Mając na uwadze zawiłości ludzkiego serca, zagłębimy się w jego anatomię. Serce, ważny narząd z czterema kluczowymi otworami, mieści w prawym przedsionku strukturę zwaną crista terminalis. Cecha ta tworzy w przedsionku grzbiet dzielący go na część ze złożoną siecią (beleczkowaty uszka prawego przedsionka) i część gładszą (zatoka żylna). Chociaż ma to kluczowe znaczenie, jego rozmiar i wygląd mogą się znacznie różnić, powodując potencjalne zamieszanie w obrazowaniu medycznym. Co ciekawe, około 40% ludzi ma zauważalne crista terminalis, częściej u kobiet. Ten często pomijany szczegół anatomiczny może prowadzić do znaczących błędnych interpretacji, szczególnie w przypadku wyrafinowanych technik obrazowania.
Badanie prowadzone przez dr Busrę Cangut i jej zespół, dr Lewena Stemplera i Aidena Ghesaniego z Icahn School of Medicine w Mount Sinai w stanie Nowy Jork, podkreśla potrzebę prawidłowego zidentyfikowania normalnego i nieszkodliwego wychwytu energii w sercu. Odkrycia opublikowane w recenzowanym czasopiśmie „Radiology Case Reports” rzucają światło na ryzyko nieprawidłowej diagnozy i istotną rolę precyzyjnej interpretacji w obrazowaniu medycznym.
Dr Busra Cangut opisuje szczegółowo: „Badanie PET/CT 18F-FDG (rodzaj radioaktywnej glukozy) przeprowadzone w celu określenia stadium nowotworu wykazało intensywną aktywność w prawym przedsionku przypominającą wydatną tkankę miękką. Późniejsze głębsze badanie za pomocą echokardiografii przezprzełykowej (TEE) ostatecznie potwierdziło, że to, co zaobserwowano, to w rzeczywistości wydatny crista terminalis, częsta zmiana w anatomii serca”. Badania skupiają się na 79-letniej kobiecie, u której niedawno zdiagnozowano raka piersi. Jej badanie PET/CT 18F-FDG, będące częścią oceny nowotworu, nieoczekiwanie ujawniło znaczną aktywność w prawym przedsionku, co początkowo sugerowało możliwą niebezpieczną masę. Ta obserwacja doprowadziła do dalszych dogłębnych ocen, które wyjaśniły, że widoczne jest crista terminalis, typowa zmiana w budowie serca.
„Crista terminalis znajduje się w prawym przedsionku, biegnie wzdłuż bocznej ściany pomiędzy dwiema głównymi żyłami, żyłą główną górną i żyłą główną dolną. W niektórych przypadkach normalną aktywność F-18 FDG w crista terminalis można błędnie zidentyfikować jako skrzeplinę nowotworową, jak to miało miejsce w naszym przypadku. Dlatego niezwykle ważne jest, aby podczas analizy tych obrazów dogłębnie zrozumieć normalne wychwyty w standardowych strukturach serca i ich zmienność” – podkreśla dr Cangut. Badanie to jest istotne, ponieważ pokazuje wyzwania związane z dokładną interpretacją tych obrazów. Crista terminalis może wykazywać aktywność, którą można pomylić z oznaką skrzepliny nowotworowej, która stanowi problem u pacjentów chorych na raka. W badaniu podkreślono znaczenie dokładnego zrozumienia prawidłowego wychwytu fizjologicznego i łagodnych zmian w standardowych strukturach serca, aby zapobiec błędnym interpretacjom.
Odkrycia te są szczególnie ważne dla lekarzy. Podkreślają potrzebę dokładnego badania i interpretacji wyników badań obrazowych, z uwzględnieniem łagodnych zmian. Taka świadomość może zmniejszyć niepotrzebne obawy pacjentów i lekarzy, zapobiec niepotrzebnym dodatkowym zabiegom obrazowym oraz zagwarantować terminową i odpowiednią opiekę. Podsumowując, badanie to przypomina o złożoności i subtelnościach obrazowania medycznego. Podkreśla to potrzebę szczegółowej analizy podczas interpretacji skanów, aby dokładnie odróżnić szkodliwe i nieszkodliwe wyniki. Ten konkretny przypadek ilustruje powiedzenie „nie wszystko złoto, co się świeci”, podkreślając potrzebę uwzględnienia normalnych zmian w sercu podczas stawiania diagnozy.
ODNIESIENIE DO DZIENNIKA
Aiden Ghesani, Busra Cangut, Lewen Stempler, „Nie wszystko, co się świeci, jest złotem, normalne wychwyty w crista terminalis w FDG PET:CT udające skrzeplinę nowotworową zbliżającą się do prawego serca”, Radiology Case Reports, 2024. DOI: https://doi.org/10.1016/j.radcr.2023.10.068.
O AUTORZE
Doktor Busra Cangutpodróż przez edukację medyczną i badania była bogata i różnorodna. Uzyskała dyplom lekarza na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Stambuł-Marmara. Podczas studiów medycznych odbywała staże w prestiżowych instytucjach, m.in. na Harvardzie w Cleveland Clinic i na oddziałach kardiochirurgii na Uniwersytecie w Teksasie. Po ukończeniu studiów medycznych dołączyła do Oddziału Kardiochirurgii Mayo Clinic jako pracownik naukowy podoktorski, gdzie poświęciła rok na podstawowe badania naukowe, koncentrując się przede wszystkim na mysich modelach w zakresie zaawansowanego składu blaszki miażdżycowej. Następnie, podczas stażu podoktorskiego, brała udział w badaniu klinicznym porównującym różne bioprotezy zastawki aortalnej.
Jej działalność akademicka była kontynuowana po uzyskaniu tytułu magistra nauk klinicznych i translacyjnych oraz odbyciu stażu w chirurgii ogólnej w Mayo Clinic. Obecnie dr Cangut przebywa w szpitalu Mount Sinai w Nowym Jorku, gdzie jest głęboko zaangażowana w rozwój technologii obrazowania serca dostosowanych do konkretnych patologii zastawek. Jej praca obejmuje wieloaspektowe podejście do kardiochirurgii, integrując podstawy nauki, wiedzę kliniczną i metody obrazowania, aby zapewnić wszechstronne zrozumienie tej dziedziny.
Zainteresowania badawcze dr Canguta skupiają się na najnowocześniejszych technologiach obrazowania serca, w szczególności na badaniu zastosowań PET/MRI w leczeniu określonych patologii zastawek. Ponadto została wyróżniona nagrodą ERAS Cardiac Fellowship Award, której celem jest optymalizacja opieki okołooperacyjnej nad pacjentami kardiochirurgicznymi. Aktywnie opracowuje zestawy poleceń mających na celu ułatwienie powszechnego i bezproblemowego wdrażania opartych na dowodach protokołów opieki okołooperacyjnej, a ostatecznym celem jest poprawa wyników leczenia pacjentów. Kierując się pasją do doskonałości akademickiej, dr Cangut pragnie zostać akademickim kardiochirurgiem. Jej wizja obejmuje wykorzystanie obrazowania serca do planowania operacji oraz pogłębianie wiedzy na temat patologii chorób i ich wpływu na serce dzięki zaawansowanym technologiom obrazowania.
