Możesz być zaskoczony, gdy dowiesz się, że cukrzyca typu 2 to nie tylko osobisty problem zdrowotny, ale szybko rosnący globalny stan zagrożenia zdrowia. Ze względu na znaczny wzrost częstości występowania tej choroby na całym świecie, Tajlandia znajduje się w czołówce krajów azjatyckich zmagających się z tym wyzwaniem. Dramatyczny wzrost liczby przypadków cukrzycy w Tajlandii wynika w dużej mierze z takich czynników, jak niezdrowa dieta i znaczny wzrost wskaźników otyłości.

Badanie przeprowadzone w sercu Tajlandii skupiające się na opowiadaniu historii i osobistych doświadczeniach rzuciło światło na złożoną drogę osób zmagających się z cukrzycą typu 2 i ich zmagań z kontrolowaniem poziomu cukru we krwi. Badanie to, prowadzone przez Patcharee Numsanga z Srimahasarakham Nursing College i do którego dołączyli koledzy Sakaorat Kraichan i Puangkaew Sarapoke z tej samej uczelni, profesor Areewan Oumtanee z Chulalongkorn University, Suwakon Kurat z College of Asian Scholars i Rattana Sananok ze szpitala Mahasarakham, zapewnia dogłębne spojrzenie na codzienne życie i wyzwania stojące przed osobami z tą chorobą. Badania te, opublikowane w International Journal of Nursing Sciences, dają rzadki wgląd w osobiste doświadczenia ośmiu Tajów cierpiących na tę chorobę.

Naukowcy zastosowali podejście jakościowe oparte na opowiadaniu historii, starannie wybierając ośmiu uczestników z podstawowego ośrodka opieki zdrowotnej w północno-wschodniej Tajlandii. Zbieranie danych trwało kilka miesięcy pod koniec 2021 r. i obejmowało indywidualne wywiady szczegółowe, notatki obserwacyjne i obserwację nieuczestniczącą. Metodę tę wybrano, aby dokładnie poznać doświadczenia uczestników. Wywiady przeprowadzono w domach uczestników, co zapewniło komfort i autentyczność udzielanych odpowiedzi. Ustrukturyzowane wywiady podzielono na dwie części: dane osobowe i demograficzne oraz doświadczenia związane ze słabą kontrolą poziomu cukru we krwi i zarządzaniem sobą. Każdy wywiad trwał około godziny, a każde słowo było przepisywane słowo po słowie, aby uchwycić istotę historii i punktów widzenia uczestników.

Patcharee Numsang wyjaśnia: „W tym badaniu stwierdzono, że osoby chore na cukrzycę często słabo kontrolują poziom cukru we krwi, na przykład z powodu niezdrowego stylu życia wynikającego z praktyki dbania o siebie i wiedzy związanej z dietą, stosowaniem leków i ćwiczeniami fizycznymi, co jest błędnym wyobrażeniem i brakiem troski o powikłania, a także przekonania związane z kulturą”. Z badania wynika, że ​​wpływy kulturowe i osobiste przekonania często przyćmiewają porady lekarskie, co prowadzi do złych wyborów żywieniowych i nieodpowiedniej samoopieki.

Badanie pokazuje, że pomimo obfitości dostępnej wiedzy medycznej i wskazówek wiele osób ma trudności z praktycznymi aspektami leczenia cukrzycy. Wśród uczestników powszechne są niespójne praktyki stylu życia, takie jak nieregularne przyjmowanie leków i aktywność fizyczna.

Numsang wyjaśnia dalej: „Dokładne zrozumienie przez daną osobę kontroli poziomu cukru we krwi prawdopodobnie będzie miało kluczowe znaczenie dla pomyślnych zmian w zachowaniu w zakresie samoopieki nad cukrzycą, ponieważ zarówno zrozumienie choroby, jak i praktyki samodzielnego leczenia są powiązane z kontrolą poziomu cukru we krwi. Inne badania dotyczące samooceny kontroli poziomu cukru we krwi wykazały, że błędne wyobrażenie jest powiązane z wysokim przestrzeganiem schematu stylu życia, poziomem wsparcia ze strony rodziny, brakiem kontroli ciśnienia krwi i występowaniem powikłań cukrzycowych”.

Uczestnicy ujawnili także głęboko zakorzenione przekonanie, że cukrzyca jest chorobą dziedziczną, którą muszą zaakceptować jako nieuniknioną część życia. Taka rezygnacja często prowadzi do braku proaktywnego leczenia choroby, zwiększając ryzyko powikłań. Badanie podkreśla również psychologiczny wpływ cukrzycy, gdzie codzienny stres wynikający z wyzwań społeczno-ekonomicznych jeszcze bardziej utrudnia skuteczną kontrolę poziomu cukru we krwi.

Numsang i jej zespół podkreślają kluczową rolę pracowników służby zdrowia w stawianiu czoła tym wyzwaniom. Opowiadają się za bardziej wrażliwym kulturowo podejściem do edukacji i leczenia cukrzycy. Dostosowanie interwencji do indywidualnych przekonań i stylu życia może znacznie poprawić opiekę diabetologiczną w Tajlandii.

Badanie kończy się wezwaniem do opracowania bardziej kompleksowych, dostosowanych kulturowo strategii wspierania osób chorych na cukrzycę w skutecznym leczeniu choroby. Wnioski z tego badania nie tylko wzbogacają istniejący zasób wiedzy, ale także oferują praktyczne wskazówki dla podmiotów świadczących opiekę zdrowotną, których celem jest poprawa opieki diabetologicznej w środowiskach zróżnicowanych kulturowo.

Odniesienie do czasopisma

Patcharee Numsang i wsp., 2023. Doświadczenia osób chorych na cukrzycę typu 2 „Brak kontroli poziomu cukru we krwi”. International Journal of Nursing Sciences. DOI: https://doi.org/10.1016/j.ijnss.2023.09.004

O Autorach

Patcharee Numsang jest doktorantką na Wydziale Pielęgniarstwa Uniwersytetu Chulalongkorn w Bangkoku i pracuje w Srimahasarakham Nursing College na Wydziale Pielęgniarstwa Instytutu Praboromarajchanok w Maha Sarakham w Tajlandii. Jej badania naukowe skupiają się na chorobach przewlekłych i pielęgniarstwie dorosłych, obejmując badania jakościowe (tj. teoria ugruntowana, opisowe badania jakościowe) i badania ilościowe; na przykład randomizowane badania kontrolowane (RCT), przegląd systematyczny i metaanaliza. Ponadto interesuje się rozwojem instrumentów, badaniami i rozwojem oraz wytycznymi dotyczącymi praktyki pielęgniarskiej. Dlatego te liczne doświadczenia poszerzyły jej wiedzę na temat opieki nad pacjentami cierpiącymi na choroby przewlekłe, na przestrzeni ostatnich trzydziestu lat, takich jak cukrzyca, nadciśnienie i choroby nerek, a także niektórych zagadnień związanych z nowotworami i opieką paliatywną.

doc. Prof. dr Arewan Oumtanee jest członkiem wydziału pielęgniarstwa Uniwersytetu Chulalongkorn w Bangkoku w Tajlandii. Jej obszary specjalizacji to: 1) administracja pielęgniarska, w tym przywództwo, kompetencje pielęgniarek, przedsiębiorczość pielęgniarska; 2) badania jakościowe z uwzględnieniem fenomenologii i teorii ugruntowanej w naukach pielęgniarskich; oraz 3) rozwój instrumentów w badaniach pielęgniarskich. Jej wieloaspektowy wkład podkreśla jej zaangażowanie w pogłębianie wiedzy pielęgniarskiej, kształtowanie kompetentnych specjalistów w dziedzinie pielęgniarstwa i wspieranie środowiska bogatego w badania. Jej zaangażowanie w edukację pielęgniarską, administrację i badania znacząco wpływa na szerszy krajobraz opieki zdrowotnej w Tajlandii i poza nią.

Suwakon Kurat jest instruktorem na Wydziale Pielęgniarstwa College of Asian Scholars w Khonkaen w Tajlandii. Jej badania koncentrują się na chorobach przewlekłych i pielęgniarstwie osób dorosłych. Prowadziła badania dotyczące promocji zdrowia, opieki długoterminowej, opóźniania niewydolności nerek i opieki paliatywnej, takiej jak leczenie cukrzycy, promocja zdrowia osób dorosłych i osób starszych oraz reagowanie na potrzeby opiekuńcze wśród pacjentów w terminalnej fazie nowotworu.

Rattana Sananok jest ordynatorem oddziału podstawowej opieki zdrowotnej Samukkee (PCU) w szpitalu Mahasarakham w Tajlandii. Jej badania skupiają się na społeczności praktyków, społecznej opiece zdrowotnej i praktyce ogólnej. Jako szefowa PCU przeprowadziła badania kliniczne, które pomagają wyjaśnić wpływ samorządności i promocji zdrowia na opiekę zdrowotną; na przykład promocja zdrowia osób starszych i zachowania związane z samokontrolą wśród pacjentów z cukrzycą.

Sakaorat Kraichan jest zastępcą dyrektora Srimahasarakham Nursing College na Wydziale Pielęgniarstwa Instytutu Praboromarajchanok w Tajlandii. Jej badania koncentrują się na przywództwie, pracy zespołowej, administracji pielęgniarskiej, chorobach przewlekłych i pielęgniarstwie osób starszych. Jako instruktorka badała działania pielęgniarek, działania społeczne i promocję zdrowia osób starszych.

Puangkaew Sarapoke jest instruktorem w Srimahasarakham Nursing College na Wydziale Pielęgniarstwa Instytutu Praboromarajchanok w Tajlandii. Jej badania skupiają się na chorobach przewlekłych i pielęgniarstwie osób dorosłych. Jako instruktor badała zastosowanie Koncepcji Szpitala Moralnego, skuteczność wdrażania zapewniania jakości edukacji oraz promocję zdrowia osób dorosłych i starszych.