Zazdroszczę tym ludziom.

Chcę ich wiary.

Chcę ich siły.

Chcę ich solidnych stóp, gdy ich świat się rozpada.

Chcę ich przebaczenia, kiedy ich serce jest złamane.

Chcę, żeby tempo posuwało się dalej, gdy coś nie jest przeznaczone.

Chcę, żeby z łatwością odpuścili sobie to, czego nie mogą kontrolować.

Chcę ich spokoju ducha — świadomości, że Bóg wystarczy, wiedzy, że Bóg pisze ich historię, wiedzy, że Bóg ma dla nich zaplanowane lepsze rzeczy i wiedzy, że kochanie Boga jest jedyną miłością, której naprawdę potrzebują w swoim życiu.

Nie interesują ich ziemskie przyjemności, rzeczy tymczasowe ani ludzie, którzy decydują się ich już nie kochać. Nauczyli się, że dopóki będziesz polegać na ludziach, jeśli chodzi o twoje szczęście, zawsze cię rozczarują – ale dopóki polegasz na Bogu, zawsze będziesz spokojny, zawsze będziesz usatysfakcjonowany i zawsze będziesz budzić się każdego ranka wdzięczny za życie, wdzięczny za wszystko, co w nim jest, nawet za swoje trudy.

Ludzie znajdują szczęście, gdy spotykają Boga.

Ludzie rozumieją życie, kiedy rozumieją Boga.

Ludzie naprawdę zaczynają żyć, kiedy uczynią Boga swoim przewodnikiem, przywódcą i swoim głosem.

Nie wiem, jak się tam dostali, ale wiem, że to najszczersza prawda. W ten sposób cieszysz się życiem i w ten sposób zachowujesz spokój, siłę i cierpliwość w chwilach bólu i niepokoju. W ten sposób leczysz.

Ponieważ kiedy już nauczysz się, że Bóg wystarczy, nigdy nie będziesz musiał zadawać sobie pytań. Nigdy nie będziesz musiał wątpić w siebie ani w swoje decyzje. Znowu stajesz się całością. Stajesz się kompletny.

Być może wszyscy jesteśmy zdezorientowani, zranieni i smutni, ponieważ wciąż nie wiemy, jak rozmawiać z Bogiem. Nadal tego nie rozumiemy. Wciąż prosimy o rzeczy, które są dla nas złe. Wciąż mamy nadzieję zmienić nasze przeznaczenie. Nadal uważamy, że jest dla nas zbyt surowy. Nadal uważamy, że on nie wie, co nas uszczęśliwia.

Być może nie potrafimy sobie wszyscy ufać, bo wciąż nie wiemy, jak zaufać Bogu.

Najszczęśliwsi ludzie to ci, którzy ślepo ufają Bogu, bo tak widzą światło. W ten sposób stabilnie idą przez życie, bez względu na to, jak wyboista może być droga – ponieważ wiedzą, że się o nich troszczy. Wiedzą, że są chronieni. Wiedzą, że są kochani przez Boga i to wystarczy. Za dużo.