„Niech mi się wydaje, że żyję na próżno” – szepnął na łożu śmierci duński astronom Tycho Brache, nie zdając sobie sprawy, że pozostawione przez niego tablice astronomiczne staną się portalem, przez który Kepler dochodzi do praw ruchu planet; nie zdając sobie sprawy, że miarą niewykorzystanego życia nie jest to, co je przeżyje, ale jak je przeżyto – ile integralności, autentyczności i twórczej witalności wypełniło te policzone dni, te niepowtarzalne godziny.

Większość z nas nie pozostawi po sobie rewolucyjnego wglądu w naturę wszechświata, ale my również zapominamy, że niezależnie od tego, co pozostawimy po sobie – linię DNA, wspaniałą książkę, skrzydło szpitalne – jedynie, jak mówi błyskotliwe słowa poetki Muriel Rukeyser, w żywej chwili „dotykamy życia i całej energii przeszłości i przyszłości”; to tylko, według błyskotliwych słów poety Mario Benedettiego, kiedy my przestańmy się oszczędzać i zacznijcie się poświęcać, abyśmy ożyli naprawdę.

Najbardziej płodny pamiętnikarz ze wszystkich transcendentalistów, Nathaniela Hawthorne’a (4 lipca 1804 – 19 maja 1864) przez cały czas podejmuje pytanie, co to oznacza jego obszerne notesy. Pomiędzy pomysłami na historię (z których jeden stał się Szkarłatna litera), czułe zapisy dotyczące wychowania małego synai liryczne relacje z wędrówek po łonie natury, zastanawia się, jak żyć, aby nie patrzeć wstecz z „lamentem nad zmarnowanym przez życie słońcem”.

Od czwartego roku życia pozbawiony ojca, tak boleśnie zamknięty w sobie, że według doniesień chował się za drzewami i skałami, aby uniknąć rozmów z mieszkańcami miasta, jak opisał Hermann Melville (który napisał do niego namiętne listy miłosne i oddany Moby-Dick do niego) jako człowiek „wielkiego, genialnego, wyrozumiałego milczenia” Hawthorne odczuł głęboko krótkotrwałość życia i pilną potrzebę napełnienia go znaczeniem – nigdzie bardziej poruszająco niż w obserwując, jak jego córka wchodzi w interakcję z umierającą matką. Rozumiał, że niepokojąca bliskość śmierci jest właśnie powodem, dla którego nie możemy sobie pozwolić na życie w niewielkiej odległości od życia; ten czas istnieje nieskończenie wiele rodzajów pięknego życiato na nas spada obowiązek uczynienia naszego pięknym.

We wpisie do dziennika z wczesnych lat trzydziestych Hawthorne pisze:

Wszelkiego rodzaju osoby i każda jednostka ma swoje miejsce w świecie do wypełnienia i pod pewnymi względami jest ważna, niezależnie od tego, czy tego chce, czy nie.

W tym uczuciu Nietzsche powtórzyłby to pokolenie później, podkreślając to „nikt nie może zbudować Ci mostu, po którym Ty i tylko Ty musisz przeprawić się przez rzekę życia” Hawthorne zauważa, że ​​każdy z nas musi sam dokonać tego wyboru i znaleźć swoje własne miejsce, spoglądając poza wartości naszego wychowania, wzorce naszej kultury i pozwolenia naszej epoki. Utrata „własnego aspektu” w tych śladach jest dla Hawthorne’a niczym innym jak „śmiertelnym symptomem osoby”. Nie możemy – ostrzega – „wykorzystywać doświadczenia innych ludzi”. Aby jednak móc korzystać z własnego, uczyć się z niego, aby nasze życie mogło się poszerzać i pogłębiać, musimy najpierw nauczyć się ufać sobie, rozwijając „wewnątrz” „czucie” tego, „co jest prawdą, a co fałszem” na zewnątrz, aby mieć „właściwe postrzeganie rzeczy”.

Ponieważ umysł jest tyglem doświadczeń i percepcji, nie ma większej marnotrawstwa życia niż marnowanie umysłu. Przestrzegając przed odpowiednikiem przewijania kanału w mediach społecznościowych w jego czasach, Hawthorne pisze:

Szczególne zmęczenie i przygnębienie, które odczuwa się po dniu spędzonym na przeglądaniu czasopisma lub innych lekkich różności, różniące się od stanu umysłu po wnikliwych studiach; ponieważ nie było podniecenia, nie było trudności do pokonania, ale duchy niepostrzeżenie wyparowały.

(Właśnie dlatego uczenie się czegoś to najlepszy sposób na podniesienie się, gdy świat Cię uniża.)

W wieku trzydziestu lat, nie wiedząc, że przeżył już ponad połowę swojego majątku, Hawthorne wyszczególnia, czego potrzeba, aby nie zmarnować życia:

Cztery przykazania: Złamać zwyczaje; otrząsnąć się z duchów złego usposobienia; medytować o młodości; nie robić nic wbrew swemu geniuszowi.

W jego czasach słowo „geniusz” zachowało w większym stopniu swoje pierwotne łacińskie konotacje, oznaczające nie tylko talent twórczy czy sprawność intelektualną, ale także istotę ducha. To ciało drży od życia, ale to duch ożywia je życiem. Hawthorne nigdy nie straciła z pola widzenia fundamentalnej prawdy, którą nasza mająca obsesję na punkcie produktywności kultura nieustannie neguje własnym kosztem: to, co wzmacnia ducha do wykonywania swojej pracy w świecie, czy to w sztuce, czy w aktywizmie, często jawi się na powierzchni jako strata czasu – godziny spędzone na spacerach po lesie i obserwowaniu chmur nad panoramą miasta i poszukiwaniu kamyków na plaży, bezcelowej grze marzeń i tańca ciała, podczas gdy w środku fermentują pomysły i hart ducha.

Wspominając jeden z takich okresów swojego życia, wypełniony pracą w ogródku warzywnym, czytaniem, drzemkami, spacerami z żoną, zbieraniem białych lilii nad rzeką i szkarłatnych kardynałów z brzegu stawu, Hawthorne pisze:

Moje życie w tym czasie zewnętrznie bardziej przypomina życie chłopca, niż było, odkąd byłem chłopcem… Moim zadaniem jest po prostu żyć i cieszyć się; a wszystko, co jest niezbędne do życia i przyjemności, przyjdzie tak naturalnie, jak rosa z Nieba.

[…]

Wspominam dzień spędzony na czymś, co świat nazwałby bezczynnością i dla którego nie mogę zaproponować bardziej odpowiedniego epitetu; i które mimo to nie mogę uważać za zmarnowane. PRAWDA; w takim świecie jak nasz mogłoby być grzechem i wstydem spędzić całe życie w ten sposób; ale przez kilka letnich tygodni dobrze jest żyć tak, jakby świat był Niebem. I tak jest, i tak będzie; chociaż za chwilę przelotny cień ziemskich trosk i trudu może zmieszać się z naszą rzeczywistością.

Sto lat później George Orwell ucieleśniał tę samą prawdę o duchu: uprawianie ogrodu różanego przy jednoczesnym demontażu totalitaryzmu.

Para z Henrym Jamesem jak przestać czekać i zacząć żyća następnie ponownie odwiedź Hawthorne jak patrzeć i naprawdę widzieć.