„Bycie nikim innym niż sobą – w świecie, który dzień i noc robi wszystko, co w jego mocy, aby stać się kimś innym – oznacza stoczenie najcięższej bitwy, jaką może stoczyć każdy człowiek” – napisał EE Cummings w swoim ponadczasowe wezwanie do odwagi bycia sobą. Ale co to naprawdę znaczy być sobą, skoro jaźń jest stale poruszającym się celem ciągle zmieniających się uczuć i komórek, wytworem stałości mającym zatamtować płynność, która niesie nas rzeką życia, aby złagodzić twardy fakt, że nigdy w pełni nie wiemy, kim jesteśmy, ponieważ nigdy nie jesteśmy jedną rzeczą wystarczająco długo. „Jaźń, miejsce, w którym żyjemy, jest miejscem iluzji” – upierała się Iris Murdoch jej wspaniały argument za bezinteresownościąa jednak przeżywamy w nim całe życie — jaźń jest naszym sitem rzeczywistości, organem zmysłowym, poprzez który doświadczamy miłości, polityki i koloru niebieskiego. Jak zamieszkać w nim autentycznie, ale bez przywiązania, może być wielkim zadaniem bycia żywym.

Wielki portugalski poeta i filozof Fernando Pessoę (13 czerwca 1888 – 30 listopada 1935) podejmuje te ogromne i intymne kwestie w Książka Niepokój (biblioteka publiczna) — jego opublikowany pośmiertnie zbiór refleksji i rewelacji balansujących pomiędzy autobiografią a aforyzmem, głęboko osobisty, a jednak mieniący się uniwersalnym.

Uważając się za „osobę, która zawsze znajduje się na marginesie tego, do czego przynależy, widząc nie tylko wielość, której jest częścią, ale także rozległe przestrzenie wokół niej”, z duszą „niecierpliwą wobec siebie”, Pessoa pisze:

Cal po calu podbijałem wewnętrzny teren, z którym się urodziłem. Krok po kroku odzyskałem bagno, w którym ginąłem. Urodziłam moją nieskończoną istotę, ale musiałam się wyrwać pęsetą.

[…]

Być może nadszedł wreszcie czas, abym podjął ten jeden wysiłek: dobrze przyjrzał się swojemu życiu. Widzę siebie pośrodku ogromnej pustyni. Opowiadam, kim dosłownie byłem wczoraj i próbuję sobie wytłumaczyć, jak się tu znalazłem.

[…]

Wycofuję się w głąb siebie, gubię się w sobie, zapominam o sobie w odległe noce, nie skażone obowiązkami i światem, nieskażone tajemnicą i przyszłością.

Pokolenie przed wielkim nauczycielem zen i działaczem pokojowym Thich Nhat Hanhem zatracił siebie i doznał olśniewającego objawienia w bibliotecePessoa wspomina jeden z takich momentów, kiedy zasłony „ja” rozchyliły się na tyle, że ukazał się ogrom „nie-ja”:

Wszystko, co zrobiłem, o czym myślałem lub czym byłem, to seria poddania się albo fałszywemu ja, które, jak zakładałem, należało do mnie, ponieważ wyrażałem się poprzez to na zewnątrz, albo ciężarowi okoliczności, które, jak sądziłem, były powietrzem, którym oddychałem. W tym momencie widzenia nagle czuję się odizolowany, wygnany, gdzie zawsze myślałem, że jestem obywatelem. W głębi moich myśli nie byłem sobą.

Jestem oszołomiony sarkastycznym strachem przed życiem, przygnębieniem, które przekracza granice mojej świadomej istoty. Zdaję sobie sprawę, że byłem cały błędem i odchyleniem, że nigdy nie żyłem, że istniałem tylko na tyle, na ile czas wypełniałem świadomością i myślą… Ta nagła świadomość mojego prawdziwego istnienia, tego bytu, który zawsze sennie błąkał się pomiędzy tym, co czuje, a tym, co widzi, ciąży na mnie jak niewypowiedziany wyrok do odbycia.

Tak trudno opisać to, co czuję, kiedy czuję, że naprawdę istnieję, a moja dusza jest realną istotą, że nie wiem, jakie ludzkie słowa mogłyby to określić. Nie wiem, czy mam gorączkę, tak jak się czuję, czy też przestałam mieć gorączkę przesypiania życia. Tak, powtarzam, jestem jak podróżnik, który nagle trafia do obcego miasta, nie wiedząc, jak się tam znalazł, co kojarzy mi się z tymi, którzy tracą pamięć i przez długi czas nie są sobą, ale kimś innym. Przez długi czas byłem kimś innym – od urodzenia i świadomości – i nagle obudziłem się na środku mostu, pochylony nad rzeką i wiedząc, że istnieję solidniej niż osoba, którą byłem dotychczas.

A jednak, jak Virginia Woolf objawienie ogrodowe o duchu twórczym i Margaret Fuller oddanie się od siebie na szczycie wzgórza w „Wszystko”, takie momenty objawienia, w których dusza styka się z rzeczywistością, są jedynie krótkimi spojrzeniami z boku na jakąś elementarną prawdę, na którą nie możemy patrzeć bez przerwy, bo się w niej nie rozpływamy. Pessoa odzwierciedla:

Nie wiedzieć nic o sobie, znaczy żyć. Źle poznać siebie, to myśleć. Błyskawiczne poznanie siebie, tak jak ja w tej chwili, oznacza posiadanie przelotnego pojęcia o intymnej monadzie, magicznym słowie duszy. Ale to nagłe światło wszystko spala, pochłania wszystko. Obdziera nas z nagości nawet z nas samych.

Uzupełnij o Hermana Melville’a tajemnica tego, co czyni nas tym, kim jesteśmy i filozofka Rebecca Goldstein co sprawia, że ​​ty i twoje ja z dzieciństwa jesteście „tą samą” osobą pomimo zmian fizjologicznych i psychologicznych w ciągu całego życiaa następnie ponownie odwiedź Jacka Kerouaca złudzenie siebie i odnaleziona w jego następstwie „Złota Wieczność”..