Nie możesz iść do przodu, wciąż trzymając się tego, co cię złamało. Nie da się zbudować czegoś głębokiego i znaczącego, czegoś zakorzenionego, na tym samym gruncie, który nauczył cię, jak się ustatkować, jak się kurczyć. Próbowanie jest jednak rzeczą ludzką. Ludzką rzeczą jest przekonać siebie, że większy wysiłek naprawi to, co się rozpada. Ludzką rzeczą jest wierzyć, że miłość może przetrwać, że może oszukać niewspółosiowość. Ludzką rzeczą jest próbować uleczyć serce, którego nie złamałeś. Mówisz sobie, że jeśli kochasz mocniej, jeśli modlisz się więcej, lub jeśli czekasz dłużej, miłość się zakotwiczy i pozostanie. Ale niektóre powiązania, niektóre nadzieje nie wymagają więcej twojego wysiłku i wiary – muszą zostać uwolnione.

Zawsze nadejdzie taki moment w życiu, w rozwoju, kiedy pokój przestanie się wyciszać i zacznie domagać się bycia wybranym. Punkt, w którym twoja dusza staje się niespokojna w tym, co kiedyś wydawało się znajome. Punkt, w którym ta sama przestrzeń, która Cię zapalała i inspirowała, zaczyna wydawać się zbyt mała i zbyt ciężka, aby ją utrzymać. To nie jest porażka, nie jest to coś, co można zignorować lub spisać na straty – tak jest kierunek. To Bóg pokazuje ci, że to, co kiedyś trzymało cię delikatnie i w najpiękniejszy sposób, teraz cię powstrzymuje, teraz prosi cię, abyś zaufał nieznanemu. To łaska Boża ukryta pod postacią dyskomfortu, to Boże przewodnictwo ukryte pod bólem, jak odpuszczenie.

Ponieważ ostatecznie nie można budować przyszłości na niczym, co trzyma cię przywiązanego do przeszłości. Nie możesz oczekiwać, że twoje nowe życie zapuści korzenie, zakotwiczy się w środowisku, które miało cię nosić przez pewien sezon, w środowisku, które nie jest przygotowane do podtrzymania twojego wzrostu.

A jednak tak niewiarygodnie łatwo jest pozostać, tak niewiarygodnie łatwo jest się ustatkować, ponieważ pozostawienie czegoś, o co kiedyś modliło się całym sercem, może wydawać się zdradą samego siebie. Ponieważ często mylimy walkę o coś z kochaniem tego, często mylimy przywiązanie i lojalność. Ponieważ zapominamy, że Bóg nigdy nie prosił nas, abyśmy znosili lub cierpieli z powodu tego, co już napisał w naszej historii, do czego już nas zachęcał. Kiedy prosi cię, żebyś odpuścił, nie chodzi o to, by ci coś zabrać ani ukarać – chodzi o to zwrócić cię do siebie.

Tak, to będzie bolało. Nawet jeśli wiesz, że jest to słuszne, nawet jeśli ufasz historii, którą Bóg dla ciebie pisze. Będzie to bolało, ponieważ zakończenia nigdy nie dotyczą tylko innych ludzi; opowiadają o tym, kim byłeś, kiedy ich kochałeś, opowiadają o wersji ciebie, która wierzyła, że ​​to jest to, że twoje serce może w końcu odetchnąć. Będziesz opłakiwać nie tylko to, co nie mogło pozostać, ale będziesz musiał także opłakiwać przyszłość, którą sobie w tym wyobrażałeś. Będziesz odtwarzać wspomnienia, próbując znaleźć to, które mogłoby napisać na nowo zakończenie, które mogłoby złagodzić ból.

Ale powoli, z czasem, zrozumiesz, że zamknięcie, którego szukasz, nigdy nie miało pochodzić ze zrozumienia – zawsze miało pochodzić jedynie od przyjęcie.

Odpuszczenie jest aktem wiary. To zaufanie, że Bóg widzi to, czego ty nie możesz. To wiara w przekonanie, że On Cię nie karze spokojniejszym życiem, ale raczej Cię nim chroni. Musisz dać sobie pozwolenie, aby przestać otwierać drzwi, które Bóg już zamknął. Musisz dać sobie pozwolenie na zaufanie, że właściwe rzeczy nigdy nie będą wymagały od ciebie zatracenia się, aby je zachować, aby zostać przez nie pobłogosławionym. Spotkają Cię tam, gdzie jesteś. Będą się rozwijać wraz z Tobą. Przybliżą Cię do pokoju, a nie dalej od niego.

To jest początek, stawanie się – a nie koniec. W tym miejscu zaczynasz od nowa, nie z miejsca straty, ale z miejsca przejrzystości, z miejsca głębokiego zestrojenia. W tym miejscu jesteś zachęcany do wiary w fakt, że czasami strata jest jedynym sposobem, w jaki Bóg może zaprowadzić cię do domu. Że smutek i łaska często mają to samo oblicze. Że miłość, o której myślałeś, że tak bardzo jej pragniesz, nigdy nie miała przyćmić miłości, którą Bóg czekał, aby ci dać, miłości, którą już wpisał w twoją historię.

Nie straciłeś tego, co było dla ciebie przeznaczone – zrobiłeś miejsce na to, co jeszcze ma nadejść.

A pokój jest zawsze tym, czym Bóg zaczyna od nowa. Zawsze tak wykonuje swoją najlepszą pracę.