W 2025 r. Dwa najpopularniejsze programy Netflix dobiegły końca: Ty I Gra Squid.

Ty Rozpoczęło się w 2018 r., Po morderczym penn Badgley, Joe Goldberg, antybohaterze, aby jednocześnie zrozumieć i gardzić. Ostatni sezon kończy się tak, jak powinien, starannie związany łukiem, z Joe w więzieniu za życie.

Z drugiej strony, Gra Squiduznana przez krytyków koreańska seria, kończy się śmiercią bohatera. Pomimo najlepszych wysiłków Gi-Hoon (Lee Jung-jae), pozostawiliśmy zasmucenie zarówno go, jak i serialu. Przypominając, wszystkie najlepsze programy kończą się, gdy moralnie niejednoznaczny bohater tracący życie: Breaking BadW SopranosW Barryi wiele innych. Z drugiej strony, gdy jest satysfakcjonujący finał, na przykład w Typrogram traci krytyczny urok.

Kiedy bohater umiera, opłakanie serii wydaje się bardziej uzasadnione.

Niektóre z najlepszych serii w telewizji są prowadzone przez moralnie niejednoznaczną postać, na przykład Breaking BadWalter White, nauczyciel chemii, który uzasadnia warzenie i sprzedaż metry, aby zapłacić za leczenie raka. Podróż od jego diagnozy do finału serialu jest show jest prawie idealna i jedna z najbardziej ukochanych i uznanych przez krytyków, co dowodzi, że jego śmierć jest niezbędnym elementem Breaking BadDziedzictwo.

Jego śmierć ma ironię, ponieważ cała fabuła została katalizowana przez potrzebę leczenia w celu przeżycia. Ale co ważniejsze, jego śmierć przypomina nam, że życie jest niedoskonałe. Jeśli chcemy programów telewizyjnych, które są zarówno eskapistyczne, jak i realistyczne, bohaterowie muszą umrzeć. Muszą iść na przygody, których nigdy nie wyruszyliśmy i dokonywać wyborów, których nigdy nie dokonalibyśmy, ale tak jak nasze życie pewnego dnia zakończy się, ich musi.

Kiedy bohater umiera, nie są w stanie naprawdę zmierzyć się z konsekwencjami swoich działań. Walter nie musi żyć z faktem, że rozerwał swoją rodzinę i przyczynił się do śmierci i przedawkowania z powodu swoich działań. W Gra SquidGi-Hoon próbuje czynić dobrze po tym, jak wygrywa pierwszy zestaw gier. Po wygraniu 4,56 miliarda wraca na arenę z planem obalenia gier.

Czyniąc to, jest odpowiedzialny za śmierć kolejnych 455 osób – przyciąganie i wygrywanie gier wiąże się z kosztami rozliczenia się w śmierci innych graczy. W finale ratuje dziecko urodzone na arenie kosztem własnego życia. Nie jest w stanie rozkoszować się swoim zwycięstwem, podczas gdy jednocześnie nie może stawić czoła konsekwencjom tego, kto stracił życie z powodu jego przetrwania. Każde inne zakończenie by zminimalizowałoby Gra SquidPoświęcenie realizmu, który sprawia, że dystopijny koszmar jest jak najbardziej wiarygodny, poprzez prawdziwe i bolesne konsekwencje.

Jeśli Gi-hoon nie umarł na końcu, Gra Squid straciłby swoją emocjonalną wagę. To nie jest komedia, a bohaterowie nie powinni żyć najszczęśliwszymi, najbardziej satysfakcjonującymi zakończeniami, jeśli mamy nadal empatyzować z nimi w niezwykłych okolicznościach.

Innym przykładem jest Barry Bill Hadera w HBO Barry. Program zaczyna uzasadniać morderstwa Barry’ego – jest tylko zatrudnionym hitmanem, który chce zostać aktorem. Ale przemoc rodzi przemoc i rozumiemy, w jaki sposób każdy, kto może uzasadnić zabicie „złych ludzi”, może uzasadnić nadużycia i inne niewybaczalne przestępstwa. Mimo to postrzeganie go na świecie jest przekształcone po tym, jak Gene Cousineau dostarczy zabójstwo, pozostawiając innych, aby stawić czoła konsekwencjom Barry’ego, podczas gdy on jest niesłusznie zapamiętany jako bohater. Pod pewnymi względami ma szczęśliwe zakończenie, którego zawsze chciał, chociaż nie żyje, aby tego doświadczyć.

Dysonans między głównym bohaterem, który nie boryka się z konsekwencjami swoich działań, podczas gdy inni przypomina życie. W życiu dobroci nie zawsze są szczęśliwi; Nie zawsze kończą się w więzieniu. Ale ktoś zawsze musi radzić sobie z opadem wyborów i działań innej osoby – najlepsze programy telewizyjne liczą się z tym w finale, ponieważ bohaterowie nie są w stanie osiągnąć prawdziwego odkupienia. Smunimy tę postać podczas rozpaczenia serii, pozwalając widzowi poczuć się uzasadnionym w poczuciu pustki, które schodzi na nas po zakończeniu oglądania programu na najwyższym poziomie.

Kiedy bohaterowie antybohaterów nie umierają, programy telewizyjne mogą stracić poczucie znaczenia.

Wielu najlepszych bohaterów jest przykładami złożoności ludzkiej kondycji; Nikt nie jest dobry ani zły, choć TyJoe Goldberg to dość wycięty i suszony seryjny zabójca. Jednak w jego umyśle jego działania są uzasadnione, co pozwala nam poczuć nawet najmniejszą empatię w drodze jego narracji, która podkreśla serię. I podczas gdy Ty nigdy nie osiągnie jakości pokazów takich jak Breaking Bad Lub Gra Squidbyłoby to podniesienie, gdyby Joe umarł.

Jako widzowie zawsze chcemy, aby dobro wygrało nad złem; Joe kończy w więzieniu, stojąc przed konsekwencjami dla tego, co zrobił i licząc z nimi przez resztę życia, a także wykastrowane przez postrzał Bronte, jest prawie zbyt satysfakcjonujący. Życie nie zawsze daje nam szczęśliwe zakończenia, odpowiedzi i sprawiedliwość, ani ofiary nie zawsze otrzymują własne wygrane. Joe został zastrzelony i prawie spłonął żywy wiele razy Tyale nigdy nie udało się umrzeć.

Mimo że pisarze dali Joe zakończenie, na które zasłużył, jego nierealne przetrwanie odebrało zakończenie, na które zasłużyliśmy: niechlujny chaos życia. Jego zdolność do uniknięcia prawa tak długo była fikcją, ale jego mizoginia i toksyczna agresja były zakorzenione w psychologii prawdziwych seryjnych zabójców. Bardziej niezadowalające zakończenie dodałoby do tej rzeczywistości, pozwalając nam jako widzów naprawdę liczyć się z naszą zdolnością do współczucia z nim. Umieszczając Joe w więzieniu, TyFinał daje nam, przepadając jego moralne złożoności.

Śmierć jest niezbędną i absolutną częścią życia – kiedy postacie umierają w telewizji, zasmucamy ich jako kogoś, kogo kiedyś znaliśmy, ale ich śmierć również dodaje sens. Rozpaczanie ich sprawia, że czują się bardziej realistyczni i sprawia, że ich luźne kończy się tym bardziej ludzkie; Ich historie przekraczają fikcyjne przesady rzeczywistości i po raz kolejny stają się ugruntowane, gdy przypomina nam się daremność życia.