Wydaje się, że Mały Obłok Magellana rozpada się w rękach grawitacyjnych swojej siostrzanej galaktyki, Wielkiego Obłoku Magellana, w którym odkryto, że rozpakowuje gwiazdy swojego młodszego brata.
The Mały I Duży Obłoki Magellana (w skrócie SMC i LMC) to dwa nieregularne karły galaktyki przejeżdżając blisko Droga Mleczna. LMC znajduje się około 163 000 lat świetlnych od nas, podczas gdy SMC jest dalej, w odległości około 200 000 lat świetlnych lata świetlne od nas. Obydwa podlegają zakłóceniom powodowanym przez grawitację Drogi Mlecznej, co wywołuje w nich wybuchy formowania się gwiazd i wyrywa z obu strumień gazu, tzw. Strumień Magellana.
Jednak nowe wyniki uzyskane za pomocą teleskopu do przeglądów widzialnych i podczerwieni (VISTA) znajdującego się na szczycie góry Paranal w Chile w Europejskim Obserwatorium Południowym pokazały, że Droga Mleczna nie jest jedyną galaktyką wpływającą na SMC. Okazuje się, że większy brat maleńkiej galaktyki, LMC, również ma destrukcyjny wpływ.
W ramach przeglądu Obłoków Magellana (VMC) prowadzonego przez VISTA teleskop o czterometrowej aperturze przez ostatnie 11 lat dokładnie mapował ruchy milionów pojedynczych gwiazd w Obłokach Magellana. Wizja w bliskiej podczerwieni VISTA widzi przez pył w Obłokach Magellana, dzięki czemu może lepiej widzieć gwiazdy.
„Kiedy po raz pierwszy zobaczyłem wyniki, byłem zdumiony jakością zmierzonych ruchów gwiazd” – powiedział Florian Niederhofer z niemieckiego Instytutu Astrofizyki Leibniza w Poczdamie (AIP) w badaniu oświadczenie. „Łącząc obserwacje przeprowadzone na przestrzeni ponad dziesięciu lat, byliśmy w stanie zmapować wewnętrzną kinematykę Małego Obłoku Magellana z poziomem szczegółowości, który jest wyjątkowy w przypadku obserwacji z ziemi”.
Zespół Niederhofera opublikował wyniki z LMC w 2022 roku, ukazując, jak gwiazdy przemieszczały się przez pozacentralną poprzeczkę galaktyki karłowatej, która jest podobna do poprzeczki galaktycznej często spotykanej w centrach dużych galaktyk spiralnych, w tym Drogi Mlecznej. Nie było tam większych wstrząsów, ale wyniki pomiarów SMC zaskoczyły wszystkich.
Poprzednie pomiary sugerowały, że ruch gwiazd w SMC wskazuje na rotację galaktyki karłowatej, ale nowe wyniki wykazały, że była to błędna interpretacja. Zamiast tego gwiazdy poruszają się masowo na zewnątrz od jądra SMC, w kierunkach zazwyczaj zgodnych z osią skierowaną od (jak widać z Ziemia) z południowego wschodu na północny zachód. Przedłuż tę linię, a będzie ona wskazywała drogę z powrotem do LMC. Dokładnie tego moglibyśmy się spodziewać, gdyby grawitacyjne siły pływowe z LMC szarpały najbliższą część SMC, rozciągając SMC.
Średnia prędkość tych gwiazd wynosi 17 kilometrów na sekundę, a w ciągu kilkuset milionów lat gwiazdy te mogłyby przebyć kilka tysięcy lat świetlnych. Daje to wskazówkę, jak bardzo SMC zostało zniekształcone być może na przestrzeni miliardów lat. W przeszłości jego struktura musiała być bardziej zwarta i określona, w przeciwieństwie do dzisiejszego amorficznego kształtu.
„Wyniki ujawniają ekspansję pływową na dużą skalę w całym SMC i podważają wieloletnie założenia, że Mały Obłok Magellana zachowuje się jak wirujący dysk” – powiedziała Sreepriya Vijayasree z AIP, główna autorka artykułu badawczego opisującego odkrycia. „Badanie pokazuje, że wewnętrzne ruchy gwiazd w Małym Obłoku Magellana są zdominowane nie przez uporządkowaną rotację, ale przez zaburzenia grawitacyjne spowodowane powtarzającymi się spotkaniami z LMC na przestrzeni miliardów lat”.
Ruchy gwiazd są jak wehikuł czasu – dziedzictwo wydarzeń z przeszłości, które odcisnęły piętno na sposobie, w jaki gwiazdy podróżują w przestrzeni. Innym przykładem jest to, że VISTA również wykryła ten starszy czerwone olbrzymy w SMC wydaje się, że wszystkie mają swój własny ruch masowy na północ. Te czerwone olbrzymy to gwiazdy, które narodziły się około dwóch miliardów lat temu, a ich ruch jest wynikiem innych oddziaływań grawitacyjnych sięgających tamtego czasu. Biorąc pod uwagę, że astronomowie uważają, że Obłoki Magellana po raz pierwszy przechodzą blisko naszej galaktyki, ta tajemnicza interakcja dwa miliardy lat temu mogła nawet nie mieć miejsca w pobliżu Drogi Mlecznej.
Jeśli chodzi o przyszłość, Obłoki Magellana zwalniają w wyniku interakcji z halo Drogi Mlecznej, a najnowsze symulacje wykazały, że przeznaczeniem Obłoków Magellana jest połączenie się z Drogą Mleczną za miliardy lat. Do tego czasu dwójka rodzeństwa z galaktyk karłowatych będzie trzymać się razem, nawet jeśli starszy brat będzie nadal czepiał się małego.
Wyniki opublikowano w Astronomia i astrofizyka.
