„Długo się zastanawiajcie, czy dopuścić daną osobę do swojej przyjaźni, ale gdy już zdecydujecie się ją przyjąć, przywitajcie ją całym sercem i duszą” – pisał Seneka w rozważaniach prawdziwa i fałszywa przyjaźń dwa tysiące lat przed nami utowarowiono słowo „przyjaciel” na rynku samotności, który nazywamy mediami społecznościowymi.

Łatwo jest teraz zapomnieć, jak ciężko zapracowano na wejście do serca i duszy i jak cenne. „Starych przyjaciół nie można stworzyć od ręki” Mały Książę autora Antoine’a de Saint-Exupéry’ego napisał po stracie przyjacielaopłakując „skarb wspólnych wspomnień, wspólnie przeżytych prób, kłótni i pojednań oraz hojnych wzruszeń”. Pod jego słodko-gorzkim lamentem pulsuje świadomość, że skarbu nie odnaleziono, lecz tworzono – a raczej współtworzono. Jest cenniejsza i bardziej całkowita niż miłość romantyczna, którą fetyszyzuje nasza kultura, ponieważ przez każdą prawdziwą miłość przebiega głęboka przyjaźń i zawsze jest trwalsza – prawdziwi przyjaciele są inne znaczące inneczęsto przewyższając małżonków, często wyprzedzając rodzeństwo w biegu na ratunek sercu. Takie przyjaźnie to ciężka praca oparta na prawdzie i czułości, podtrzymywana przez niezachwiane zobowiązanie do pojawiania się, obietnicę absolutnej szczerości i cechę obecności, która sprawia, że ​​każdy promieniuje poczuciem, że jest cenny.

To, jak wykonywać tę pracę, jak zdobyć wymagane do niej umiejętności i znosić nieodłączne słabości, jest tym, co Alaina de Bottona zajmuje się elementarzem Szkoły Życia Sekrety udanych przyjaźni (biblioteka publiczna) — konkretny, przejmujący przewodnik terenowy dotyczący kultywowania znaczących więzi w świecie, w którym samotność wydaje się oceaniczna jak noc.

W sercu tej książki leży podkreślenie, że przyjaźń — coś „czułego, fundamentalnego i podtrzymującego emocjonalnie” — jest „tak samo znacząca i tak rzadka” jak romantyczna miłość (przypadek Andrew Sullivana wykonane znakomicie dwie dekady wcześniej), jednak nasza kultura nie daje nam w tym zakresie żadnej edukacji, topiąc nas w wąskich modelach miłości romantycznej jako szczytu osiągnięć emocjonalnych.

To utowarowienie i dewaluacja głębokiej przyjaźni jest turbiną naszej współczesnej samotności. Półtora wieku po tym, jak Thoreau, genialny i samotny, pożałował tego „czujemy tęsknotę, na którą nie odpowiada żadna pierś” i ostatecznie „idziemy sami”, De Botton zauważa, że ​​wielu z nas „wraca do domu z imprez niezadowolonych i zdezorientowanych”. Definiując przyjaźń jako „poczucie, że w towarzystwie bardzo wyjątkowej osoby będziemy w końcu mogli dzielić się z nami najbardziej bezbronnymi i kruchymi stronami siebie i być świadkami naszego prawdziwego, pozbawionego ozdób stanu”, celebruje ją jako antidotum na samotność i izolację wynikającą z poczucia, że ​​te strony są bez świadków:

Samotność może współistnieć z pozornie bardzo pogodnym i swobodnym usposobieniem, a nawet – paradoksalnie – z posiadaniem wielu tzw. „przyjaciół”… Samotny potrafi świetnie dać sobie radę na imprezie; mogą być małżeństwem, mieć dzieci i najczęściej wieczorami wychodzić poza miasto.

[…]

Jesteśmy samotni, ponieważ nie chcemy zaakceptować jako autentycznych tanich, fałszywych obrazów przyjaźni promowanych przez sentymentalny świat, który chce ukryć wyzwania stojące przed prawdziwym związkiem. Ci, którzy najgłębiej odczuwają brak przyjaźni, mogą po prostu być tymi, którzy najintensywniej i szczerze trzymają się jej prawdziwych obietnic.

Więcej niż tylko maść egzystencjalna samotność, w której się rodzimyzasadniczym celem przyjaźni jest rozwój emocjonalny:

W towarzystwie prawdziwego przyjaciela powinniśmy dążyć do tego, aby stać się mądrzejszymi, bardziej wrażliwymi, lepiej radzącymi sobie ze złożonością egzystencji, bardziej odpornymi i hojnymi.

Przyjaźń nie jest jednak zjawiskiem jednolitym – istnieje tyle jej gatunków, ile gatunków samotności. pisze:

Zwykle myślimy o przyjaźni jako o kategorii jednolitej, ale w rzeczywistości istnieje wiele różnych jej rodzajów, a każdy z nich jest specjalnie przystosowany do radzenia sobie z konkretnym rodzajem samotności. Można powiedzieć, że istnieje tyle rodzajów przyjaciół, ile sposobów na poczucie izolacji.

Oferuje taksonomię obejmującą takie gatunki, jak emocjonalny powiernik, myślący partner i kontrapunkt. (Znalezienie przyjaciela, który potrafi odgrywać wiele z tych ról, to szczęście na całe życie, a pielęgnowanie tej przyjaźni to praca życia.)

Najgłębsze przyjaźnie zapewniają nam „prawdziwą i satysfakcjonującą wspólnotę”, która może pomóc nam „poczuć się pojednać z własnym towarzystwem”, ponieważ często są one splotem dwie równoległe samotności. Takie przyjaźnie nie są kwestią szczęścia – tak samo szansa i wybór zbiegają się, tworząc nas tym, kim jesteśmyprzypadek może postawić na naszej drodze kogoś wspaniałego, ale to z wyboru – codziennego wyboru – staramy się iść razem w tym samym kierunku i rozwijać się po drodze.

De Botton pisze:

Prawdziwa przyjaźń to umiejętność, a nie boska inspiracja. Ci, którzy ją znajdują, nie są po prostu szczęściarzami: rozumieją pewne kluczowe idee; kierują się konkretnymi spostrzeżeniami na temat siebie i innych ludzi. Te pomysły i spostrzeżenia można wyjaśnić i opisać w precyzyjny sposób. Nie musimy rodzić się z wrodzonymi talentami, aby być dobrymi przyjaciółmi lub być dobrymi przyjaciółmi; Zdolności te można nabyć poprzez odpowiedni rodzaj edukacji.

W pozostałej części Sekrety udanych przyjaźniDe Botton przedstawia podstawy takiej edukacji, począwszy od wrogów przyjaźni (nadmierne zaangażowanie, zazdrość, „brak wspólnych wyzwań”) po jej filary (głębokie słuchanieakty służebne, rozmowy horyzontalne) ku jego losom w dobie AI. Połącz to z tym doskonały Gdzie się spotkamy rozmowa z Alainem de Bottonem o subtelnościach i odmianach przyjaźni, a następnie wróć do tego Przewodnik introwertyka po przyjaźni od Thoreau i Alaina de Bottona o romantycznej miłości.