Zdaniem eksperta w dziedzinie geomitologii, słynny poemat epicki Dantego z XIV wieku „Piekło”, będący pierwszą częścią „Boskiej komedii” włoskiego pisarza, po raz pierwszy przewidywał gigantyczne uderzenie masywnego obiektu spadającego z nieba.
W wierszu tym masywnym obiektem jest sam Diabeł, Lucyfer, który po wygnaniu z nieba spadł na Ziemię. Jednak według Timothy’ego Burberry’ego z Marshall University w Zachodniej Wirginii Dante opisuje ten upadek i następujące po nim skutki w bardzo podobny sposób do asteroida uderzenie. Burberry jest profesorem języka angielskiego i ekspertem w dziedzinie geomitologii, dziedziny polegającej na poszukiwaniu starych ludowych opowieści, mitów i opowieści w poszukiwaniu dowodów na istnienie prawdziwych wydarzeń geologicznych. Napisane między 1308 a 1321 rokiem „Piekło” Dantego przedstawia głównego bohatera – samego Dantego – prowadzonego przez piekło przez ducha starożytnego rzymskiego poety Wergiliusza. W tym, co uważa się za jedno z najwspanialszych dzieł w historii literatury europejskiej, Dante i Wergiliusz udają się do Zaświatów, gdzie przewoźnik Charon zabiera ich przez rzekę Styks do piekła – w rzeczywistości dwóch z nich Plutonksiężyce, Charona i Styks, zostały nazwane na cześć tych szczegółów.
Następnie bohaterowie przemierzają dziewięć koncentrycznych kręgów piekła, zaczynając od Otchłani, a następnie przez różne kręgi, w których trafiają dusze tych, którzy popełniają różne grzechy. Po drodze poeci spotykają Kleopatrę i różnych antagonistów wojny trojańskiej – Achillesa, Helenę Trojańską i Parysa – w drugim kręgu, gdzie trafiają ci, którzy ulegli grzechowi pożądania. Dalej w piekle, w siódmym kręgu, znajdują się ci, którzy dopuścili się wielkiej przemocy, jak Aleksander Wielki i Hun Attyla. A w samym centrum piekła znajduje się sam Szatan, zdradziecki Archanioł Lucyfer, przedstawiony jako potworna istota ze skrzydłami i trzema głowami. Każda z tych trzech głów dosłownie wiecznie przeżuwa ciała trzech największych zdrajców historii aż do tego momentu, przynajmniej z punktu widzenia Dantego: Brutusa i Kasjusza, którzy kazali zamordować Juliusza Cezara, oraz Judasza Iskarioty, który zdradził Jezusa.
Właściwa część, z punktu widzenia Burberry, ma miejsce pod koniec Inferno. Dante i Wergiliusz uciekają z piekła, wspinając się po potwornej skórze Szatana Ziemiaśrodek ciężkości. Po zejściu z półkuli północnej wspinają się z powrotem na półkulę południową.
W XIV wieku południowa półkula Ziemi była w dużej mierze niezbadana i uważano ją za składającą się głównie z oceanu — nawet dzisiaj wiemy, że składa się ona w 81% z oceanu. Jednak Wergiliusz wyjaśnia Dantemu, że dawno temu półkula południowa była całkowicie pokryta lądem. Kiedy Bóg wygnał Lucyfera z nieba, Lucyfer spadł na Ziemię, rozbijając powierzchnię i kopiąc dalej, aż dotarł do centrum planety, tworząc piekło. Wyparta skała wypłynęła na powierzchnię, tworząc Górę Czyśćca (na którą Dante i Wergiliusz wspinają się w „Purgatorio” Dantego, będącym drugą częścią „Boskiej Komedii”), stając się centralnym szczytem wielopierścieniowego krateru, którego pierścienie tworzą dziewięć koncentrycznych kręgów piekła. Kraina półkuli południowej oderwała się od tego ohydnego impaktora, przebudowując się na półkuli północnej.
Dlatego Burberry argumentuje, że to, co opisuje Dante, jest uderzeniem asteroidy lub kometawystarczająco gwałtowny, aby zrestrukturyzować duże części Ziemi. Być może było to podobne do uderzenia, które, jak się uważa, przyczyniło się do wyginięcia dinozaurów 66 milionów lat temu, lub nawet do uderzenia, które utworzyło księżyc 4,5 miliarda lat temu.
Jeśli Burberry ma rację, byłaby to niezwykła dalekowzroczność ze strony Dantego.
W XIV wieku niebiosa uważano za (w większości) stałe i wieczne, a koncepcja rzeczy spadających na Ziemię z gwiazd była niespotykana. W rzeczywistości trwało to aż do pierwszej połowy XIX wieku meteoryty zostać uznany za zjawisko niebieskie, a nie atmosferyczne, i tak dalej meteoryty przybył z kosmosu.
„Chociaż Dante nie był naukowcem, był jedną z pierwszych osób w historii, która zastanowiła się nad fizycznymi skutkami uderzenia dużej masy w Ziemię z dużą prędkością” – pisze Burberry w książce abstrakcyjny swojej pracy na ten temat. „W wizji Dantego rozmiar i prędkość diabła są takie, że kiedy wyląduje, natychmiast tworzy piekło: masywny, okrągły, tarasowy krater sięgający do środka Ziemi”.
Niezależnie od tego, czy Dante miał na celu zobrazowanie uderzenia z kosmosu, czy nie, ilustruje to, jak geomitologia może przewidzieć zagrożenia wynikające z klęsk żywiołowych na długo przed nadrobieniem zaległości naszej wiedzy naukowej, argumentuje Burberry. Biorąc pod uwagę epokę, w której wcześniej powstało „Piekło” Dantego Kopernik I Galileuszopisując coś spadającego na Ziemię, Dante uwydatnił ideę, która rzeczywiście była sprzeczna z ustalonymi wówczas normami.
Burberry przedstawił swoje badania na plakacie podczas Zgromadzenia Ogólnego Europejskiej Unii Nauk o Ziemi w Wiedniu w Austrii, które odbyło się w dniach 3–8 maja.
