z test-serwera jest-ważny dział

Kto powinien ponosić bezpośrednią odpowiedzialność za naruszenie w Internecie – podmiot je udostępniający czy użytkownik umieszczający link do niego? Przez prawie dwie dekady większość amerykańskich sądów utrzymywała, że ​​za odpowiedzialność odpowiedzialna jest ta pierwsza, stosując zasadę zwaną testem serwera. W ramach testu serwera ktokolwiek kontroluje serwer, na którym znajduje się dzieło chronione prawem autorskim – a tym samym określa, kto ma dostęp do czego i w jaki sposób – może ponosić bezpośrednią odpowiedzialność, jeśli okaże się, że treści te naruszają prawo. Może to zrobić każdy inny, kto jedynie linkuje do niego po drugie ponosi odpowiedzialność w pewnych okolicznościach (na przykład, jeśli osoba trzecia promuje naruszenie), ale w większości przypadków nie ponosi odpowiedzialności.

Test ma po prostu sens. W świecie analogowym osoba może powiedzieć innym, gdzie może obejrzeć prezentację dzieła chronionego prawem autorskim udostępnioną przez osobę trzecią, nie ponosząc przy tym bezpośredniej odpowiedzialności za naruszenie, jeśli to pokazanie okaże się niezgodne z prawem. Test serwera to proste zastosowanie tej samej zasady w kontekście online. Użytkownik, który zamieszcza łącze do zdjęcia, filmu lub artykułu, nie jest odpowiedzialny za przesyłanie tej treści w świat ani nie jest w stanie stwierdzić, czy treść ta narusza prawa autorskie. W rzeczywistości użytkownik nie ma nawet kontroli nad tym, co znajduje się po drugiej stronie łącza — osoba kontrolująca serwer może w dowolnym momencie zmienić zawartość serwera, na przykład zamienić inne obrazy, ponownie edytować wideo lub przepisać artykuł.

Jednak wydawca wiadomości, Emmerich Newspapers, chce, aby Piąty Okręg odrzucił test serwera, argumentując, że podmiot umieszczający linki do treści jest odpowiedzialny za „wyświetlanie” ich i w związku z tym może ponosić bezpośrednią odpowiedzialność, jeśli okaże się, że treść narusza prawo. Jeśli mają rację, powszechny akt osadzania jest działaniem obciążonym prawem i pułapką dla nieostrożnych.

Trybunał powinien odmówić lub ryzykować destabilizacją podstawowej i użytecznej działalności w internecie. Jak wyjaśniamy w przyjacielskim spotkaniu złożonym z kilkoma organizacjami interesu publicznego i organizacjami handlowymi, łączenie i osadzanie nie jest praktyką niezwykłą, nikczemną lub wprowadzającą w błąd. Raczej możliwość osadzania zewnętrznej zawartości i kodu jest kluczową cechą projektową architektury internetowej, odpowiedzialną za wiele najbardziej przydatnych funkcji Internetu. Miliony witryn internetowych — w tym witryny EFF — osadzają zewnętrzną zawartość lub kod do wszystkiego, od wybierania czcionek i strumieniowego przesyłania muzyki po świadczenie usług takich jak obsługa klienta i zgodność z prawem. Test serwera zapewnia pewność prawa użytkownikom Internetu, przypisując główną odpowiedzialność osobie, która ma najlepsze możliwości zapobiegania naruszeniom. Podejście Emmericha natomiast sprzyja chaosowi prawnemu.

Emmerich twierdzi również, że zmiana adresu URL narusza zawarty w ustawie Digital Millennium Copyright Act zakaz zmiany lub usuwania informacji dotyczących zarządzania prawami autorskimi. Jeśli są one prawidłowe, korzystanie z narzędzia do skracania linków może narazić użytkowników na ryzyko kar ustawowych – a taki wynik z pewnością nie był zamierzony przez Kongres.

Obie te teorie uczyniłyby zwykłą działalność internetową ryzykowną z prawnego punktu widzenia i podważyłyby konstytucyjny cel prawa autorskiego: promowanie tworzenia wiedzy i dostępu do niej. Sąd rejonowy uznał tyle i mamy nadzieję sąd apelacyjny się z tym zgadza.

Przesłane ponownie z Blog EFF poświęcony głębokim linkom.

Zapisano pod: 5. obwód, prawo autorskie, osadzanie, odpowiedzialność pośrednika, obciążenie, łączenie, test serwera

Firmy: gazety Emmericha