Musi być tam zakodowany, w dzieciństwie wspomnień o naszych synapsach i naszych komórkach – jak wyszliśmy z oceanu 35 bilionów wczoraj temu, małe i śliskie, skrzela drżące z wstrząsu powietrza, płótna pączków, kończyny rosnące sinewy i furred, a następnie rozproszone, kręgosłupa rozprzestrzeniła się z bonią bone bone cave, mieszcząc się o trzech funtach różowego mięsa. Dotknięty dziką światu.

Nawet gdy kupcy krzemu i kodu próbują uczynić nas bezcielesnymi intelektami za ekranami, coś w naszym ciele zwierząt wie, skąd pochodzimy i gdzie należymy.

„Nasze pochodzenie pochodzi z ziemi”, Rachel Carson napisał. „I tak jest w nas głęboko siedząca reakcja na naturalny wszechświat, który jest częścią naszej ludzkości”. Sto lat przed nią William Henry Hudson (4 sierpnia 1841 r. – 18 sierpnia 1922 r.) – Kolejny z wielkich pisarzy ludzkości poświęconych na Rewidowanie ludzkiego ducha – uchwyciło esencję tego, co nazywa teraz nauka „Miękka fascynacja”: Sposób, w jaki nasze mózgi i ciała reagują, gdy zanurzamy się w świecie przyrody. W fragmencie jego całkowicie cudownej książki z 1893 roku Idle Days w Patagonia (domena publiczna), Hudson pisze:

To, co naprawdę weszło w naszą duszę i stało się psychiczne, to nasze środowisko – ta dzika natura, w której i do której urodziliśmy się w niewyobrażalnie odległym okresie, i które sprawiły, że jesteśmy tym, czym jesteśmy. Prawdą jest, że jesteśmy niezwykle adaptacyjni, które stworzyliśmy i istniejemy w jakiejś harmonii z nowymi warunkami, bardzo różnią się od tych, do których pierwotnie się dostosowaliśmy; Ale stara harmonia była nieskończenie doskonalsza niż nowa, a jeśli jest w nas coś takiego jak pamięć historyczna, nie jest dziwne, że najsłodszy moment w dowolnym życiu, przyjemny lub ponury, powinien być, gdy przyczyniła się natura do niej, a przyjmując jej zaniedbany instrument, odgrywa fragment jakiejś starożytnej melodii, długotrwałe na ziemi na ziemi. środowisko.

Pod koniec życia patrząc wstecz na to, jak stawanie się „lepszym obserwatorem” uczyniło go „szczęśliwszym stworzeniem”, Hudson pisze w swoim cudownym Księga przyrodnika (domena publiczna):

Moc, piękno i łaska dzikiego stworzenia, jego doskonała harmonia w przyrodzie, wykwintna korespondencja między organizmem, formą i zdolnością oraz środowisko, z plastycznością i inteligencją w zakresie dostosowania witalnej maszyny, codziennie, co godzinę, chwilowo, w celu spełnienia wszystkich zmian w warunkach, wszystkich koncentracji; A zatem, pośród wiecznych mutacji i konfliktu z wrogimi i niszczycielskimi siłami, aby utrwalić formę, rodzaj, gatunek przez tysiące i miliony lat! … [One feels] cudowność i wieczna tajemnica samego życia; Ten formacyjny, informujący energię – ten płomień, który pali się i świeci przez obudowę, nawyk, który podczas oświetlenia innej umiera, a choć umierający, ale trwa na zawsze; a także poczucie, że ten płomień życia był jeden i z mojego pokrewieństwa z nim we wszystkich jego występach, we wszystkich ekologicznych kształtach, jednak różni się od człowieka… kochażowy, lamparta i dzikiego konia, połykanie powietrza, motyl bawiący się kwiatem i smaża snu snu; Monster Whale, srebrna latająca rybka i Nautilus z różami i fioletowymi zabarwionymi żaglami rozprzestrzeniły się na wiatr.

Dostrajanie się do tego pierwotnego rezonansu między nami a resztą natury jest najczęstszym aktem Niezamierzanie Wiem-istotne uciszenie naszego przeżuwającego samookaleczenia, które jest dynamo większości naszego cierpienia. Być może bycie szczęśliwszym stworzeniem oznacza po prostu bycie bardziej stworzeniem-formą życia wśród form życia, żywy tylko dlatego, że niezliczone inne stworzenia zmarły po drodze, aby udoskonalić tę formę w świecie, który nie musiał być piękny, nawet nie musiał istnieć.