W tym miesiącu przypada 250. rocznica Adama Smithaświetna robota Bogactwo Narodów. Wersja drukowana Funduszu Wolności liczy 950 stron (nie licząc materiałów dodanych przez redaktorów) i prawie każda strona jest wypełniona kredą pełną mądrości. Chociaż istnieją pewne wady, słusznie uważamy tę książkę za monumentalny krok naprzód w kierunku ludzkiego zrozumienia, jakim jest.

Jako ekonomista handlu zwykle skupiam się na Księdze IV, O systemach gospodarki politycznejw którym Smith umiejętnie analizuje i odrzuca argumenty na rzecz merkantylizmu i protekcjonizmu. Pod koniec księgi IV Smith twierdzi:

Smith był bardzo wolny przedsiębiorca. Stanowczo się sprzeciwiał taryfy mające na celu zakłócenie naturalnego przepływu handlu (taryfy skarbowe były mniej kontrowersyjne, ale nadal nie wysokie). Jednak podejście Smitha dopuszcza pewne wyjątki. Omawia je na stronach 463–471 (o tych wyjątkach napisano wiele. Zob. np. moje Prace Adama Smitha sztuka “Czy Adam Smith poparłby ustawę Jonesa?” lub dyskusja Don Boudreaux w jego książce Globalizacja). Wśród tych wyjątków znajduje się „kwestia rozważenia”, czy cła ograniczające swobodę handlu są korzystne. Jeśli cła można zastosować w odwecie w celu otwarcia handlu z innym krajem (tj. usunięcia ceł), Smith twierdzi, że tymczasowe cła mogą być pożądane:

Jeżeli jednak takie uchylenie nie byłoby możliwe, Smith argumentował, że najlepiej byłoby po prostu kontynuować bez ceł (ibid). Negocjowanie w ten sposób jest trudne. Przecież negocjacje nie toczą się według zasad, ale raczej „co do umiejętności tego podstępnego i przebiegłego zwierzęcia, zwanego wulgarnie mężem stanu lub politykiem, którego radami kieruje chwilowa zmienność spraw” (tamże). Sprawy światowe, interesy osobiste i inne czynniki będą miały wpływ na wyniki negocjacji taryfowych.

Argument, który tu Smith przedstawia, stał się znany jako alternatywnie „Teoria łomu” Lub “Agresywny unilateralizm.” Pod pewnymi warunkami może to zadziałać: jeśli kraj A jest wystarczająco duży, może nałożyć cła na kraj B, co spowoduje poprawę warunków handlu A z B. Ponieważ warunki handlowe B z A są wzajemne, poprawa warunków handlowych A koniecznie oznacza pogorszenie warunków handlowych B. B, chcąc uniknąć sytuacji „żebraj sąsiada”, byłby zachęcany do negocjacji z A. Prawie każdy ekonomista handlu, który rozważał tę teorię, odrzuca ją jako realną alternatywę, z tego samego powodu, dla którego Smith: własny interes polityczny często przeważa nad zasadami: cło może zostać źle skalibrowane, B mógłby zastosować odwet wyłącznie na złość itp. O wiele lepiej jest po prostu utrzymywać cła na niskim poziomie i radzić sobie z wszelkimi problemami, które mogą pojawić się u ich źródła, zamiast polegać na cła zakłócające handel.

Jednak historycznie rzecz biorąc, agresywny unilateralizm może pochwalić się mieszanymi osiągnięciami. W wielu przypadkach, gdy cła wykorzystywano jako łom do wywarcia wpływu na otwarte rynki, kończyły się one żałosną porażką, prowadząc do wojen handlowych lub, w niektórych przypadkach, do wojen ostrzeliwujących. Przychodzą mi na myśl dwa przykłady. Smith przytacza wojnę między Francją a Holendrami w latach siedemdziesiątych XVII wieku jako obraz agresywnego unilateralizmu, który się nie udał. Niedawno francusko-włoska wojna celna w latach 1887–1898 miała miejsce, ponieważ Włochy próbowały użyć ceł, aby zmusić Francję do otwarcia swoich rynków. Skończyło się to katastrofą gospodarczą dla Włoch.

A jednak Franklin Delano Roosevelt z powodzeniem wykorzystał agresywny unilateralizm, aby zakończyć wojnę handlową rozpoczętą przez cła Smoota-Hawleya. W rzeczywistości działania podjęte pod koniec lat trzydziestych XX wieku doprowadziły do ​​ogólnego rozwoju wolnego handlu i umów o wolnym handlu, które stały się charakterystyczne dla drugiej połowy XX wieku.

Dlaczego Roosevelt odniósł sukces, podczas gdy wielu innych zawiodło? Myślę, że odpowiedź można znaleźć u Adama Smitha. W dokumencie roboczym, który ma się wkrótce ukazać, argumentuję, że Smith ostatecznie przedstawia kwestię instytucjonalną. Sukces lub porażka agresywnego unilateralizmu zależy od instytucji, w ramach których toczą się negocjacje. To znaczy, w jaki sposób instytucje kierują umiejętnościami „tego podstępnego i przebiegłego zwierzęcia”, aby przezwyciężyć chwilowe sprawy i kierować się zasadą liberalizmu?

Rozważmy rzeczy z punktu a teoria gier perspektywiczny. Możemy modelować negocjacje handlowe jako proste dylemat więźnia problem. Dwóch negocjatorów przy stole, każdy z wyborem współpracy (obniżenie ceł) lub zdrady (podniesienie ceł). Poniższy rysunek jest uproszczoną wizualizacją:

Jeśli oba kraje będą współpracować, będzie to najlepszy możliwy wynik (+,+). Obydwa kraje korzystają z niższych ceł. Jeśli A ulegnie uszkodzeniu, podczas gdy B współpracuje, sytuacja A znacznie się polepszy (++), podczas gdy sytuacja B ulegnie znacznemu pogorszeniu (–). Odwrotny skutek nastąpi, jeśli B ulegnie defektowi, podczas gdy A będzie współpracować – to znaczy, jeśli B ulegnie defektowi, podczas gdy A współpracuje, sytuacja B będzie lepsza, a A gorsza. Jeśli obaj okażą się wadliwi, sytuacja obu ulegnie pogorszeniu (mamy wojnę handlową).

Formalny rezultat problemu dylematu więźnia jest taki, że niezależnie od tego, co wybierze drugi gracz, egoistyczna osoba zdecyduje się na ucieczkę. W rezultacie obie strony znajdują się w gorszej sytuacji, co skutkuje stabilną, ale suboptymalną równowagą.

Zwolennicy agresywnego unilateralizmu posługują się logiką dylematu więźnia, aby uzasadnić cła: współpraca, współpraca to najlepszy wynik. Dlatego do negocjacji może dojść, gdy obie strony zgodzą się na współpracę (wiążące porozumienia są jednym ze sposobów wyjścia z dylematu więźnia).

Kiedy jednak weźmiemy pod uwagę model, który ma zastosowanie, argument ten upada. W przypadku agresywnego jednostronności pierwszy poruszający już zasygnalizował, że ustąpi (lub zdezerterował). Tym samym jesteśmy mocno w kolumnie 2. Kraj B ma wybór: czy współpracować i mieć nadzieję, że Kraj A dotrzyma słowa? Jeśli tego nie zrobią, będę w gorszej sytuacji, niż gdybym po prostu uciekł. Jeśli B nie może liczyć na ostateczną współpracę A, logicznym działaniem B będzie odwet. W ten sposób załamuje się agresywny unilateralizm i rozpoczyna się wojna handlowa.

Ale jeśli B może uzyskać wiarygodne zobowiązanie do deeskalacji z A, to zmienia rachunek. B również ma teraz motywację do współpracy. Wiarygodne zaangażowanie w deeskalację wynika z sytuacji instytucjonalnej A.

W 1933 roku przedstawiciele 66 krajów spotkali się w Londynie, aby omówić sposoby zakończenia wojny handlowej, która ją pochłonęła. Wyjechali bez żadnych umów. Jednak do 1934 roku FDR robił interesy na lewo i prawo. W latach 1934–1939 FDR zawarł 19 umów handlowych. Co się zmieniło przez ten jeden rok? Struktura instytucjonalna, w ramach której działał FDR.

W 1934 roku Kongres uchwalił Ustawa o wzajemnych umowach handlowych (RTAA). Przed RTAA cła były powszechnie uznawane za politykę podatkową i ustalane przez Kongres bez obaw związanych z polityką zagraniczną. Jeśli cła były wykorzystywane do wymuszania otwarcia rynków, stawały się traktatami, których ratyfikacja wymagała 2/3 Senatu. Problemy sekcyjne, grupy specjalnego interesu i inne problemy związane z wyborami publicznymi mogą z łatwością wykoleić każdą obniżkę ceł wynegocjowaną przez prezydenta. Innymi słowy, nie byłoby wiarygodnego zobowiązania do deeskalacji. Kongres przekazał jednak część swoich uprawnień Prezydentowi. Dzięki temu negocjacje taryfowe stały się umową wykonawczą, pod warunkiem uzyskania zwykłej większości w Kongresie. Znacznie mniejsze obciążenie do spłacenia i znacznie trudniejsze do zakłócenia przez specjalne interesy. RTAA zmieniła ramy instytucjonalne i stworzyła wiarygodne zobowiązanie do deeskalacji.

Smith słusznie martwił się perspektywami wolnego handlu. Byłoby za dużo egoizmu politycznego. Jednak, jak widzieliśmy w 1934 r., ramy instytucjonalne mogą zmienić te wyniki.

Dalsza lektura:

• Spór o handel przez Douglasa Irwina
• „Wojny handlowe: studium porównawcze konfliktów Angle-Hanse, francusko-włoski i Hawley-Smoot” Johna Conybeare’a. Polityka światowa38(1) 1985, s. 147–172.
• „Instytucjonalne korzenie amerykańskiej polityki handlowej: polityka, koalicje i handel międzynarodowy” Michaela A. Baileya, Judith Goldstein i Barry’ego R. Weingasta. Polityka światowa49(3) 1997, s. 309–338.