Na swojej drodze odkryłem trzy rzeczy, które prawie zawsze możesz zrobić w najciemniejszej godzinie, a które prawie zawsze przywracają światło:

Dowiedz się czegoś.

Pomóż komuś.

Poczuj to wszystko.

Potrzebujemy naszej nauki, aby dowiedzieć się, jak działa wszechświat, dowiedzieć się, czego jeszcze nie wiemy i zrozumieć. Potrzebujemy naszej sztuki, aby nauczyć się, jak działa serce, poczuć to, czego nie chcemy lub nie możemy poczuć i utrzymać to bez obaw. Potrzebujemy obu – wiedzy i uczuć, inteligentnego zrozumienia i inteligencji emocjonalnej – aby być zdolnymi do empatii, a także współczucia wobec siebie.

Szkodą naszych czasów jest to, że pragmatyzuje wszystko, redukując cud ciekawości do praktycznego zastosowania odkryć, redukując symfonię uczuć do muzyki samopomocy, redukując ludzi do punktów danych w dzienniku statystyk użytkowników i sondażach politycznych. Jest to nie tylko obraza, ale przemoc wobec naszego człowieczeństwa, na którą jedynym antidotum jest żarliwa obrona nieredukowalnych rzeczy, które czynią nas ludźmi – tych rzeczy bezużyteczny jak światło księżyca, niepotrzebna jak muzyka, jak miłość: Zatrzymywanie nie ma praktycznej wartości wspaniałe oko przegrzebka Lub tajemnica fajki duchównie ma praktycznej wartości Liście Trawya jednak to właśnie one pośredniczą w najgorszych skłonnościach naszego rodzaju – czyli naszej zdolności do rozpaczy cena świadomościi naszą zdolność do wojny, która jest ceną rozpaczy.

Sto lat temu, gdy świat podnosił się po pierwszej wojnie światowej, Bertranda Russella (18 maja 1872 – 2 lutego 1970) przewidział inny, chyba że ludzkość znajdzie sposób na przeciwstawienie się temu odczłowieczającemu kultowi użyteczności. Wtedy nie zrobiliśmy tego, ale może, tylko może, możemy teraz, zgodnie z receptą, którą Russell podaje w swoim wspaniałym eseju „Wiedza bezużyteczna”, zamieszczonym później w całkowicie odkrywczym zbiorze Pochwała bezczynności i inne eseje (biblioteka publiczna).

Obserwując, że renesans był tak przemieniający, ponieważ jego „głównym motywem” była rozkosz – „przywrócenie pewnego bogactwa i wolności w sztuce i spekulacjach, które zostały utracone, gdy ignorancja i przesądy zamykały oczy umysłu” – oraz że Oświecenie było tak przemieniające, ponieważ badało działanie wszechświata bez oczekiwania praktycznych korzyści, pisze:

Przez ostatnie sto pięćdziesiąt lat, mężczyźni coraz bardziej stanowczo kwestionują wartość „bezużytecznej” wiedzy i coraz bardziej dochodzą do przekonania, że jedyną wiedzą, którą warto posiadać, jest ta, która ma zastosowanie w jakiejś części życia gospodarczego społeczności… Wiedza wszędzie zaczyna być postrzegana nie jako dobro samo w sobie ani jako środek do tworzenia szerokiego i humanitarnego spojrzenia na życie w ogóle, ale jedynie jako składnik umiejętności technicznych… Jest to nieodłączna część tego samego ruchu, który doprowadził do obowiązkowej służby wojskowej, harcerzy, organizacji partii politycznych i szerzenie pasji politycznej przez prasę.

Uczucie, które wkrótce rozwinął w swoim znakomitym eseju o wartości bezczynnościdodaje:

Nie lubimy myśleć o kimś, kto leniwie cieszy się życiem, niezależnie od tego, jak wyrafinowana jest jakość jego radości. Uważamy, że każdy powinien coś zrobić, aby pomóc w tej wielkiej sprawie (cokolwiek by to nie było), tym bardziej, że tak wielu złych ludzi działa przeciwko niej i należy ich powstrzymać. Dlatego nie mamy czasu na zdobywanie jakiejkolwiek wiedzy, z wyjątkiem tej, która pomoże nam w walce o cokolwiek, co uważamy za ważne.

Ale choć nie można zaprzeczyć przydatności „użytecznej” wiedzy w tworzeniu współczesnego świata – oto jesteśmy, z naszymi komputerami i samolotami oraz stale rosnącą oczekiwaną długością życia – potrzebujemy jej „bezużytecznego” odpowiednika, aby życie nie było dłuższe, nie bardziej produktywne, ale szersze, głębsze i bardziej obecne. Russell pisze:

Posiadanie wiedzy wiąże się z użytecznością pośrednią różnego rodzaju, która nie przyczynia się do wydajności technicznej. Myślę, że niektóre z najgorszych cech współczesnego świata można by poprawić poprzez większe zachęcanie do takiej wiedzy i mniej bezwzględne dążenie do zwykłych kompetencji zawodowych… Kiedy świadoma aktywność jest całkowicie skoncentrowana na jakimś jednym określonym celu, ostatecznym rezultatem dla większości ludzi jest brak równowagi, któremu towarzyszy pewna forma zaburzeń nerwowych… Wąski światopogląd spowodował zapomnienie o jakiejś potężnej, przeciwdziałającej sile.

Kilka lat wcześniej holenderski historyk sztuki Johan Huizinga napisał swój odkrywczy traktat nt jak zabawa uczyniła nas ludźmiRussell dodaje:

Mężczyźni tak samo jak dzieci potrzebują zabawy, to znaczy okresów aktywności niemających żadnego celu poza obecną przyjemnością. Jeśli jednak zabawa ma spełniać swój cel, musi istnieć możliwość znalezienia przyjemności i zainteresowania sprawami niezwiązanymi z pracą.

A jednak zabawa jest raczej aktywną niż pasywną formą wypoczynku. W proroczym nastroju, przewidującym groźny hipnotyzm mediów społecznościowych, sposób, w jaki zmienią one ludzkie zwierzę w ekranowego zombie, zauważa:

Rozrywki współczesnych populacji miejskich stają się coraz bardziej pasywne i zbiorowe oraz polegają na biernej obserwacji umiejętności innych. Jeśli ludność spędzająca wolny czas ma być szczęśliwa, musi to być populacja wykształcona i musi być kształcona pod kątem przyjemności umysłowej, a także bezpośredniej użyteczności wiedzy technicznej.

Pół życia, zanim spojrzał wstecz i zaczął nad tym zastanawiać się klucz do szczęśliwego starzenia się — „stale poszerzaj swoje zainteresowania i czynij je bardziej bezosobowymi, aż krok po kroku mury ego ustąpią, a twoje życie coraz bardziej wtopi się w życie uniwersalne” – pisze:

[Such useless] wiedza, jeśli zostanie pomyślnie przyswojona, kształtuje charakter myśli i pragnień człowieka, sprawiając, że zajmują się one, przynajmniej częściowo, dużymi, bezosobowymi przedmiotami, a nie tylko sprawami dla niego bezpośrednio ważnymi. Zbyt łatwo zakładano, że człowiek, który nabędzie pewne zdolności dzięki wiedzy, wykorzysta je w sposób korzystny społecznie. Wąsko utylitarna koncepcja edukacji ignoruje konieczność kształtowania celów człowieka i jego umiejętności… Trzeba przyznać, że wysoko wykształceni ludzie są czasami okrutni, myślę, że nie ma wątpliwości, że są tacy rzadziej niż ludzie, których umysły leżą odłogiem. Tyranem w szkole rzadko jest chłopiec, którego umiejętności w nauce są na poziomie przeciętnym. Kiedy ma miejsce lincz, przywódcami pierścieni są prawie zawsze bardzo nieświadomi ludzie. Nie dzieje się tak dlatego, że kultywacja mentalna wywołuje pozytywne uczucia humanitarne, chociaż może tak być; dzieje się tak raczej dlatego, że zapewnia inne interesy niż złe traktowanie sąsiadów i inne źródła szacunku do samego siebie niż utwierdzanie się w dominacji.

Nawet Bertrand Russell nie przewidział, że w ciągu stulecia tyrani i lincze o odłogach przejmą stery superpotęgów, prowadząc wojny dla kaprysów i podsycając żądzę władzy kruchego ego poprzez terroryzowanie bezsilnych. Dał nam jednak, tak jasno i precyzyjnie, jak to możliwe, receptę na zapobieganie:

Być może najważniejszą zaletą „bezużytecznej” wiedzy jest to, że sprzyja ona kontemplacyjnemu nawykowi umysłu. Na świecie panuje zbyt duża gotowość, nie tylko do działania bez odpowiedniej uprzedniej refleksji, ale także do pewnego rodzaju działania w sytuacjach, w których mądrość doradzałaby bezczynność… Hamlet jest przedstawiany jako okropne ostrzeżenie przed myśleniem bez działania, ale nikt nie uważa Otella za ostrzeżenie przed działaniem bez myślenia… Ze swojej strony uważam, że działanie jest najlepsze, gdy wypływa z głębokiego zrozumienia wszechświata i ludzkiego przeznaczenia, a nie z jakiegoś szalenie namiętnego impulsu romantycznego, ale nieproporcjonalnego samoafirmacja. Nawyk znajdowania przyjemności w myślach, a nie w działaniu, jest zabezpieczeniem przed niemądrością i nadmiernym umiłowaniem władzy, sposobem na zachowanie pogody ducha w nieszczęściach i spokoju ducha wśród zmartwień.

Opisując, jak później określiła to Iris Murdoch „bezinteresowny”, co uznała za główną nagrodę za obcowanie ze sztuką i przyrodą, dodaje:

Życie ograniczone do tego, co osobiste, prędzej czy później stanie się nieznośnie bolesne; tylko dzięki oknom na większy i mniej niepokojący kosmos bardziej tragiczne części życia stają się znośne.

Russell zauważa, że ​​te kontemplacyjne akty wyrzeczenia się siebie mają „zalety od najbardziej trywialnych po najgłębsze, [from] drobne irytacje, takie jak pchły, brak pociągów lub kłótliwi współpracownicy [to] trudność w zapewnieniu współpracy międzynarodowej.” We fragmencie przywołuje na myśl klasyk fizyka Richarda Feynmana Oda do kwiatuzastanawia się:

Ciekawa nauka nie tylko sprawia, że ​​nieprzyjemne rzeczy stają się mniej nieprzyjemne, ale także sprawia, że ​​przyjemne stają się przyjemniejsze. Brzoskwinie i morele bardziej przypadły mi do gustu, odkąd dowiedziałem się, że po raz pierwszy uprawiano je w Chinach w początkach dynastii Han; że chińscy zakładnicy przetrzymywani przez wielkiego króla Kaniski wprowadzili ich do Indii, skąd przedostali się do Persji, docierając w I wieku naszej ery do Cesarstwa Rzymskiego; że słowo „morela” pochodzi z tego samego źródła łacińskiego, co słowo „przedwczesny”, ponieważ morela dojrzewa wcześnie; i że A na początku zostało dodane przez pomyłkę, z powodu fałszywej etymologii. Wszystko to sprawia, że ​​smak owoców jest znacznie słodszy.

[…]

Ale podczas gdy trywialne przyjemności kultury mają swoje miejsce jako ulga od trywialnych zmartwień praktycznego życia, ważniejsze zasługi kontemplacji dotyczą większego zła życia, śmierci, bólu i okrucieństwa oraz ślepego marszu narodów w stronę niepotrzebnej katastrofy. Dla tych, którym dogmatyczna religia nie może już przynosić pocieszenia, potrzebny jest jakiś substytut, jeśli życie nie ma stać się zakurzone, surowe i wypełnione trywialną samoafirmacją.

We fragmencie przenikliwej przewidywalności dodaje:

Obecnie świat jest pełen wściekłych, egocentrycznych grup, z których każda nie jest w stanie spojrzeć na życie ludzkie jako całość i każda jest gotowa zniszczyć cywilizację, zamiast ustąpić o cal. Żadna instrukcja techniczna nie zapewni antidotum na tę zawężoną kwestię. Antidotum, o ile jest to kwestia psychologii indywidualnej, można znaleźć w historii, biologii, astronomii i wszystkich tych naukach, które nie niszcząc szacunku do samego siebie, pozwalają jednostce zobaczyć siebie z właściwej perspektywy. Potrzebna jest nie ta czy inna konkretna informacja, ale taka wiedza, która inspiruje koncepcję celów ludzkiego życia jako całości: sztuki i historii, znajomości życia bohaterskich jednostek i pewnego zrozumienia dziwnie przypadkowej i efemerycznej pozycji człowieka w kosmosie – wszystko to przepełnione uczuciem dumy z tego, co jest specyficznie ludzkie, mocą widzenia i wiedzy, wspaniałomyślności odczuwania i myślenia ze zrozumieniem. Mądrość najłatwiej wypływa z rozległych spostrzeżeń połączonych z bezosobowymi emocjami.

Uzupełnij o Russella sekret szczęścia, dwa filary ludzkiego rozkwitu, jak uzdrowić chory i podzielony świata następnie spróbuj antidotum astronauty na rozpacz.