„Dzień Niepodległości” na pewno nie jest „Wojną światów”. Bohaterowie są zupełnie nowi, najeźdźcy z kosmosu nie pochodzą z Marsa, a HG Wells z pewnością nie pisał o statkach kosmicznych biorących udział w walkach powietrznych w stylu „Gwiezdnych Wojen” nad wiktoriańską Anglią.

Ale tu jest sprzeczność. „Dzień Niepodległości” w całości Jest „Wojna światów”. Opowiada o beznadziejnej przewadze Ziemi przez kosmitów z kosmosu i ludzkim oporze walczącym z niemożliwymi przeciwnościami losu. Ma też mniej więcej takie samo zakończenie – zagłada istot pozaziemskich przez wirusa komputerowego jest sprytną aktualizacją mikrobiologicznego finału oryginalnej książki.

Jednak geniusz reżysera Rolanda Emmericha stworzył na nowo klasykę science-fiction Wellsa na miarę ery hitów kinowych. Jego kosmici mieli Hollywood we krwi, a cały ich plan opierał się na zapewnieniu idealnego zastrzyku pieniędzy. Bądźmy szczerzy, musi istnieć bardziej praktyczny sposób zrównania z ziemią całych miast niż niszczenie słynnych zabytków superlaserami w skali Gwiazdy Śmierci, ale nie byłby to taki popcorn… plakat filmowy– – przyjazny.

Poza tym nikt nie chciał uwierzyć, że nemezis ludzkości przybył z Marsa po Wiking lądowniki przesłały zdjęcia jałowego, martwego świata. Odkrywanie na nowo historii pochodzenia kosmitów – jako nomadycznych, żądnych zasobów padlinożerców – miało sens w cynicznych latach 90-tych.

„Wojna światów” jest uszyta z tego samego materiału, co pionierzy gatunku „Frankenstein” i „Dracula” (ten ostatni, przypadkowo, pierwotnie ukazał się w tym samym roku, co klasyk Wellsa dotyczący inwazji obcych). Każda historia jest tak wszechstronna, że ​​można ją wielokrotnie wyobrażać sobie na nowo, aby odzwierciedlić nadzieje i obawy dowolnego okresu. Możesz zmienić kilka imion tu i tam – tak jak zrobił to „Nosferatu” w przypadku wampirzej przewracarki Brama Stokera – ale te wątki stały się archetypami w naszej zbiorowej świadomości.