Powoli uczę się, że moje uczucia nie zawsze podejmują właściwe decyzje i nie odczuwają właściwych emocji. Czasami czują coś z samotności, z pewnej potrzeby lub po prostu realizując fantazję w mojej głowie. Powoli uczę się, że przeczucia potrafią czasem oszukać.

Powoli uczę się, że moje serce może takie być zmienny. Tęsknota za słodkim słowem, zakochana w prostym geście lub pogoni za chwilowym szczęściem. Powoli uczę się, że jeśli chodzi o miłość, moje serce wciąż nie jest w stanie określić, kiedy jest to właściwe. Moje serce wciąż nie wie, jak w pełni zaufać. Moje serce wciąż się leczy i czasami strach przed ponownym złamaniem powstrzymuje moje serce od odczuwania czegokolwiek.

Powoli uczę się, że moje uczucia się zmieniają. Codziennie budzę się jako inna osoba. Czasami jestem dostępny emocjonalnie, a czasami jestem ostrożny. Czasami budzę się z chęcią dawania i dbania o wszystkich, których kocham, a czasami budzę się z potrzebą poczucia, że ​​jestem kochany i zaopiekowany. Czasami czuję, że jestem gotowa na miłość, a czasami mam wrażenie, że przede wszystkim muszę się o sobie dowiedzieć jeszcze wielu rzeczy. Czasami wiem na pewno, czego chcę, a czasami nie mam pojęcia.

Dlatego jestem wyczerpany. Jestem wyczerpany nadmiernym myśleniem i próbami zrozumienia, co to wszystko znaczy. Jestem zmęczony czytaniem zbyt wielu znaków i próbami zrozumienia, co wszechświat chce mi powiedzieć. Mam dość zadawania sobie zbyt wielu pytań, na które nigdy nie znajdę odpowiedzi. Ale na szczęście mam na kim się oprzeć. Mam komu zaufać. Mam kogoś, kto poradzi sobie ze wszystkim, czego ja nie mogę. Mam Boga.

I powoli uczę się ufać mu zamiast swoich uczuć. Powoli uczę się podążać za nim sercem. Ponieważ moje uczucia nie powinny być wszędzie, a moje serce nie powinno być ciężkie i niespokojne. Moje przeczucie nie powinno być nieuczciwe i nie powinnam być tak zdezorientowana, jeśli coś ma być. Może problem polega na tym, że wciąż dostaję przyłączony do rzeczy, które nie są dla mnie przeznaczone, a Bóg wciąż próbuje mnie nauczyć, jak odpuścić.

Powoli uczę się żyć poza uczuciami, poza życiem, które znam, poza lekcjami, których się nauczyłem. Powoli uczę się, że moje uczucia mogą takie być przejściowy ponieważ zawsze są przywiązane do tego, jak się czuję w danym momencie, zawsze są zależne od mojego aktualnego stanu umysłu i uczę się, że jeśli chcę mieć spokojne i stabilne życie, nie mogę poddać się swoim uczuciom, muszę poddać się Bogu, Jego planom i Jego wyczuciu czasu. Muszę mu zaufać bardziej niż swoim uczuciom. Muszę zaufać jego celowi, nawet jeśli nie wiem, jak mnie tam zabierze.