Zawodność rynku, którą tutaj definiuję jako nieosiągnięcie przez rynek stanu równowagi, w którym ilość podaży równa się ilości popytu, jest wszechobecna.

Za każdym razem, gdy wchodzimy do sklepów, widzimy załamanie rynku: półki z towarami czekają na kupujących. To jest nadmiar dostarczać (nadwyżka), niedoskonałość rynku. Jeśli rynek był w równowadze i doskonale się oczyszczał, to kiedy Ty (konsument krańcowy) wchodzi do sklepu, powinieneś zobaczyć tylko towary w dokładnej ilości, jaką chcesz kupić, po cenie dokładnie równej Twojej gotowości do zapłaty za dany produkt jednostka marginalna. Nic więcej nie powinno pozostać. Dokonałbyś zakupu, a następnie sklep zamknąłby sklep, sprzedając wszystko, co był skłonny sprzedać, po cenie określonej na podstawie interakcji między kupującymi i sprzedającymi. Oczywiście taki wynik nie istnieje. Część dóbr, których pragniemy, istnieje w nadwyżce. Niektórych brakuje. W rezultacie rynek zawiódł.

Jednak ta porażka ma kluczowe znaczenie dla funkcjonowania rynku, szeroko zwanego „procesem rynkowym”. Jak Hayeka przypomina nam w swoim słynnym artykule: „Wykorzystanie wiedzy w społeczeństwie“, elementy potrzebne, aby rynek był doskonale przejrzysty (pełna wiedza o preferencjach, pełna wiedza o dostępnych zasobach, pełna wiedza o istotnych informacjach) nie są znane z góry. Gdyby były znane, towary można by po prostu alokować; rynek staje się trywialnym problemem optymalizacyjnym. Raczej ujawniają się one poprzez działanie samego rynku.

Istnieją dwa sposoby konceptualizacji sposobu, w jaki proces rynkowy kształtuje ceny i przekazuje odpowiednią wiedzę. Pierwsza, opracowana przez Leona Walrasapolega na traktowaniu gospodarki jako gigantycznej aukcji (co nazwał „tâonnement”, czyli „próbami i błędami”). Ludzie składają oferty, a te oferty są akceptowane lub odrzucane przez sprzedawców. Tam, gdzie występuje nadmierny popyt, cena zostaje podniesiona. Tam, gdzie występuje nadwyżka, cena spada, aż rynek osiągnie równowagę.

W opowieści o aukcji Walrasiana jest trochę prawdy, ale nie wyjaśnia ona rzeczywistości. Na niektórych rynkach odbywa się aukcja, w wyniku której cena rośnie/spada do czasu oczyszczenia rynku. Nawet jeśli potraktujemy aukcję walrasowską raczej jako metaforę, a nie spodziewamy się aukcji dosłownych, nie jest ona zadowalająca. W sensie metaforycznym mamy do czynienia z czymś w rodzaju cichej aukcji. Kupujący wchodzi do sklepu i widzi cenę. To przekracza kwotę, jaką są skłonni zapłacić za dobro, więc odchodzą. Jest to „oferta” sprzedającego, która zostaje odrzucona przez kupującego. Następnie sprzedawca dostosowuje swoją ofertę, aż będzie zgodna z ofertą. Następnie towary są sprzedawane po tych cenach. Jednak, jak zauważyłem powyżej, nie dotyczy to zdecydowanej większości rynków. Mamy ciągłe niedobory/nadwyżki.

Drugi sposób myślenia o tym, jak ceny powstają i dostosowują się, opiera się na myśleniu Johna Hicksa. Hicks twierdzi, że ceny nie są ustalane przez ludzi zbierających się, aby licytować towary, ale są stałe (przynajmniej na krótką metę). Kiedy właściciel sklepu otwiera drzwi każdego dnia, ma ustalone ceny. Ludzie przychodzą. Niektórzy kupują po tej cenie, inni nie. I na koniec zamyka sklep z niektórymi towarami niesprzedanymi, a niektórymi z niedoborami. Zmiana cen jest jednak procesem kosztownym, szczególnie w dużych sklepach. Należy zmienić metki na półkach, zaktualizować elektroniczne sprawdzarki cen i tak dalej. Co więcej, kupujący również borykają się z realnymi ograniczeniami: największymi są płace stałe. Biorąc pod uwagę kosztowny proces dostosowawczy i sztywność zachowań konsumentów, właściciel sklepu może łatwiej dostosować ilość dostarczanego towaru niż cenę. Dokonując zmian, musi zapoznać się ze stanami magazynowymi, rzeczywistymi trendami wydatków itp. W rezultacie rynek może znajdować się w stanie ciągłej nadwyżki i niedoboru.

Istnieją oczywiście inne powody, dla których rynek znajduje się w ciągłym stanie braku równowagi. Biorąc pod uwagę, jak trudno jest przewidywać, rozsądne byłoby, gdyby firma chciała przechowywać nadwyżki zapasów. Może pomóc wygładzić cykl konsumpcji i uniknąć efekt byczego bicza gdzie małe zmiany w zachowaniach konsumentów prowadzą do większych i wzmacniających zmian w zarządzaniu zapasami. Co więcej, konsumenci mają tendencję do karania firm bardziej za niedobory niż nadwyżki, więc utrzymywanie nadmiernych zapasów może być sposobem na uniknięcie gniewu konsumentów.

Niezależnie od tego, najważniejszy wniosek jest taki, że zawodność rynku jest wszechobecna. Ale co więcej, tak jest niezbędny dla funkcji rynku. Kiedy sprzedawca kończy dzień z nadmiarem zapasów przekraczającym to, co chce przechowywać, wysyła to do niego istotny sygnał: Twoja cena jest za wysoka. Jeśli nie możesz dostosować ceny, znajdź coś innego do dostosowania. Kiedy klient idzie do sklepu i widzi cenę wyższą od tej, którą jest skłonny zapłacić, wysyła mu to istotny sygnał: Twoje oczekiwania nie spełniły oczekiwań. Znajdź substytut lub przewartościuj swoje pragnienie. Te sygnały tylko pojawia się, gdy rynek zawiedzie.

Przyjrzyjmy się teraz bardziej rygorystycznej definicji zawodności rynku. Ściślejsza definicja zawodności rynku nie dotyczy tylko sytuacji, gdy rynek znajduje się w stanie nierównowagi, ale także istnienia barier uniemożliwiających mu osiągnięcie równowagi, w której dobra są przydzielane w sposób zapewniający ich najwyższe i najlepsze wykorzystanie. Elementy takie jak efekty zewnętrznewysokie bariery wejścia, problemy ze zbiorową koordynacją, wysokie koszty transakcji itp. mogą uniemożliwić rynkowi osiągnięcie optymalnego poziomu ceny i ilości. To właśnie w takich warunkach interwencjoniści często będą opowiadać się za interwencjami rządu w celu rozwiązania niedoskonałości rynku. Jednak nawet w tych warunkach zawodność rynku sama w sobie jest kluczowa dla powodzenia procesu rynkowego.

Niedoskonałość rynku można również nazwać a zysk możliwość. Istnieją transakcje nieskonsumowane i ktokolwiek może je skonsumować, może zyskać. Ten, kto potrafi przełamać bariery lub zapewnić lepszy substytut, może zyskać. Innymi słowy, niedoskonałość rynku stwarza zachętę niezbędną do jej naprawienia. Sprytny przedsiębiorcy znaleźć sposoby na pokonanie tych barier, rozwiązanie niedoskonałości rynku i osiągnięcie zysku. Interwencja rządu prawdopodobnie nie będzie potrzebna.

Czy to oznacza, że ​​rząd nie odgrywa żadnej roli w przypadku niedoskonałości rynku? Nie sądzę, nie. Sugeruje to jednak ograniczenia dla rządu. Zamiast być aktywnym graczem, rządy mogą pełnić raczej rolę arbitra. Jeśli istnieją sztuczne bariery, które powodują upadek rynku, najbardziej pomocną rzeczą byłoby ich usunięcie. Lub stworzyć rozwiązania, które umożliwią powstanie rynków prywatnych (np. zmiana zasad umożliwiająca wnoszenie pozwów zbiorowych w sprawach dotyczących efektów zewnętrznych). Rządy działają tak samo jak inne podmioty gospodarcze. Są ograniczeni ograniczeniami i mają ograniczoną wiedzę. Nie ma powodu sądzić, że rząd mógłby interweniować na rynku lepiej niż faktyczni jego uczestnicy. Ze względu na zawodność rynku najlepszą rzeczą, jaką rząd może zrobić, jest usunięcie sztucznych barier i trzymanie się z daleka.

Trudno powiedzieć, że zawodność rynku jest czymś w rodzaju błędnego określenia (tak, inny). Rynek nie zawiódł w tym sensie, że nie działa. Raczej zachowuje się dokładnie tak, jak powinien, aby wygenerować niezbędną wiedzę. Lepiej jest konceptualizować niepowodzenie rynku jako „stan niepowodzenia”, w którym jakiś cel nie został osiągnięty. W tym przypadku bardziej przypomina to niezaliczenie egzaminu na zajęciach. Tak, egzamin miał „stan niepowodzenia”, ponieważ cel (zdanie go) nie został osiągnięty. Ale koniecznie zdobyto informacje: to są moje mocne strony, to są moje słabości i w ten sposób mogę się poprawić. I dzięki tej informacji (dla sumiennego ucznia) można stać się lepszym. Podobnie zawodność rynku dostarcza informacji o tym, w jaki sposób rynek również może się poprawić.

Rynek zawiódł; niech żyje rynek!