Nie wiadomo, czy „Ulisses 31” był w centrum zainteresowania Christophera Nolana, gdy był nastolatkiem, ale intrygująca jest myśl, że to mógł wpłynęły na decyzję reżysera o zrealizowaniu „Odysei” Homera.

Ta animowana opera kosmiczna, będąca koprodukcją francusko-japońską, zapewniła przyspieszony kurs mitologii greckiej dla pokolenia dzieciaków dorastających w latach 80. I choć bardziej przypomina „Gwiezdne Wojny” niż oryginalną opowieść Homera, udało mu się przenieść klasykę do XXI wieku (tak naprawdę wskazówka był w tytule), wiele lat przed tym, jak bracia Coen zabrali „Odyseję” na Głębokie Południe w filmie „Bracie, gdzie jesteś?”

Główne założenia kreskówki byłyby znane każdemu greckiemu uczonemu, chociaż puryści z pewnością najeżyliby się na bohatera występującego pod rzymskim pseudonimem Ulisses, a nie na oryginalnego greckiego Odyseusza.

W głębi serca jest to stara historia o kapitanie statku pędzącego do domu z Troi (w tym przypadku bazy gwiezdnej), zanim jego żona Penelopa poślubi innego mężczyznę. Jednak ta podróż wkrótce zostaje udaremniona, gdy syn Ulissesa, Telemach, zostaje uprowadzony, aby stać się ofiarą dla gigantycznego robota Cyklopa.