Drogi Boże, uspokój moje serce, gdy nieznane zaczyna mnie przytłaczać.

Bo prawda jest taka, że ​​najcięższe bitwy to często te wewnętrzne – ciche spirale, pytania „co by było, które stają się głośniejsze, gdy świat się uspokaja, strach, który wkrada się do twojego serca, gdy nie wiesz, co będzie dalej”. Niepewność potrafi zniszczyć nawet najsilniejsze formy wiary. Ciągnie twój umysł w wielu kierunkach, sprawia, że ​​wątpisz w to, co wiesz, i budzi ciężar, którego nie zawsze możesz wyjaśnić.

Ale nawet w chwilach, gdy wszystko wydaje się niejasne, Bóg taki nie jest. Nie znika, gdy robi to przyszłość. Jego stałość nie pęka, gdy pęka twoja pewność siebie. Spotyka cię w samym środku pytań – nie z natychmiastowymi odpowiedziami, ale z obecnością, spokojem i łagodnością, która przypomina ci, że nie radzisz sobie z tym sam.

Kiedy się tak modlisz, kiedy prosisz, „Boże, utwierdź moje serce” — nie prosisz go, aby usunął nieznane. Prosisz go, aby uciszył strach, który się z tym wiąże. Prosisz go, aby cię zakotwiczył, gdy twoje myśli dryfują. Prosisz Go, żeby Ci przypomniał, że nawet jeśli nic nie ma sensu, On wciąż pracuje, wciąż prowadzi, wciąż idzie przed Tobą.

Niech to będzie dziś Twoim cichym przypomnieniem:

Nie potrzebujesz każdego szczegółu, aby czuć się bezpiecznie.
Nie potrzebujesz każdej odpowiedzi, aby czuć wsparcie.
Nie potrzebujesz kontroli, aby robić kroki do przodu.

Potrzebujesz tylko Bożej obecności.

Więc jeśli nieznane wydaje Ci się ciężkie, oddychaj. Oddaj to Bogu. Zaufaj, że nawet w niepewności jesteś pod opieką Boga, który nie jest zagubiony, nie przytłoczony i który nie jest niepewny ani przez moment.

On już widzi to, czego ty nie możesz.
I będzie cię podtrzymywał, dopóki też tego nie zobaczysz.