Załóżmy, że zgodzimy się, że tu jesteśmy w każdym razie kochać — kochać, chociaż praca jest prawie nieznośnie trudna, chociaż wiemy, że wszystko, co żyje, umiera, że ​​wszystko, co piękne, jest przemijające, że wszystko, co kochamy, zostanie nam ostatecznie odebrane przez jedną formę entropia lub inny, którego kulminacją jest samo życie. Załóżmy, że zgodzimy się na to, podobnie jak Rilke tak żarliwie nalegał„dla jednego człowieka kochać drugiego… jest być może najtrudniejszym ze wszystkich naszych zadań, ostatecznym, ostatnim sprawdzianem i dowodem, pracą, do której wszelka inna praca jest jedynie przygotowaniem”.

Oto zatem zgodność: nauka życia to nauka kochania, a nauka kochania to nauka umierania – imperatyw nieuniknionego, który nadaje naszej przemijaniu sens i świętość. Ceną tej świętości jest absolutna pokora: z wszechświatem nie można zawierać żadnego paktu – umieramy, niezależnie od tego, czy się na to zgodzimy, czy nie, czy się tego nauczyliśmy, czy nie. jak kochać w jasnej przerwie między atomem a pyłem. Możemy, ale nie musimy, mieć szczęście, aby przeżyć dwa miliardy uderzeń serca, które przydzieliło nam nasze stworzone dziedzictwo. Ale niezależnie od tego, ile faktycznie dostajemy, ważne jest, jak je wydajemy i na co je wydajemy. Może to być jedyna rzecz, która ma znaczenie.

Niedługo przed przedwczesną śmiercią spowodowaną agresywnym guzem mózgu Brian Doyle — który opisał siebie jako „zamęt i zagadkę poruszającą się powoli po drodze, gapiącą się ze zdumienia, próbującą po prostu zobaczyć i powiedzieć, co jest” — podjął te ogromne i odwieczne pytania w tym, co stało się jego pośmiertnym zbiorem esejów Jedna długa rzeka pieśni: notatki o cudach (biblioteka publiczna).

Ponieważ najtrudniejsze realia naszego życia są często najłatwiejsze do zauważenia i zniesienia w świetle życia innych stworzeń osnutych symbolami i metaforami – dlatego mamy bajki i baśnie – Doyle zdaje sobie sprawę ze śmiertelności i sensu życia, badając martwe ciało kreta Townsenda (Scapanus Townsendii) w swoim ogrodzie. Zaciekawiony tym zwierzęciem, sięga do literatury naukowej i nagle czuje niepokój, czytając o gatunku jako zbiorczą sumę punktów danych. Ogarnięty czułością do „tej konkretnej osoby oraz smaku, wydźwięku i tęsknoty za tym jednym życiem” pisze:

Czytam, że to plemię kretów uważane jest za w dużej mierze samotne i chce mi się śmiać i płakać, ponieważ wszyscy jesteśmy w dużej mierze samotni i spędzamy całe życie kopiąc tunele ku sobie nawzajem, prawda? Czasem łączymy się razem, podekscytowani i zdezorientowani, pewni i niepewni jednocześnie, na jakiś czas, zanim rodzinna jaskinia opustoszeje lub ktoś z nas w ogóle nie wróci do domu, i z daleka słychać dźwięk łopaty.

W kółko, krętymi ścieżkami różnych esejów, Doyle powraca do swojego animacyjnego etosu, zgodnie z którym „miłość jest naszym największym i najcięższym dziełem” – nigdzie nie wyrażono tego bardziej przejmująco niż w eseju o ludziach widzianych wyskakujących z Bliźniaczych Wież trzymając się za ręce, z rękami „splecionymi w tak niezwykłej, zwyczajnej, zwięzłej, starożytnej, nagiej, oszałamiającej, doskonałej, prostej, dzikiej miłości”. Zastanawia się nad tym wstrząsającym i świętym emblematem naszego najgłębszego człowieczeństwa:

Ich ręce wyciągające się i łączące to najpotężniejsza modlitwa, jaką mogę sobie wyobrazić, najbardziej wymowna i pełna wdzięku. To wszystko, do czego jesteśmy zdolni, by stawić czoła horrorowi, stracie i śmierci. To właśnie sprawia, że ​​wierzę… że istoty ludzkie mają w sobie wielkość i świętość jak nasiona, które otwierają się dopiero pod wielkim ogniem, że wierzę, że jakaś niewyobrażalna esencja tego, kim jesteśmy, utrzymuje się po rozpadzie tego, czym byliśmy, i wbrew takim złym, godzinnym dowodom, że miłość jest powodem, dla którego tu jesteśmy.

Sztuką jest oczywiście nauczyć się, jak tu być – jak pozostać w pełni obecnym i wypełnionym tą dziką miłością – wiedząc, że pewnego dnia nas nie będzie, wiedząc, że może to nastąpić jutro. Być może jest to najbardziej uduchowiona i rozsądna rada, jak od tego czasu żyć urzeczywistnionym życiem WhitmanaDoyle oferuje tutaj kotwicę do tego świętego:

Robisz wszystko, co w Twojej mocy, aby znaleźć, udoskonalić i władać swoimi boskimi darami przeciwko ciemności. Robisz wszystko, co w Twojej mocy, aby z czułością dotrzeć do jak największej liczby osób i dotknąć ich. Przynosisz swoją nagą miłość, wyzywającą odwagę i słony wdzięk, aby znieść tyle, ile możesz, z całą uwagą i humorem, na jakie możesz się zdobyć. To życie jest przecież cudem i powinniśmy zwracać na niego jak największą uwagę w każdej chwili.

Paradoksalnie ten aktywny i świadomy wysiłek to serce, które może bić jedynie w piersi poddania się. Doyle dodaje ostateczne zastrzeżenie:

Nie możesz kontrolować niczego. Nie możesz wszystkiego rozkazywać ani rozkazywać. Nie da się wszystkiego naprawić i naprawić. Nie możesz chronić swoich dzieci przed bólem, stratą, tragedią i chorobą. Nie możesz być pewien, że zawsze będziesz żonaty, nie mówiąc już o szczęśliwym małżeństwie. Nie możesz być pewien, że zawsze będziesz zatrudniony, zdrowy lub względnie rozsądny. Wszystko, co możesz zrobić, to stawić czoła światu z cichym wdziękiem i mieć nadzieję, że coś zmienisz.

W centrum tego uznania znajduje się najtrudniejszy triumf bezinteresowności dla nas, istot zarozumiałych: pokora. W definicji Doyle’a pokora nie oznacza zniżania się do ziemi, jak twierdzi łaciński rdzeń tego słowa (humus) sugeruje, ale wzniesienie się i dotarcie do czegoś, czego nigdy do końca nie możemy dotknąć, a mimo to musimy w to wierzyć. Niektórzy nazywają to wiarą – wiarą, że świat trzyma się razem, że nasze maleńkie i przemijające życia są mimo wszystko istotną częścią całości, że wybory, których w nich dokonujemy, zmieniają kształt całości, że miłość jest najpotężniejszym wyborem, jakiego możemy dokonać i najwyższą formą wiary.

Doyle pisze:

Pokora nie oznacza wyrzeczenia się, znużenia, dystansu; to raczej spokojne uznanie, że trzeba ufać temu, co nie ma sensu, temu, co jest nierozsądne, nielogiczne, głupie, śmieszne, szalone na miarę większości naszej kultury. Musisz ufać, że bycie najlepszym z możliwych ma jakieś znaczenie… Że wykonywanie wybranej przez siebie pracy z kreatywnością i pracowitością wywoła dreszcze w ludziach daleko poza twoim zasięgiem. Bycie uważnym i hojnym przyjacielem i obywatelem zapobiegnie rozpadowi jednej lub dwóch nitek tkanki społecznej.

[…]

Oto co wiem: że małe jest ogromne, że malutkie jest ogromne, że ból jest nieodłączną częścią daru radości i że to jest miłość, a potem jest jeszcze wszystko inne. Z każdym oddechem albo zmierzasz w stronę miłości, albo od niej oddalasz. Pokora jest drogą do miłości. Być może pokora jest miłością.

Uzupełnij krewnych Seamusa Heaneya rady na życie oraz pokrewny wiersz WH Audena „Ten bardziej kochający”, następnie ponownie odwiedź Christian Wiman miłość i świętość i Oliver Sacks odnajdywanie sensu bez wiary religijnej