Dominacja fiskalna i upolitycznienie pieniądza

Duża część współczesnej debaty na temat polityka pieniężna koncentruje się na kwestiach technicznych: czy rezerwy powinny być rzadkie, czy obfite, czy firmy fintech powinny mieć konta główne w Rezerwa Federalnaczy rachunki te powinny przypominać rachunki prowadzone przez banki i jak daleko powinna sięgać niezależność Fed. To nie są pytania nieistotne. Jeszcze te pytania mają drugorzędne znaczenie w stosunku do głównej kwestii kształtującej dzisiejszą amerykańską politykę pieniężną: potrzeb fiskalnych rządu federalnego.

Rząd Stanów Zjednoczonych odnotowuje obecnie deficyt przekraczający pięć procent PKB rocznie, nawet poza okresami wojny lub ostrego stanu nadzwyczajnego.

Finansowanie tych deficytów wymaga ciągłej mobilizacji środków finansowych na masową skalę. W takich warunkach coraz bardziej nierealistyczne staje się oczekiwanie, że polityka pieniężna pozostanie odizolowana od polityki fiskalnej. Nadzwyczajne upolitycznienie i centralizacja polityki pieniężnej w ostatnich dziesięcioleciach nie jest dziełem przypadku. Jest to dowód dominacji fiskalnej: podporządkowania polityki pieniężnej potrzebom pożyczkowym państwa.

Historycznie rzecz biorąc, bankowość centralna nie powstała głównie po to, aby stabilizować ceny lub regulować wahania gospodarcze. Banki centralne wyłoniły się jako instrumenty finansów publicznych. Jak Wera Smith Jak zaobserwowano dawno temu, najpotężniejszym powodem interwencji rządu w bankowość była użyteczność kontroli monetarnej dla finansów państwa. Rezerwa Federalna, podobnie jak wcześniej Bank Anglii, ostatecznie służy jako mechanizm instytucjonalny, za pomocą którego rządy zabezpieczają dostęp do rynków kredytowych i utrzymują płynność niezbędną do finansowania wydatków publicznych.

Rzeczywistość ta stanie się jaśniejsza, gdy zrozumiemy związek pomiędzy deficyty fiskalnerynki finansowe i akumulacja kapitału. Rynki finansowe to nie tylko abstrakcyjne mechanizmy płynności. Reprezentują roszczenia dotyczące prawdziwego bogactwa. Ich głębia i wyrafinowanie zależą od istnienia zgromadzonych oszczędności ukierunkowanych na produktywne inwestycje. Jednak w coraz większym stopniu płynne oszczędności społeczeństwa amerykańskiego finansują nie inwestycje produkcyjne, ale bieżącą konsumpcję rządu federalnego.

Kiedy oszczędności są kierowane na przedsięwzięcia przedsiębiorcze, infrastrukturę, technologię produkcyjną lub dobra kapitałowe, zdolność produkcyjna społeczeństwa wzrasta. W przyszłości prawdopodobnie powstanie dodatkowe bogactwo wykraczające poza to, co jest w stanie wyprodukować obecna struktura produkcji. Kiedy jednak oszczędności zostają wchłonięte przez chroniczny deficyt federalny, zasoby reprezentowane przez te oszczędności są raczej konsumowane niż inwestowane. Skarbowe papiery wartościowe mogą pozostać finansowo płynne i uprzywilejowane politycznie, ale z ekonomicznego punktu widzenia reprezentują zasadniczo roszczenia z tytułu przyszłych podatków, a nie roszczenia z tytułu nowo utworzonego majątku produkcyjnego.

Jest to jeden z powodów, dla których utrzymujące się deficyty budżetowe przyczyniają się nie tylko do presji inflacyjnej, ale także do długotrwałej stagnacji. Rynki finansowe mogą wydawać się „głębokie” i wysoce płynne, podczas gdy pod powierzchnią zasoby produktywnej akumulacji kapitału słabną.

Koncepcja „fałszywych praw” Jacques’a Rueffa pozostaje w tym przypadku niezwykle aktualna. Odnosi się to do sytuacji, w której system polityczny tworzy roszczenia do bogactwa, nie tworząc go w rzeczywistości odpowiednie bogactwo. Ekspansja monetarna i finansowanie deficytu umożliwiają rządom mobilizację istniejących zasobów, utrudniając jednocześnie przejście od producentów i oszczędzających na bieżącą konsumpcję publiczną.

W tych okolicznościach nie ma sensu mieć nadziei na odpolityczniony porządek monetarny, dopóki niekontrolowana zostanie nieodpowiedzialność fiskalna. Dopóki rząd federalny będzie uzależniony od ciągłego zaciągania pożyczek na dużą skalę, instytucje monetarne będą nieuchronnie wciągane w zarządzanie długiem publicznym. Rezerwa Federalna może formalnie domagać się niepodległości, ale niezależność operacyjna staje się coraz bardziej krucha, gdy stabilność finansów publicznych zależy od niskich stóp procentowych, dużej płynności i uporządkowanych rynków skarbowych.

Oczywiście nie kwestionuję prawdziwy zaangażowanie niedawno mianowanego przewodniczącego Warsha na rzecz niezależności Fed lub solidnych pieniędzy. Moja argumentacja dotyczy ograniczeń, w oparciu o które on i jego poprzednik działają, jeśli o to chodzi.

Nawiasem mówiąc, nie oznacza to, że wszystkie prerogatywy monetarne rządu są nielegalne. Jak argumentowałem gdzie indziejistnieją ekonomiczne i moralne powody, dla których suwerenne społeczeństwo polityczne nie może całkowicie zrzec się kontroli nad pieniędzmi i finansami. Wymogi obrony narodowej stwarzają wyjątkowe okoliczności, w których rządy mogą potrzebować szybkiego dostępu do zasobów wykraczających poza zwykłe opodatkowanie. W chwilach prawdziwej sytuacji nadzwyczajnej istnieje zastrzeżenie fiskalne. Społeczności polityczne mogą tymczasowo podporządkować normy monetarne przetrwaniu.

Jednak normy właściwe dla sytuacji nadzwyczajnych nie mogą stać się zwykłą zasadą rządu. Ayn Rand zauważyła kiedyś, że nie powinniśmy wyprowadzać zasad moralnych dotyczących normalnego życia ludzkiego z warunków, w jakich żyją ocalali, trzymając się tratwy po katastrofie statku. Ta sama zasada dotyczy instytucji monetarnych. Zasady dopuszczające nadzwyczajne uprawnienia, które mogą być uzasadnione w czasie wojny, nie mogą stać się trwałymi elementami zarządzania w czasie pokoju ani naszej konstytucji, gdy minie stan nadzwyczajny.

Idealnie byłoby, gdyby Stany Zjednoczone odzyskały konstytucyjne rozróżnienie między władzą fiskalną i monetarną przewidziane w momencie założenia. Następnie Kongresowi powierzono władzę nad kasą i odpowiedzialność za finanse publiczne. Oczekiwano, że instytucje monetarne będą wspierać handel i stabilną wymianę, a nie trwale finansować deficyty strukturalne. Przywrócenie tego rozdziału ograniczyłoby upolitycznienie pieniądza i wzmocniło zarówno demokratyczną rozliczalność, jak i stabilność gospodarczą.

Jednak taka odbudowa nie jest możliwa bez ostrożności fiskalnej. Reforma monetarna bez reformy fiskalnej jest iluzją. Dopóki rząd federalny będzie systematycznie absorbował coraz większą część płynnych oszczędności kraju w celu finansowania bieżącej konsumpcji, polityka pieniężna pozostanie podporządkowana konieczności fiskalnej.

Droga do zdrowszego porządku monetarnego nie zaczyna się od technicznych debat na temat reżimów rezerw czy zarządzania Fed, ale od przywrócenia dyscypliny w sprawach fiskalnych republiki amerykańskiej.

—

Leonidas Zelmanovitz jest starszym członkiem Liberty Fund i wykłada w niepełnym wymiarze godzin w Hillsdale College.