Piękne życie nie potknie się, jest zbudowany. Jest wybrany. Jest pielęgnowany przez lata. Piękne życie jest wykonane z serca, a nie z głowy. To nie jest taki, w który możemy zracjonalizować naszą drogę, to należy odczuwać. Piękne życie nie jest od razu wygodne, ale uprawiane przez uznanie tego, dla czego warto być niewygodnym. To nie jest taki, który jest łatwy, jest tego wart.

Piękne życie składa się z rzeczy, które nasze 90-letni żałowałoby, że zrobilibyśmy z latami, w których byliśmy tak młodzi, ale nie zdawali sobie sprawy, zanim dziesięciolecia złożyły się i minęli nas i przyszliśmy, jak mało czasu miały nawet najszczęśliwsze. Jest to wykonane z wszystkich małych szeptanych modlitw, które mieliby dla nas, gdy patrzyli wstecz, w taki sam sposób, jak wyobrażamy sobie teraz naszą młodszą ja i chciałbym, abyśmy mogli przekazać i zaszczepić tyle wskazówek, tak często pochylając się w kierunku – gdzie twoje serce już cię wzywa, zbliżaj się do prawdy, którą już znasz.

Piękne życie powstaje z kimś, kto nie tylko sprawia, że zakochasz się w nich, ale sprawia, że zakochasz się w osobie, którą stajesz się z powodu nich. Rodzaj człowieka naciskają i inspirują cię do bycia. Osoba, która cię kocha takim, jakim jesteś, jednocześnie utrzymując miejsce na swój rozwój. Ten rodzaj, który zabrałby cię po schodach, gdybyś nie mógł już chodzić, kto trzymałby cię za rękę do ostatniej chwili ostatniej godziny, z którymi możesz mieć nic, ale nadal czułby się jak wszystko.

Szczęście nie jest tym, jak pojawia się twoje życie, jest to jakość twojego związku z nim. Jak głęboko i ściśle działają te więzi. Jak bardzo troszczysz się o to, co robiłeś, a ludzie wokół ciebie i wspomnienia, które stworzyłeś, i jak odważnie włożyłeś swoje serce w swoje dni, zamiast ukrywać się i zastanawiać się, czy możesz sprawić, by wszystko wyglądało na powierzchni, podczas gdy wszystko jest puste tuż pod nimi.