To wystarczająco zdumiewające, że wynaleźliśmy język, to naczynie myślowe, które kształtuje to, co zawiera, że ​​podnieśliśmy go do ust, aby popijać świat i opowiadać sobie nawzajem, czego smakujemy i jak to jest żyć w tym konkretnym sensorium. Ale potem przekazaliśmy to z naszych ust do naszych rąk i nadaliśmy mu formę, abyśmy mogli go słyszeć naszymi oczami i widzieć naszymi umysłami, tworząc kształty dla dźwięków i znaczenie kształtów.

Bierzemy to teraz za oczywistość, ten prowizoryczny cud przenikający każdy substrat naszego życia i nadal zlecamy tym drobnym konkretnym rzeczom przekazywanie naszych najbardziej ogromnych i abstrakcyjnych pomysłów. Zapominamy, jak młoda jest ta technologia myślenia, młodsza niż Największy żywy organizm na Ziemia jednak opowiada bogatszą historię o tym, kim jesteśmy, niż jakikolwiek artefakt archeologiczny, dotyka bardziej tego, co czyni nas ludźmi niż zapis kopalny. Nasze listy niosą historię naszego gatunku i naszego świata, ich kształty ukształtowane są w wyniku rozmowy pomiędzy kreatywnością naszej wyobraźni a ograniczeniami naszej stworzonej rzeczywistości, od obrotowej geometrii ludzkiego nadgarstka po chemię pierwszych farb, w których zanurzano pierwsze pędzle.

Kelli Andersontwórca magia materialnaożywia tę wielowarstwową historię Alfabet w ruchu: jak litery nabierają kształtu — wielkoformatowe dwutomowe cudo, powstające od wielu lat i niezliczonej liczby prototypów, pełne papierowych krążków i akordeonowych zachwytów, które ilustrują biografię każdej litery.

Poprzez kalejdoskop dyscyplin, od sztuki i projektowania po antropologię i historię, Kelli rzuca olśniewające światło na to, jak przeszliśmy od atramentu przez ołów do piksela, czerpiąc ze wszystkiego, od Platona Kratylos do podręcznika z 1882 roku na temat działania krosna żakardowego (który zapoczątkował koncepcję pierwszego kodu komputerowego w płodnym umyśle młodej Ady Lovelace) po rewolucję kart dziurkowanych i związaną z nią ukrytą historię kobiet pracujących pod pseudonimami, by wyczarować cyfrowy wszechświat.

W jednym ze wspaniałych krótkich esejów towarzyszących każdemu listowi pisze:

Z czasem w wielu kulturach trójkątna forma litery A reprezentowała siłę i stabilność. To skojarzenie prawdopodobnie ma swój początek w świecie fizycznym. Trójkąt jest najbardziej stabilnym kształtem nośnym, ponieważ rozkłada siłę i napięcie na obie strony szerokiej podstawy. Z fizyki większość prostych maszyn wykorzystuje wewnętrzną moc morfologiczną trójkąta: klin, nachylona płaszczyzna i dźwignia działają dzięki ich trójkątnym formom.

Na długo zanim fizyka dostarczyła przekonującego wyjaśnienia, wczesne cywilizacje ludzkie zaobserwowały i wykorzystały strukturalną siłę trójkąta w swojej architekturze i prostych maszynach. W rezultacie przez setki lat w całym świecie greckim uważano, że litera A ma moc przeklinania i leczenia, dlatego regularnie pojawiała się w rytuałach religijnych i leczniczych. Litera A zgrabnie powiązała symboliczny mistycyzm z dającą się wykazać mocą zbudowanego świata. (Istnieje symetria pomiędzy „przeliterować” a „zaklęcie”).

Obserwując, że „każda litera ma długą historię”, Kelli śledzi pochodzenie A:

A, które dziś rozpoznajemy, jest wynikiem ponownego mapowania tego kształtu przez różne kultury na zabytki i koncepcje lokalnych środowisk.

Trójkątna forma litery A ma swój początek w Egipcie w roku 3100 p.n.e. jako piktogram siedzącego orła, ptaka kluczowego dla religii starożytnego Egiptu.

Fenicjanie o bardziej rolniczych poglądach przekształcili orła w alef (od hebrajskiego słowa oznaczającego „wół”). Teraz obrócone, to bydło pojawia się z profilu, z rogami skierowanymi w prawo i nosem w lewo. Pionowa linia wyznacza tył głowy wołu, który wprowadza poziomą poprzeczkę litery A.

Jedną z największych słabych punktów naszej kulturowej perspektywy jest ciągłość idei – patrzymy wstecz i wstrzymujemy oddech na to, co wydaje się przełomem, nie dostrzegając jego charakter kombinatorycznysposób, w jaki wszystko opiera się na tym, co było wcześniej. Kelli pisze:

Słowo „tekst” pochodzi od czasownika łacińskiego tkaćco oznacza „tkać” (stąd pochodzenie wyrażenia „przędć włóczkę”). Komputery, które po raz pierwszy wykorzystano do składu tekstu i są bezpośrednimi technologicznymi spadkobiercami tkactwa, wydają się doskonale łączyć podwójne znaczenia texere. Tkanie to technologia binarna: pionowa osnowa i poziomy wątek (oraz sposób, w jaki te dwa elementy razem sprawiają, że przędza staje się widoczna/niewidoczna) są prekursorem działania jedynek i zer współczesnych komputerów. Tkana pamięć kodu binarnego służyła jako podstawowy komputerowy system nawigacji na pokładzie Apollo 11 misja.

Obok papierowego placu zabaw istnieje magazyn szczegółowo opracowany, będący kroniką historii technologii i ewolucji typografii. Wyłania się coś zupełnie niespotykanego: po części pop-up eksploratorium, po części encyklopedia, po części wunderkammer z dwudziestoma sześcioma przegródkami cudów, po części hołd złożony cichym bohaterom, którzy pracując w cieniu swojego czasu i miejsca, ukształtowali współczesny świat.

Alfabet w ruchuktórego rozkoszy dotykowej nie da się przełożyć na ekran cyfrowy, żyje w tym rzadkim miejscu, gdzie wyobraźnia i oświetlenie spotykają się, tworząc portal cudów – prezent na całe życie.