z okradanie nas na ślepo dział

Jeszcze w styczniu relacjonowaliśmy zuchwały pozew Trumpa, żądający 10 miliardów dolarów od jego własnego urzędu skarbowego w związku z wyciekiem jego zeznań podatkowych za lata 2019–2020 przez pracownika IRS Charlesa Littlejohna (który obecnie odsiaduje pięć lat więzienia za wyciek, co oznacza, że ​​system, który według Trumpa go zawiódł, w rzeczywistości działał dobrze). Warto również pamiętać, że każdy kandydat na prezydenta dużej partii od czasu Nixona dobrowolnie publikował swoje zeznania podatkowe – Trump był wyjątkiem, a nie regułą, a „szkodą”, jaką poniósł, było wystawienie się na tę samą przejrzystość, którą jego poprzednicy akceptowali bez żadnych incydentów.

W oryginalnym artykule wyjaśniono, dlaczego cała sprawa była oszustwem: Trump jest powodem, IRS i Ministerstwo Skarbu są oskarżonymi, a Departament Sprawiedliwości broniący tych oskarżonych ma kadrę byłych osobistych prawników Trumpa, którzy jasno dali do zrozumienia, że ​​nadal uważają się za jego osobistych prawników – problem, który tylko się pogorszył, gdy Todd Blanche pełni obecnie funkcję AG. Rozwiązanie było oczywiste. Jedynym prawdziwym pytaniem było to, jak bezczelnie strony podejdą do tego.

Mamy teraz odpowiedź i okazuje się, że odpowiedź brzmi: wyjątkowo bezczelnie i na piśmie, w aktach publicznych.

Dzisiaj rano strony złożyły wniosek o dotację wniosek o zgodę na przedłużenie o 90 dni wyjaśniając, dlaczego potrzebowali, aby Trybunał wstrzymał postępowanie:

Istnieje dobry powód, aby przyznać przedłużenie w tej kwestii podczas gdy Strony angażują się w dyskusje mające na celu rozwiązanie tej kwestii oraz aby uniknąć przedłużających się postępowań sądowych. Ta ograniczona przerwa nie będzie szkodzić Stronom ani nie opóźni ostatecznego rozwiązania. Przedłużenie będzie raczej sprzyjać ekonomii sądowej i umożliwi Stronom zbadanie możliwości zawężenia kwestii lub skutecznego ich rozwiązania.

[…]

Strony angażują się w dyskusje i potrzebują czasu na przemyślenie, w jaki sposób zapewnić, że dyskusje te będą możliwe przebiegać produktywnie, aby uniknąć przedłużających się postępowań sądowych. Ten krótki okres umożliwi Stronom zainicjowanie i zorganizowanie tych dyskusji w sposób, który najlepiej służy interesom wszystkich Stron i Trybunału.

Przeczytaj to w normalny sposób, w jaki czytasz każdy wniosek o zgodę, i jest to przyziemne. Dwie wrogie strony rozważają ugodę. Sądy to uwielbiają. Ekonomia sądowa! Każdy wygrywa.

Teraz przeczytaj to jeszcze raz, mając na uwadze rzeczywiste strony.

Powód jest urzędującym prezydentem Stanów Zjednoczonych. Oskarżonymi są dwie agencje władzy wykonawczej powód (ponownie Prezydent Stanów Zjednoczonych) biegnie. Prawnicy reprezentujący tych oskarżonych podlegają, poprzez strukturę dowodzenia, byłym osobistym prawnikom Trumpa. „Strony angażują się w dyskusje” oznacza, że ​​prawnicy Trumpa negocjują z innymi prawnikami Trumpa w sprawie tego, jaka część twoje pieniądze Trump może zabrać do domu. „Interesy wszystkich stron” sprowadzają się funkcjonalnie do interesów jednego podmiotu. Wyrażenie „unikaj przedłużającego się postępowania sądowego” oznacza „pomiń część, w której sędzia lub ława przysięgłych lub jakikolwiek faktyczny proces kontradyktoryjny mógłby zakłócić z góry ustalony wynik”.

Prawdziwe negocjacje wymagają dwóch stron o przeciwstawnych interesach. To po prostu człowiek targujący się z własnym portfelem o to, ile pieniędzy zabrać.

W zgłoszeniu zauważono, że nie podjęto jeszcze nawet próby obrony ze strony rządu:

Żadna ze Stron nie poniesie uszczerbku: sprawa została wniesiona na nowo, nie wydano żadnego zarządzenia dotyczącego harmonogramu, a Rząd nie udzielił jeszcze odpowiedzi lub nie udzielił innej merytorycznej odpowiedzi. Przedłużenie pozwoli zaoszczędzić zasoby sądowe i partyjne oraz pozwoli uniknąć fragmentarycznych postępowań sądowych, które mogłyby powstać, gdyby Strony były zmuszone kontynuować bez uprzedniego zapoznania się z tymi dyskusjami.

Wniosek o zgodę zawiera nawet, z poważną miną, szablonowe zaświadczenie, które adwokat powoda „wystawił w dobrej wierze” właśnie osobom, dla których faktycznie pracuje:

Zgodnie z lokalną zasadą 7.1(a)(3) Okręgu Południowego Florydy, Daniel Epstein, współradca prawny Powodów, zaświadcza, że ​​w dobrej wierze rozmawiał telefonicznie z obrońcą Pozwanych w dniu 15 kwietnia 2026 r. w sprawie zadośćuczynienia wnioskowanego w tym wniosku. Pozwani wyrażają zgodę na wnioskowane przedłużenie.

Jedyna strona, która ma tu rzeczywiście niekorzystny interes – amerykańskie społeczeństwo – nie ma miejsca przy stole ani prawnika na sali.

Struktura oszustwa jest jasna. Krok pierwszy, złożony w styczniu: pozwać swój własny rząd, nad którym sprawujesz kontrolę, na 10 miliardów dolarów za coś, co nie było jego winą, posługując się skargą tak błahą, że cytuje samego autora przecieku, mówiącego, że Trump poniósł „niewielką krzywdę” – i żądając odszkodowania za kontakt z informacjami, które każdy inny współczesny kandydat na prezydenta po prostu dobrowolnie opublikował. Krok drugi, złożony w tym tygodniu: poproś pozwanego, nad którym sprawujesz kontrolę, aby zgodził się z tobą, że postępowanie sądowe powinno zostać wstrzymane, abyś mógł wypracować ugodę. Krok trzeci, który wkrótce trafi do najbliższego sądu: ogłosić „ugodę”, w ramach której podatnicy wystawili prezydentowi czek na jakąś oszałamiającą sumę, a Departament Sprawiedliwości głośno ogłosił, że jest to odpowiedzialne rozwiązanie, które pozwala uniknąć marnotrawnych procesów sądowych.

Na każdym etapie dokumenty będą wyglądać zupełnie normalnie, nie do odróżnienia od tysięcy innych wniosków o zgodę na innych dokumentach. Korupcja tkwi całkowicie w rozbieżności między tym, co mówią dokumenty, a tym, kto faktycznie stoi po obu stronach.

Warto to jasno nazwać: to, co się tutaj dzieje, to dokładnie ten rodzaj samolubnego nadużycia urzędu publicznego, któremu miała zaradzić klauzula impeachmentu. Hamiltona, w Federalista 65zdefiniował przestępstwa nie do pokonania jako:

Dobrze ukonstytuowany sąd do rozpatrywania impeachmentów jest celem nie bardziej pożądanym, niż trudnym do uzyskania w rządzie całkowicie elekcyjnym. Przedmiotem jego jurysdykcji są te przestępstwa które wynikają z niewłaściwego postępowania osób publicznych, czyli innymi słowy z nadużycia lub naruszenia jakiegoś zaufania publicznego.

Jeśli urzędujący prezydent negocjujący wielomiliardową wypłatę dla siebie finansowaną przez podatników – za pośrednictwem kontrolowanych przez siebie agencji i osobiście lojalnych wobec niego prawników – z powodu szkód, których ewidentnie nie poniósł (jest bogatszy niż kiedykolwiek i wygrał reelekcję po wycieku) – nie kwalifikuje się jako nadużycie zaufania publicznego, to sformułowanie to nie ma żadnego znaczenia.

Ale to wszystko nie ma znaczenia, ponieważ machina polityczna niezbędna do podjęcia działań w tej sprawie została całkowicie schwytana lub zastraszona. Kongres w dużej mierze abdykował. Jak zauważono w styczniu, Sąd Najwyższy dał jasno do zrozumienia, że ​​sądy niewiele mogą zrobić w sprawie egocentryzmu prezydenta. Departament Sprawiedliwości jest w tym celu kancelarią prawniczą Trumpa. Zatem program przebiega zgodnie z harmonogramem, na widoku, a wszyscy zaangażowani grzecznie udają, że „Strony angażują się w dyskusje” opisuje coś innego niż to, czym jest.

Prawie na pewno wrócimy do części trzeciej, gdy nieuniknione porozumienie spadnie. Już mniej więcej wiesz, jak to będzie wyglądać. Jedynymi rzeczywistymi zmiennymi są wielkość tej liczby i to, jak poważny wyraz twarzy udaje się zachować, ogłaszając ją, osobie pełniącej w tym momencie funkcję prokuratora generalnego.

Zapisano pod: korupcja, doj, Donald Trump, irs, zeznania podatkowe, Todda Blanche’a