z Karta uwolnienia się od pozwu dział

Kwalifikowana odporność — stworzone z powietrza przez Sąd Najwyższy Stanów Zjednoczonych — rzadko kiedy jest to łatwy sposób dla pracowników rządowych na uniknięcie procesów sądowych, zanim faktycznie zostaną poproszeni o obronę przed zarzutami dotyczącymi łamania praw.

Sąd Najwyższy nieustannie zawężał tę doktrynę, w zasadzie zapewniając, że jeśli każdy fakt w zarzutach nie będzie idealnie zgodny z precedensowymi orzeczeniami, zostanie przyznany immunitet kwalifikowany. Sąd Najwyższy zapewnił, że nie będzie dalszych posunięć, stale odmawiając stwierdzenia naruszeń praw, nawet jeśli tak się stanie (bardzo rzadko!) nie zgadza się z przyznaniem przez sąd niższej instancji immunitetu kwalifikowanego.

Doktryna ta była wielokrotnie poddawana pod pręgierz przez sędziów apelacyjnych. Najbardziej znany jest sędzia Don Willett z Piątego Okręgowego Sądu Apelacyjnego miał to do powiedzenia na temat doktryny o immunitecie kwalifikowanym — coś ma tendencję do nagradzania łamiących prawa tylko dlatego, że przypadkiem coś znaleźli różny sposób na naruszenie czyichś praw.

Niektórym obserwatorom kwalifikowany immunitet ma posmak nieograniczonej bezkarności, pozwalającej urzędnikom publicznym uchylać się od konsekwencji złego zachowania – niezależnie od tego, jak wyraźnie jest ono nieuzasadnione – o ile było to Pierwszy zachowywać się źle.

To był koniec. Oto boisko:

Sekcja 1983 jest zgodna z paragrafem 22. Powodowie muszą stworzyć precedens, nawet jeśli mniej sądów tworzy precedensy. Ważne kwestie konstytucyjne pozostają bez odpowiedzi właśnie dlatego, że pytania te nadal pozostają bez odpowiedzi. Następnie sądy opierają się na tej ciszy sądowej, aby stwierdzić, że w księgach nie ma równoważnej sprawy. Brak precedensu = brak jasno ustalonego prawa = brak odpowiedzialności. Escherowska klatka schodowa. Głowy pozwanych wygrywają, reszki powodowie przegrywają.

Sędzia Sotomayor bunt [PDF] nie jest tak od razu cytowalny, ale nadal stanowi ostry akt oskarżenia pod adresem doktryny o immunitecie kwalifikowanym. Fakty w tej sprawie są nieprzyjemne, jak prawie zawsze, gdy oskarżeni rządowi zaczynają powoływać się na kwalifikowany immunitet.

Personel więzienia w Green Bay w stanie Wisconsin w odpowiedzi na odmowę więźnia Antonio Smitha poddania się kontroli stanu zdrowia (w 46. dniu strajku głodowego) spryskał go gazem pieprzowym w twarz, nakazał rozebranie się do naga i zabranie go do oddziału zdrowia. Kiedy Smith odmówił poddania się kontroli lekarskiej, wrzucono go ubranego jedynie w mały ręcznik do nieogrzewanej i nieumeblowanej „celi kontrolnej” na następne 23 godziny. Według bezspornych zeznań temperatura w celi wahała się od „25 do 57 stopni Fahrenheita”.

Kiedy około południa Smitha po raz pierwszy umieszczono w celi, Van Lanen powiedział Smithowi, że Smith może w każdej chwili poprosić o prysznic i że wróci, aby omówić „ubrania i inne rzeczy”, ale nigdy nie wrócił. Tamże. Trzy i pół godziny później Smith poprosił porucznika Timothy’ego Retzlaffa o ubranie, pościel i materac oraz poprosił o przeniesienie do cieplejszej celi ze względu na zimno. Retzlaff powiedział, że skontaktuje się z Van Lanenem. Minęło kolejne dwanaście godzin bez żadnej wiadomości od Van Lanena i Retzlaffa. Następnie około godziny 3 w nocy inny funkcjonariusz powiedział Smithowi, że jeśli podda się przyszłym kontrolom stanu zdrowia, będzie mógł założyć fartuch, ale w przeciwnym razie „pozostanie nagi i zmarznięty”. Tamże. Smith odmówił. Kolejne osiem godzin minęło bez żadnej wiadomości od Van Lanena i Retzlaffa. Smith pozostał nagi i zmarznięty przez noc, gdy temperatura spadła poniżej zera do 25 stopni. Po 23 godzinach pracownicy więzienia wyjęli Smitha z celi. Smith stwierdził później, że przez większość tych 23 godzin pozostawał na nogach, ponieważ siedzenie, leżenie lub spanie było zbyt bolesne.

Faktycznie stwierdził to Sąd Apelacyjny Siódmego Okręgu Dokładnie stwierdziło to w swoim orzeczeniu przyznającym oskarżonym kwalifikowany immunitet.

Sąd Siódmy Okręgowy uznał, że funkcjonariusze naruszyli prawo Smitha zawarte w ósmej poprawce do wolności od okrutnej i niezwykłej kary, mimo to przyznali im kwalifikowany immunitet, argumentując, że Obwód „nigdy nie uznał za niezgodne z konstytucją na podstawie ściśle analogicznych faktów umieszczania więźnia w celi, w której temperatura wahała się od 25 do 57 stopni przez okres 23 godzin, bez ubrania lub sposobu na ogrzanie się”.

Tak, to jest kurwa obłąkany jest taka doktryna. Sąd stwierdził nawet, że stanowi to naruszenie praw, ale ponieważ nie stwierdził tego samego wcześniej w odniesieniu do niemal identycznych okoliczności, oskarżeni najwyraźniej nie mieli pojęcia, że ​​wrzucenie kogoś nago do mroźnej celi na prawie 24 godziny naruszy prawa więźnia.

Jak wskazuje Sotomayor, Siódmy Obwód najwyraźniej celowo je zlekceważył własny precedensu w momencie wydania niniejszego orzeczenia.

Jak sędzia Hamilton wyjaśnił w sprzeciwie, Siódmy Okręg sam utrzymywał, że celowe poddawanie więźniów działaniu ekstremalnie niskich temperatur bez możliwości ogrzania się stanowi naruszenie Ósmej Poprawki. W sprawie Gillis przeciwko Litscherowi (2006), na przykład Circuit orzekł, że rozsądna ława przysięgłych mogłaby uznać, że funkcjonariusze więzienni naruszyli prawo więźnia do ósmej poprawki, celowo zostawiając go nagiego w celi, w której wietrzono chłodne powietrze przez pięć dni, w ramach próby „zastosowania się do [his conduct] do zasad.” [S]ee Del Raine przeciwko Williford, (1994) (funkcjonariusze celowo przeszukiwali więźnia w celi przez 15 do 30 minut, gdy temperatura odczuwalna wynosiła od 40 do 50 stopni poniżej zera). Sąd Siódmy orzekł również, że gdy zimno jest skutkiem awarii systemu grzewczego, funkcjonariusze naruszają ósmą poprawkę, jeśli są świadomi takich warunków i nie podejmują środków naprawczych, takich jak zapewnienie alternatywnego sposobu ogrzania się.

To powinno wystarczyć SCOTUSowi do przejrzenia tego i, miejmy nadzieję, odesłania go z przypomnieniem, że odczyty QI muszą być wąskie, ale być może nie tak wąskie, aby wywoływały westchnienia niedowierzania.

Ale to nie tak Ten Większość Sądu Najwyższego działa. Sotomayor wzywa ich jedynie do przeglądu niektórzy Sprawy QI. Znasz te.

W tym określeniu… Trybunał skorzystał ze swojego uznania, aby w skrócie odwrócić rzekome błędy, które były znacznie mniej jasne niż te tutaj. Zobacz np. McCarthy przeciwko Hernandez, 607 US _ (2026) (per curiam); Zorn przeciwko Lintonowi, 607 USA (2026) (za kuriam); zobacz także Smith przeciwko Scottowi, 608 US __ (2026) (doraźne zwolnienie i nakazanie odmowy kwalifikowanego immunitetu w świetle wyroku Zorna). Gdyby te sprawy były wystarczająco jasne, aby można było podjąć działania doraźne, Trybunał w tym przypadku powinien z łatwością dojść do wniosku, w oparciu o precedens i podstawową ludzką przyzwoitość, że nie podlega dyskusji, że okrutne i niezwykłe jest celowe zamykanie kogoś w lodowatej celi całkowicie nagiego na 23 godziny.

Dzisiejsza decyzja Trybunału, aby tego nie robić, zaostrza jego asymetryczną tendencję polegającą na odmowie interwencji, gdy sądy niesłusznie przyznają funkcjonariuszom immunitet kwalifikowany, ale niezachwianemu doraźnemu odwróceniu, gdy uważa, że ​​sądy niesłusznie odmówiły funkcjonariuszom ochrony immunitetu kwalifikowanego.

Byłoby to hipokryzją, gdyby dokonywały tego osoby, które faktycznie udawały uczciwość sędziów. Robią to jednak ludzie, którzy aktywnie wierzą w przesłanie, jakie wysyłają do społeczeństwa, a także do administracji, której tak wyraźnie zależy na zadowoleniu.

Cofanie jedynie odmowy immunitetu kwalifikowanego wysyła godny ubolewania sygnał, że wybierając między ochroną urzędników państwowych przed odpowiedzialnością a dochodzeniem konstytucyjnych praw jednostek, Trybunał prawie zawsze wybierze to pierwsze.

Sotomayor ma rację. Wysłana wiadomość jest „godna pożałowania”. Na nieszczęście dla Ameryki ludzie, którzy to wysyłają, wcale tego nie żałują.

Zapisano pod: 7. obwód, Poprawka 8, niewłaściwe postępowanie policji, immunitet kwalifikowany, łamanie praw, Sonia Sotomayor, sąd najwyższy