Fontanna Olsona‘S Powstanie i upadek narodów nie przedstawia szczególnie optymistycznego obrazu: gdy twój naród przez jakiś czas będzie stabilny, a może nawet osiągnie bogactwo, staje się coraz bardziej podatny na „sklerozę instytucjonalną”. Dzieje się tak, ponieważ małe grupy lepiej radzą sobie z jazdą na gapę, co skutkuje ich zdolnością do skutecznego wypaczania systemu w stronę własnych interesów. W miarę jak coraz więcej tych grup pojawia się, przetrwa i jest w stanie czerpać zyski – chronionych przed konkurencją, która zapewnia ogólny postęp i wzrost – ogólny system ulega pogorszeniu.

Jeśli wyciągnąć logiczne wnioski z pracy Olsona, bardzo skutecznym lekarstwem na stagnację gospodarczą jest katastrofalna wojna. Nie jest to oczywiście pożądane rozwiązanie. Ale Olson wskazywał na prawdziwy problem: im dłużej społeczeństwo pozostaje stabilne, tym bardziej jest dławione przez specjalne grupy interesu. Te „koalicje dystrybucyjne” nie są zainteresowane powiększaniem tortu gospodarczego; chcą po prostu wykorzystać rząd do ochrony i rozwoju swojej działki. Z biegiem czasu są nieubłagani poszukiwanie renty sprawia, że ​​cały system jest sklerotyczny, a Olson zauważył, że w przeszłości potrzebne były ogromne wstrząsy – takie jak całkowita dewastacja Niemiec i Japonii podczas II wojny światowej – aby wymazać „łupkę instytucjonalną”. Pozbawione swoich zakorzenionych lobbystów, narody te znajdowały się w doskonałej pozycji umożliwiającej wyzwolenie wzrostu gospodarczego.

Jednakże poleganie na upadku systemowym lub wojnie w celu wyeliminowania poszukiwaczy renty nie jest oczywiście realną receptą polityczną. Potrzebujemy pokojowego mechanizmu, aby osiągnąć tę olsonowską czystą „instytucjonalną kartę” i tutaj sztuczna inteligencja wkracza na scenę jako potencjalny szok systemowy.

Aby zrozumieć, jak mógłby działać ten mechanizm, zastosujmy myślenie systemowe do konkretnego przykładu: notorycznie złożonego niemieckiego systemu podatkowego. Obecnie sama gęstość niemieckiego prawa podatkowego działa jak sztuczna bariera wejścia na rynek, generując ogromne renty dla określonej koalicji dystrybucyjnej – doradców podatkowych, biurokratów odpowiedzialnych za nadzór nad podatkami i polityków mogących przekazywać czynsze uprzywilejowanym grupom. Ponieważ poruszanie się w biurokratycznym labiryncie wymaga wysoce wyspecjalizowanego kapitału ludzkiego, grupy te zajmują lukratywną pozycję. W związku z tym mają silną motywację do lobbowania przeciwko jakimkolwiek znaczącym uproszczeniom podatkowym, ponieważ zniszczyłoby to ich model biznesowy.

Sztuczna inteligencja stanowi zewnętrzny szok technologiczny, który może przełamać tę stagnację. Jeśli sztuczna inteligencja będzie w stanie analizować i wykonywać złożone kody podatkowe za ułamek kosztów, ekonomiczne podstawy branży doradców podatkowych zostaną skutecznie zniszczone. W miarę wyczerpywania się dochodów sektora, jednocześnie maleje jego zdolność finansowa do finansowania wysiłków lobbingowych. Bez potężnej, dobrze finansowanej grupy pogoni za rentą, aktywnie domagającej się zachowania złożoności podatkowej, tarcia polityczne uniemożliwiające reformy zanikają. W tym scenariuszu technologia oczyszcza łupek, drastycznie ograniczając siłę lobbującą koalicji i ostatecznie umożliwiając znaczące reformy legislacyjne.

Jednak nie tylko brzmi to zbyt łatwo, aby mogło być prawdziwe, ale także pomija jedną kwestię: odporność umocnionych koalicji. Olson wyraźnie zauważył, że koalicje dystrybucyjne z natury próbują spowolnić zdolność społeczeństwa do przyjmowania nowych technologii w celu ochrony swojego status quo. Zanim sztuczna inteligencja będzie w stanie całkowicie ograniczyć swoją siłę lobbingu, należy oczekiwać, że zasiedziałe gałęzie przemysłu zaangażują się w kreatywne pogoń za rentą. Na przykład koalicja podatkowa najprawdopodobniej będzie lobbować rząd, aby nakazał, aby zgłoszenia podatkowe generowane przez sztuczną inteligencję pozostały nieważne z prawnego punktu widzenia, chyba że zostaną sprawdzone i opatrzone pieczęcią przez certyfikowanego specjalistę, powołując się na znane uzasadnienia, takie jak „prywatność danych” lub „odpowiedzialność”. Oznacza to, że ci, którzy czerpią korzyści z pogoni za rentą, będą ukrywać swój własny interes w szlachetnej obronie, powiedzmy, „sprawiedliwości podatkowej” lub powoływać się na niebezpieczeństwa wynikające z „algorytmicznego uprzedzenia”. Zamiast po cichu zanikać, obecna koalicja prawdopodobnie przekaże wszystkie swoje zasoby w ostateczny, zaciekły atak lobbujący, aby wyregulować sztuczną inteligencję, zanim będzie mogła się skalować. Ta nieunikniona reakcja spowoduje trudną bitwę polityczną w nadchodzących latach.

Zwycięstwo w tej bitwie wymaga od nas uznania, że ​​w grę wchodzi szersza ekonomia polityczna. Jeśli chcemy uciec z pułapki sklerozy instytucjonalnej, musimy zrozumieć, że sztuczna inteligencja to nie magiczna kula. Zasadniczo jest to raczej szansa na osłabienie i przezwyciężenie głęboko zakorzenionych koalicji dystrybucyjnych. Ale żeby skorzystać z tego okna i uwolnić się Schumpeterowski twórcza destrukcjamusimy stanowczo przeciwstawić się tym koalicjom, które będą próbowały uregulować kwestię wycofania tych nowych technologii. Mogłoby to na przykład obejmować podnoszenie świadomości na temat notorycznie trudnych do zorganizowania dużych grup, tj. ogółu obywateli. Byłoby to z pewnością zadanie dla ekonomistów i Hayekiana handlarze używanymi pomysłami, świadomie broniący innowacji i wolności innowacji przeciwko pogoni za rentą, którzy chcą chronić swoje czynsze. Pewne jest w tym wszystkim to, że walka o czyste konto nie zostanie wygrana automatycznie; wymaga to działań z naszej strony.