Kochamy lotniska, bo są nietrwałe. A wewnątrz nich jesteśmy ludźmi nietrwałymi. Nie jesteśmy studentami, kelnerami czy księgowymi na lotnisku. Nie jesteśmy mężami, córkami ani żonami. Jesteśmy kimkolwiek chcemy być, będąc zawieszeni między miejscami – jesteśmy podróżnikami. Jesteśmy nomadami. Jesteśmy biznesmenami. Jedziemy daleko, daleko. Wracamy do domu.
Kochamy lotniska, bo przypominają nam, jakie to proste – wyjechać, wrócić, powędrować daleko, pozostać blisko. Spędzamy lata zadając sobie pytanie, co dalej – czy powinniśmy zostać, czy odejść, czy zostać, czy odejść. A na lotnisku wszystko wydaje się takie proste – jest nieograniczona liczba samolotów, zmierzających w niezliczone zakątki planety. W ciągu 48 godzin mogliśmy być gdziekolwiek chcieliśmy. I nagle nic nie wydaje się takie skomplikowane. To brama, drzemka, posiłek i miejsce przy oknie. Życie, za którym tęskniliśmy przez całe życie, jest namacalne. To tutaj, na lotnisku. Miga przed nami na tablicach ogłoszeń.
Kochamy lotniska, bo pozbawiają nas ego. Wszyscy się boimy, gdy samolot zaczyna się trząść. Wszyscy opuszczamy kogoś, kogo kochamy. Wszyscy jesteśmy uwięzieni w przemijającej naturze przychodzenia i odchodzenia i przez chwilę, za murami lotniska, nie różnimy się od nikogo innego. Wszyscy jęczymy, gdy lot się opóźnia. Wszyscy nie chcemy płacić 14 dolarów za tę kanapkę. Wszyscy jesteśmy trochę zmęczeni, zdenerwowani lub zdenerwowani. Jesteśmy tu wszyscy razem na jakiś czas.
Kochamy lotniska, ponieważ przypominają nam o ludziach, którymi moglibyśmy być. Z nieskończonych wyborów, jakie mamy, nie tylko co do tego, dokąd pójść lub gdzie się zatrzymać, ale także tego, kim możemy się ucieleśnić i kim możemy się stać. Na lotnisku jesteśmy nikim i wszystkimi na raz. Jesteśmy kompilacją ludzi, którymi byliśmy, miejsc, do których zmierzamy, i wszystkiego, co wpada pomiędzy szczeliny. Jesteśmy biznesmenem udającym się do Hongkongu. Jesteśmy pasażerem pierwszej klasy odlatującym do Paryża. Jesteśmy nagim podróżnikiem, który wędruje daleko, aby odnaleźć siebie. Jesteśmy po prostu sobą, definiowani jedynie przez ubranie na plecach i zawartość naszego bagażu. Możemy prześliznąć się przez pęknięcia naszych błędów i wszystkich ludzi, którymi chcielibyśmy nie być.
Kochamy lotniska, bo pozwalają nam pamiętać – że problemy, wybory i kłopoty, które nas nękają, można w fizyczny sposób zostawić za sobą. Że w Bangkoku nie ma osoby, która przestałaby nas kochać. Że nikt nie gardzi naszym imieniem w Filadelfii. Że istnieją nieskończone miasta, nieskończone miejsca docelowe, nieskończone zakątki świata i nieskończeni ludzie, którymi możemy się w nich stać. Że nawet jeśli rozpoczęcie wszystkiego od nowa nie jest łatwe, jest to możliwe. To opcja. Istnieje.
Kochamy lotniska, ponieważ na chwilę oddalają nas od ludzi, którymi się staliśmy, i od życia, które wybraliśmy. Sprawiają, że myślimy nie tylko o tym, dokąd zmierzamy, ale także o tym, dokąd moglibyśmy się udać – tak jakbyśmy rzucili w powietrze monetę i na chwilę przed wylądowaniem mogli wybrać, po której stronie naprawdę mamy nadzieję. Na lotnisku bardzo wyraźnie widzimy nasze błędy – samoloty, do których powinniśmy wsiąść, miejsca docelowe, do których chcielibyśmy się spieszyć.
Kochamy lotniska za to, że pozwalają nam efektywnie być nigdzie. I dopiero wtedy, gdy jesteśmy na krótko, chwilowo nigdzie, zdajemy sobie sprawę, dokąd w końcu powinniśmy zmierzać.
