Po piętnastu latach czytania i pisania, aby nauczyć się żyć, spojrzałam wstecz na te marginalia w poszukiwaniu sensu i zdałam sobie sprawę, że ludzie, których życie i twórczość najbardziej mnie poruszyły, nakarmiły, pocieszyły i zainspirowały, to ludzie, którzy istnieli na marginesie swojego czasu i miejsca. (Dlatego Zbiórki mózgów stał się Marginalista.) Byli to ludzie, którzy pod pewnymi względami byli już na tyle inni (realiści w świecie religijnym, kobiety w świecie mężczyzn, osoby queer w świecie z gorsetem), że nie mieli wiele do stracenia, myśląc i żyjąc poza głównym nurtem, widząc to, na co inni nie chcieli patrzeć, i przekładając to, co widzieli, na radykalne idee, które posunęły ten świat do przodu.

Jesteśmy przyzwyczajeni do mówienia o przywilejach jako o niezasłużonej przewadze, która pozwala bez wysiłku unosić się na błyszczącej powierzchni głównego nurtu, ale niewiele myślimy o nieprawdopodobnej korzyści, która wynika z tej dziwnej wolności marginesów. Nikt nie wyraził tego bardziej przejmująco i precyzyjnie niż haczyki na dzwonki (25 września 1952 – 15 grudnia 2021) w swoim klasyku z 1984 roku Teoria feministyczna: od marginesu do centrum (biblioteka publiczna).

Wspominając dorastanie Black w małym miasteczku w Kentucky, za torami kolejowymi wyznaczającymi granice głównego nurtu, pisze:

Być na marginesie, to być częścią całości, ale poza głównym ciałem… Żyjąc tak, jak do tej pory – na krawędzi – wykształciliśmy szczególny sposób widzenia rzeczywistości. Przyjrzeliśmy się zarówno z zewnątrz, jak i od wewnątrz. Skupiliśmy uwagę zarówno na centrum, jak i na marginesie. Rozumieliśmy oboje. Ten sposób widzenia przypominał nam o istnieniu całego wszechświata, głównej bryły składającej się zarówno z marginesu, jak i centrum. Nasze przetrwanie zależało od ciągłej świadomości społecznej dotyczącej oddzielenia marginesu od centrum oraz ciągłego, prywatnego uznania, że ​​jesteśmy niezbędną, istotną częścią tej całości. To poczucie całości, wyryte w naszej świadomości przez strukturę naszego codziennego życia, dostarczyło nam opozycyjnego światopoglądu nieznanego większości naszych prześladowców, który nas podtrzymywał, pomagał w naszej walce o przezwyciężenie biedy i rozpaczy, wzmacniał nasze poczucie siebie i naszą solidarność.

Podkreślając, że „potrzebujemy rewolucyjnej ideologii, którą można dzielić ze wszystkimi”, takiej, w której „doświadczenia ludzi na marginesie… są rozumiane, uwzględniane i uwzględniane” – dodaje:

W najbardziej wizjonerskim wydaniu [the revolutionary ideology] wyłoni się z jednostek, które mają wiedzę zarówno o marginesie, jak i centrum.

Uzupełnij Hannah Arendt siła bycia outsiderema następnie wróć do hooków Miłość I język.