Guzy pnia mózgu u dzieci stanowią znaczący problem zdrowotny, szczególnie dlatego, że są trudne do leczenia i często prowadzą do złych wyników. Zrozumienie cech genetycznych i molekularnych tych guzów może dostarczyć cennych informacji, które mogą prowadzić do lepszych strategii leczenia. Badając określone markery w środowisku guza, naukowcy zaczynają odkrywać, w jaki sposób czynniki te wpływają na wyniki przeżycia u młodych pacjentów, oferując nadzieję na bardziej skuteczne terapie w przyszłości.
Naukowcy z terapeutyki oncotelic, kierowane przez dr Sanjive Qazi wraz z dr Zahrą Talebi i dr Vuong Trieu, zaprezentowali krytyczną korelację między poziomem mRNA określonych biomarkerów a ogólnym przeżyciem u pacjentów z dyfundowaniem w gliaku linii pediatrycznej (DMG). Ich badanie, opublikowane w biomedycynach, zapewnia kluczowe informacje na temat wpływu mikrośrodowiska nowotworu (TME) na rokowanie choroby.
Zespół zbadał profile ekspresji transformującego czynnika wzrostu beta 2 (TGFB2) i receptora interferon-gamma 2 (IFNGR2) w pniu mózgu pacjentów z DMG pediatrycznym. Badania miały na celu zidentyfikowanie potencjalnych biomarkerów, które mogłyby przewidzieć wyniki przeżycia i poinformować strategie terapeutyczne. W badaniu przeanalizowano poziomy mRNA w próbkach nowotworów i porównano je z normalną tkanką pnia mózgu, ujawniając znaczące wyniki.
„Wysoki poziom TGFB2 i niski poziom IFNGR2 w mikrośrodowisku guza były związane ze znacznie gorszymi wynikami przeżycia”, powiedział dr Qazi. „Sugeruje to, że mechanizmy tłumienia immunologicznego i progresji nowotworu TME odgrywają kluczową rolę w prognozie pacjentów”.
Naukowcy odkryli, że nowotwory DMG u dzieci wykazywały podwyższone poziomy mRNA TGFB2 i zmniejszoną ekspresję markerów komórek prezentujących antygen (APC), takich jak CD14, CD163 i ITGAX/CD11C w porównaniu do normalnej tkanki pnia mózgu. Te markery są niezbędne dla zdolności układu odpornościowego do rozpoznawania i atakowania komórek nowotworowych. Odkrycia wskazują, że wysokie poziomy TGFB2 przyczyniają się do immunologicznie „zimnego” środowiska guza, utrudniając odpowiedź przeciwnowotworową organizmu.
W swojej analizie zespół zastosował wielowymiarowe modelowanie proporcjonalnych zagrożeń COX, aby ocenić istotność prognostyczną TGFB2 i IFNGR2. Odkryli, że wysoka ekspresja TGFB2 silnie przewidywała słabe przeżycie całkowitego, niezależnie od innych czynników, takich jak wiek pacjenta i interakcja między poziomem TGFB2 i IFNGR2.
„Dane sugerują, że celowanie w TGFB2 w połączeniu ze strategiami zwiększającymi sygnalizację IFNGR2 może potencjalnie poprawić wyniki przeżycia pacjentów z DMG pediatrycznym”, zauważył dr Qazi. „To podwójne podejście może pomóc w podniesieniu środowiska immunosupresyjnego i stymulowania bardziej skutecznej odpowiedzi immunologicznej przeciwnowotworowej”.
Badanie podkreśla złożoność pnia mózgu TME w pediatrycznym DMG. Podkreśla potrzebę terapii, które nie tylko są ukierunkowane na komórki nowotworowe, ale także modulują środowisko odpornościowe w celu zwiększenia naturalnej obrony organizmu przed rakiem. Naukowcy podkreślają, że przyszłe metody leczenia mogą obejmować hamowanie produkcji TGFB2 przy jednoczesnym aktywowaniu komórek odpornościowych poprzez stymulację IFN-γ.
„Naszym najważniejszym wnioskiem jest to, że rola TME w postępie DMG jest kluczowa”, powiedział dr Qazi. „Zrozumienie tych interakcji na poziomie molekularnym otwiera nowe możliwości opracowywania ukierunkowanych terapii, które mogą poprawić wyniki pacjentów”.
Badania doktora Qazi, dr Talebi i dr Tieu są znaczącym krokiem w kierunku bardziej skutecznych strategii leczenia DMG pediatrycznego, bardzo agresywnego i wymagającego raka. Identyfikując i ukierunkowane na określone szlaki molekularne w TME, naukowcy mają nadzieję opracować terapie, które mogą znacznie przedłużyć życie młodych pacjentów walczących z tą niszczycielską chorobą.
Referencje dziennika
Qazi, S., Talebi, Z., i Trieu, V. (2024). Transformujący czynnik wzrostu beta 2 (TGFB2) i interferon receptor gamma 2 (IFNGR2) MRNA w mikrośrodowisku guza pnia mózgu (TME) znacząco wpływają na całkowite przeżycie u pacjentów z DMG pediatrycznym. Biomedicines, 12 (1), 191. DOI: https://doi.org/10.3390/biomedicines12010191
