Nie wiedziałbyś o tym, patrząc na małą starszą kobietę w białym płaszczu laboratoryjnym pochylonym nad stołem w biurze rządowym oświetlonym halogenowym, nie wiedziałbyś, że spędziła młodość na nauce z całym ciałem: wydobywając się z śmiercionośnego błota z upartą i stosowaną fizyką; wąsko uciekając od trwałych uszkodzeń ścięgien po ciężkim oparzeniu słonecznym na szczytach jej stóp podczas całodniowej wyprawy basenowej basenu; Udało mu się powrócić na brzeg, ręcznie olinując ster po zerwaniu aparatu sterującego jej łodzi i pozostawił ją na otwartym oceanie; Przeżycie zatrucia krwi w erze przed Penicyliną po poradzeniu sobie ze ślimakami gołymi uderzonymi dłoniami.
Przeszkolony jako matematyk i ekolog roślinny w czasach, gdy siedem procent kobiet osiągnęło edukację uniwersytecką, Roxie Laybourne (15 września 1910 r. – 7 sierpnia 2003) wykonała swoją pracę dyplomową na Moss – to Wspaniały grunt treningowy do skalowania uwagi. Walcząc o znalezienie pracy, spędziła dekadę pracując w Departamentach Muzeów i wystawowych. Ostatecznie Służba ryb i dzikiej przyrody w Stanach Zjednoczonych – która zatrudniała również Rachel Carson – zatrudniła ją w małym laboratorium, w którym agencja prowadziła w National Museum of Natural History w dziale ptaków, spodziewając się, że zrobi niewiele więcej niż zarządcą istniejącą kolekcję ptaków.
Zamiast tego przeszła do pionierskiej ornitologii kryminalistycznej.
Z niczym więcej niż mikroskopem i umysłem, Roxie Laybourne opracował rewolucyjną metodę identyfikacji ptaków według kształtów i wzorów poszczególnych mikrostruktur w swoich piórach znanych jako Barbules-technika, którą zastosowałaby, aby pomóc agentom federalnym w rozwiązywaniu morderców, konserwatorzy przynoszą kłusownicy do sprawiedliwości, a linia lotnicze znacznie obniżyć popularność samolotu.
W The Feather Detektyw: Mystery, Mayhem i The Magnificent Life of Roxie Laybourne (Biblioteka publiczna), Chris Sweeney pisze:
Nic na Ziemi nie porównuje się do piór, w formie lub funkcji. Są niezwykłą wydajnością milionów lat ewolucji, po raz pierwszy pochodzącego z dinozaurów i powoli przekształcając się w kalejdoskop kolorów, kształtów i tekstur. Wykonane z beta-keratyny, tego samego sztywnego białka, które tworzą łuski gadów, pióra są lekkie i miękkie, ale wystarczająco silne, aby wytrzymać karne siły akrobatyki lotniczej i podróży długoterminowych nad wstrząsającymi krajobrazami oraz przez zdradzieckie warunki.
[…]
Mimo całej różnorodności tego, jak wyglądają i co robią, większość piór podąża za podobnym planem strukturalnym. Istnieje wał środkowy, którego dolna końcówka nazywana jest kalamem lub piórem, a górna część nazywana jest Rachis. Z centralnego wału rozgałęzionego są kolce – istnieją krągi paska, które są bluszczowe i śliwkowe, które są miękkie i puszyste i mają tendencję do skupienia się w pobliżu podstawy pióra. Odgałęzienie z kolc to małe mikrostruktury niewidoczne dla nagiego oka zwanego Barbulom.
Delikatne i niewidoczne dla nagiego oka, Barbulki muszą być zarówno czyste, jak i nieuszkowani, aby ich kształt i wzór zostali ujawnione pod mikroskopem – trudne zadanie podane martwe ptaki są często pokryte brudem, gruzami i rozkładającą się materią, a środki czyszczące wystarczająco mocne, aby je usunąć, są zbyt surowe, aby zachować bażonki. Częścią miłości i wyzywającej oryginalności pracy Laybourne jest to, że postrzegała naukę nie jako sterylne przedsięwzięcie odrębne od życia codziennego, ale jako część i działka tego samego niechlujnego, szorstkiego rzeczy, która jest surowcem życia. Sweeney opisuje, w jaki sposób podszedł do wyzwania, polegającym na oczyszczeniu grzywny, którą chciała się uczyć, co zrobiła z równą starannością i zachwytem:
Proces próbny i błędu znajdowania odpowiedniego mydła podkreślił Roxie. Martwiła się, że płynne detergenty i mydła do naczyń mogą pozostawić pozostałości, które wpłynęły na mikroskopijne Barbulle, które chciała sprawdzić. Osiedliła się na mydła z kości słoniowej, zmieszaną w zlewkę ciepłej wody. Wrzuciła kawałki piór w kąpiel sudsy i użyła kleszczy, aby wymyślić mały wir. Pióra zginały się i wirują, a kolce zlepiły się razem i rozwijały się. Mieszaj zbyt mocno, a fragmenty piór wykręciły się ze sobą – potencjalnie złe wieści, jeśli linie lotnicze wysłały tylko trochę materiału. Mieszaj zbyt delikatnie, a brud pozostał w Barbulach. W zależności od stanu i wielkości kawałków piór, woda zmieniła różne odcienie szarości podczas oczyszczenia. Roxie zmieniłby go kilka razy w razie potrzeby, dopóki fragmenty wyglądały, jakby właśnie zostały zaparte przez ich poprzedniego właściciela.
Po ich wystarczająco czystych musieli je wysuszyć w sposób, który pomógł przywrócić ich naturalny puch, kolejny delikatny proces. Czasami Roxie użyła montowanej na ścianie suszarki ręcznej w pokoju damskim. Kiedy laboratorium zostało wyposażone w linie do sprężonego powietrza, Roxie nalegała, aby niektóre pióra lepiej się puchły, jeśli podawała je w muzycznym rytmie, a nie stałym, syczącym strumieniu. Mając do czynienia z gołębiami, wolała Cha-cha cha-cha-cha, cha-cha cha-cha-cha.
Mycie i suszenie piór to rodzaj żmudnej pracy, którą starsi naukowcy często odpowiadają na skromnych postdokach i studentach. Roxie stwierdziła, że wydobyła ogromną wartość z prawie rytualistycznego procesu czyszczenia i ponownego przenoszenia fragmentów, rozwijając intymne połączenie z surowcem jej nowego handlu.
Kluczem do całej wielkiej nauki i całej wielkiej sztuki, znakiem rozpoznawczym najlepszych doświadczeń, jakie możemy mieć, może być dokładnie to – śpiewające połączenie rytuału i rygoru, stosowane z starannością i zachwytem.
