Czuję, że nie mam życia. Żadnych przyjaciół. Nie ma powodu, aby wstawać z łóżka w niektóre poranki.

Każdy dzień jest dokładną kopią tego, który był przed nim. Budzę się. Pracuję. Oglądam telewizję. Wracam do łóżka.

Chciałbym, żeby moje życie było więcej niż jedzenie i spanie. Chciałbym mieć siłę woli, żeby wstać i wyjść jak „normalna” osoba.

Nawet gdy mam ochotę zrobić coś ekscytującego, waham się, czy planować weekend – bo a jeśli, zanim weekend się pojawi, jestem w zupełnie innym nastroju i nienawidzę się za planowanie i muszę znaleźć sposób, aby się z nich wydostać? Co jeśli zmienię zdanie na temat chęci spotkania się z kimś, a myśl o kontaktach towarzyskich staje się ciężarem miażdżącym moją klatkę piersiową, dusząc mnie?

Poza tym, ilekroć planuję z kimś z wyprzedzeniem, oznacza to, że przez cały tydzień utknęłem, martwiąc się o to przez cały tydzień. Poczuję, że moje serce bije szybko za każdym razem, gdy myślę o tym, że muszę opuścić dom, że muszę opuścić swoją strefę komfortu, nawet jeśli nie mogę się doczekać.

Ale planowanie w ostatniej sekundzie jest jeszcze gorsze. Nienawidzę, gdy ludzie wysyłają mi wiadomość pod koniec dnia, pytając, czy mogę się z nimi spędzać za godzinę lub dwie. Potrzebuję czasu na przygotowanie się do moich interakcji społecznych. Muszę zaplanować, co będę nosić i kiedy zamierzam prysznic z wyprzedzeniem.

Nie lubię niespodzianek. Nie podoba mi się nieoczekiwany. Nie lubię spotykać się z nikim bez czasu, aby się za to zachować.

Nie lubię też docierać do innych ludzi. Chcę, żeby dotarli do Jazapytać Ja Jeśli chcę je zobaczyć. Nawet jeśli znudzę się z mojego umysłu i umieram, żeby coś zrobić, nie poprosię nikogo, aby przyszedł. Mogę najpierw napisać do nich i wskazać, że nie mam nic do roboty, ale nie zapytam ich, czy są wolne. Myśl o odrzuceniu i odrzuceniem jest dla mnie zbyt duża.

Jasne, mogą być zbyt zajęci, żeby mnie zobaczyć. Mogą mieć inne plany, z których nie mogą się wycofać. Mogą życzenie że mieli czas, żeby mnie zobaczyć. Ale ja Przeważniejak zawsze. Zakładam, że nie chcą ze mną nic wspólnego. Że po prostu ich denerwuję.

Robię wszystko bardziej skomplikowane niż powinno. Dlatego, gdy ktoś pyta mnie, o co porabiam lub jak było moje lato, nie mam nic do powiedzenia. Nie mam antidotum do powiedzenia. Nie mam o czym rozmawiać.

Mój Lęk Sprawia, że czuję, że marnuję młodość, co jest do bani, ponieważ wszystko, co chcę zrobić, to zrobić coś z siebie.