów, które nadmuchały bańki na rynku aktywów kredytowych na nieruchomościach, akcjach i innych aktywach, generując „efekt bogactwa” u 10% największych posiadaczy większości aktywów.

4. Bilans Fed i dług federalny były skromne, mierząc je PKB, więc można je było powiększyć z niewielkimi stratami, ponieważ działały jak bufory.

Recesja z 1991 r. została wywołana gwałtownym wzrostem cen ropy naftowej i reakcją na ryzyko pierwszej wojny w Zatoce Perskiej (burza pustynna). Gdy ceny ropy spadły, wpływ na stopy procentowe, wycenę aktywów, bezrobocie itp. był, według standardów historycznych, łagodny.

Recesje z lat 1973-75 i 1980-83 były inne – stagflacyjne zbieżności wbudowanej inflacji generowanej przez szoki cenowe i „rozgrzewające gospodarkę”. Z biegiem czasu stopy procentowe (rentowność obligacji) zwykle dostosowują się do ceny ropy, ponieważ cała gospodarka opiera się na energii.

Po uwzględnieniu inflacji ropa naftowa osiągnęła nowy poziom podczas „szoku naftowego” z lat 1973–74, powodując reset gospodarki i tak już borykającej się z wyższą inflacją, zagraniczną konkurencją i spadkiem produktywności.

Kiedy w latach 80. XX w. odkryto nadolbrzymy naftowe, które rozpoczęły produkcję na dużą skalę, cena ropy skorygowana o inflację spadła i pozostała na historycznie skromnym poziomie, przerywanym sporadycznymi krótkotrwałymi skokami (Pustynna Burza, inwazja na Ukrainę itp.).

W latach 70. koszty energii ustabilizowały się na wyższym poziomie. To – wraz z innymi czynnikami – przyczyniło się do utrwalenia wyższych kosztów, tj. inflacji, które pogłębiły się w wyniku „rozgrzania gospodarki”, tj. przy założeniu, że inflacja w magiczny sposób spadnie w wyniku „wzrostu”.

Zamiast tego inflacja zaczęła się samonapędzać, grożąc paraliżem gospodarki. Jedynym realnym rozwiązaniem było podniesienie stóp procentowych na tyle wysokie, aby stłumić ekspansję kredytową, co w gospodarce zależnej od stale rosnącego kredytu wepchnęło gospodarkę w głęboką recesję.

Aktywa spadły, wyceny uległy stagnacji, bezrobocie wzrosło, zaostrzenie akcji kredytowej, a rozwiązania oparte na „łatwym pieniądzu” z przeszłości nie były już rozwiązaniem, lecz problemem.

Tutaj widzimy rentowność 10-letnich obligacji skarbowych, zastępczą stopę procentową:

Oto Dow Jones Industrial Average (DJIA), wskaźnik zastępczy giełdy, skorygowany o inflację: zanim Dow powrócił do magicznego poziomu 1000 w 1982 r., stracił 2/3 swojej rzeczywistej (skorygowanej o inflację) wartości ze szczytu wynoszącego 1000 punktów w 1966 r.

Ulegliśmy złudnemu przekonaniu, że „władze za kurtyną” mogą – i zawsze uchronią nas przed krachem rynkowym i „prawdziwą recesją”. Historia uczy nas, że może się to zdarzyć jedynie w bardzo specyficznych warunkach, które już nie mają zastosowania: jeśli koszty ropy naftowej osiągną plateau na wyższym poziomie, inflacja zacznie się samonapędzać, ekspansja kredytowa doprowadzi do skrajnych poziomów ryzyka, a produktywność pozostanie w stagnacji, wówczas osoby za kurtyną tylko pogorszą sytuację, obniżając stopy procentowe i „podkręcając sytuację”.

W tym momencie każdy, kto przewiduje kontynuację wydarzeń z ostatnich 18 lat, zbierze nagrodę za pomyłkę: wezwanie do uzupełnienia depozytu na rynku bez ofert. Przewidywanie jest trudne, ale dobrze jest zachować otwarty umysł i unikać uprzedzeń co do niedawności wydarzeń. Jeśli warunki pod powierzchnią zmienią się, ludzie za kurtyną nie będą w stanie zrobić nic innego, jak tylko pogorszyć sytuację.

* * *

Moja nowa książka Inwestycja w rewolucję jest dostępny z 10% rabatem (18 USD za książkę w miękkiej oprawie, 24 USD za twardą oprawę i 8,95 USD za wydanie e-booka). Wprowadzenie (bezpłatne)

Sprawdź moją aktualizację Książki i filmy. Zostań patronem mojej pracy za 3 USD miesięcznie na patreon.com. Subskrybuj mój Substack za darmo