Nic nie uwydatnia życia – we właściwym znaczeniu tego słowa, zakorzenionego w łacinie „czynić większym, wychwalać” – bardziej niż dostrzeganie jego szczegółów i nic nie uświęca go bardziej: klękanie, aby popatrzeć na porost, jest aktem oddania. My błogosławić nasze własne życie rozpoznając i szanując szczegóły, miniaturowe cuda, które czynią ten nieprawdopodobny świat tym, czym jest. A jednak świadomość ewoluowała, aby je odfiltrować, zamazać w bardziej abstrakcyjne obrazy, które możemy przeanalizować, odsiać związek z rzeczywistością, aby uchronić nas przed zbytnim zachwytem migotliwym porannym światłem na krawędzi kuchennego zlewu i opalizującym okiem muchy domowej, aby przetrwać nasze dni. Kognitywiści znają tę niezbędną dolegliwość świadomości: „W tej chwili pomijasz ogromną większość tego, co dzieje się wokół ciebie” – napisała Alexandra Horowitz w jedna z moich ulubionych książekbadając „zamierzony, nieskruszony czynnik różnicujący”, jakim jest uwaga. Poeci znają lekarstwo: „Uwaga bez uczuć”, Mary Oliver napisał„to tylko raport”.

Świadoma uwaga jest zatem naszym głównym narzędziem kochania świata, zgodnie ze wspaniałą definicją miłości Iris Murdoch. „niezwykle trudna świadomość, że coś innego niż my sami jest realne”. Ale ponieważ nic abstrakcyjnego nie jest prawdziwe z wyjątkiem matematyki, ponieważ miłość składa się z konkretu i konkretukochanie czegokolwiek – osoby, planety, swojego życia – jest w istocie praktyką zauważania, która zawsze jest praktyką oddania.

W Komfort wron: rok na podwórku (biblioteka publiczna), Margaret Renkl opisuje swój szacunek dla rzeczywistości na przestrzeni pór roku poprzez drobne akty zwrócenia uwagi na wiatr i strzyżyka, cykutę i jastrzębia, które razem ukazują wielkość życia. W połowie drogi między Henrym Bestonem Najbardziej oddalony dom i Robina Walla Kimmerera Zbieranie mchuwyłania się zaproszenie do pokonania bezmyślnej bezwładności, która towarzyszy nam przez całe życie, i zatrzymania się, aby dostrzec szczegóły jako rodzaj praktyki uważności, która powiększa świat.

Zaczyna od kierowanej zadumy pod czule i rozkazującym nagłówkiem „Gdziekolwiek jesteś, przestań robić to, co robisz”:

Zatrzymaj się i przyjrzyj się splątanym korzeniom trującego bluszczu wspinającego się na szarańczę. Zwróć uwagę, jak owijają się wokół siebie jak warkocze w złotym warkoczu, jak wąsy wodorostów wyrzucone na brzeg…

Zatrzymaj się i zastanów się nad szkieletem rośliny wężowej, z każdą gałązką pokrytą maleńkimi brązowymi gwiazdami. Białe płatki, niegdyś uściskane przez pszczoły, wyschły na proszek i teraz pokrywają poszycie lasu, ale tutaj znajdują się działki w kształcie gwiazdy, w których znajdowały się puch świętości botanicznej…

Zatrzymaj się i posłuchaj postrzępionych liści buku, bladych widm zimowego lasu. To gadające duchy, brzęczące wśród nagich gałęzi innych twardych drzew. Słabe światło przebija się przez ich ulotność i nadaje im połysk. Głęboko w szarym, śpiącym lesie całe buki rozbłyskują, tworząc szepczące stworzenia wykonane z drżącego złota.

Zatrzymaj się i przyjrzyj się głębokim zagłębieniom kory persimmon, sposobowi, w jaki drzewo rzeźbi własną skórę w schludne prostokąty zapewniające solidną ochronę. Zobacz, jak koronkowe porosty znalazły schronienie w kanałach, dzieląc przestrzeń w zagłębieniach…

Zatrzymaj się i przyjrzyj się gniazdu kolibra, mniejszemu od kciuka, w zgięciu najdalszego krańca gałęzi dębu. Przypomnij sobie trzepot skrzydeł kolibra. Przypomnij sobie zielony błysk światła kolibra.

W sentymentach przypominających oszczędny i zapadający w pamięć wiersz Ursuli K. Le Guin “Pokrewieństwo,” Renkl dodaje:

Zatrzymaj się i pomyśl przez chwilę o pokrewieństwie. Myśl długo o pokrewieństwie. Przed tobą świat, wystawny ogród. Niezależnie od tego, jak utykają marnotrawstwo, jakkolwiek są skażone łapówkami i skażone oszustwem, zawsze zapierają dech w piersiach. Nigdy nie zostaliśmy wyrzuceni z Edenu. Po prostu odwróciliśmy się od tego i zamknęliśmy oczy. Aby powrócić i zostać przyjętym, oczyszczonym i odkupionym, jesteśmy zobowiązani jedynie patrzeć.

Być może zatrzymanie się na chwilę i spojrzenie jest w istocie naszym moralnym obowiązkiem wobec wszechświata – ostatecznym potwierdzeniem tego, że żyjemy, spłatą naszego długu wdzięczności za wysoce statystycznie nieprawdopodobne cud w ogóle się narodził, co sprawia, że ​​praktyka dostrzegania naszego najpotężniejszego antidotum na strach przed śmiercią.

Dla Renkl nagle staje się to czymś więcej niż tylko filozoficzną postawą – w ostatnich tygodniach jej rocznej kroniki, gdy jesień wprawia żywy świat w stan zawieszenia, rutynowe badania lekarskie kończą się fiaskiem zaprzeczenie śmierci dzięki którym przetrwamy nasze życie. Kiedy biopsja daje wynik negatywny, Renkl chętnie przyznaje, że „takie wiadomości to tylko wytchnienie”. Ona pisze:

Może to nagłe poczucie śmierci, choć tymczasowe, sprawiło, że spojrzałem na małe, sezonowe śmierci wokół mnie z poczuciem pokrewieństwa. Opadłe liście zmiękczają ścieżkę, po której idę, ale nie ze względu na mnie. Liście opadają, aby nakarmić drzewa i zapewnić schronienie istotom niezbędnym dla tego lasu w sposób, w jaki ja nigdy nie będę. Mglisty deszcz usztywnia posusz, tworząc miejsca dla gniazdujących dzięciołów, które będą mogły kopać wiosną przyszłego roku. Mogę zatrzymać się i policzyć słoje grzybów szelfowych na martwym drzewie i dowiedzieć się, jak długo rosły, jak długo śmierć drzewa zasilała życie lasu.

Z tej śmierci wypływa tyle życia, że ​​spędzanie czasu w lesie oznacza także kontemplację nieśmiertelności. Wychodząc z parku, minąłem jastrzębia rudego leżącego u podstawy słupa energetycznego, najwyraźniej porażonego prądem, z jego idealnym skrzydłem wyciągniętym ku śmierci. Kiedy przechodziłem, sępy już zaczęły krążyć. Jechałem dalej, wiedząc, co będzie dalej, co zawsze będzie następne: śmierć do życia, ziemia do powietrza, skrzydło do skrzydła.

Śmierć zawsze była krwią w żyłach życia, przepływającą przez nią na każdą skalę i o każdej porze roku, ale zima czyni ją szczególnie namacalną dzięki swoim szkieletowym gałęziom, kodującym brajlowską obietnicę wiosny w maleńkich, uśpionych pąkach, już przygotowujących się do następnej szmaragdowej inkarnacji. Renkl pisze:

[Winter] przypomina nam, że błona oddzielająca życie od śmierci jest przepuszczalna, niekończąca się tam i z powrotem, która sprawia, że ​​wszystko, niezależnie od tego, jak małe i przemijające, staje się czymś. Bycie nietrwałym to tylko jedna część życia. Zawsze będzie zmartwychwstanie.

Uzupełnienie Komfort wronożywiająca lektura w całości, z Notatniki Raju – list miłosny poety i geografa do życia widziany przez 150-kilometrową podróż przez Sierra Nevada – i Katherine May w czego zimujące drzewa uczą nas o samoodnowie w trudnych czasacha następnie ponownie odwiedź filozofa Iaina McGlilchrista uwagę jako narzędzie miłości.