Najgłębsze doświadczenia w naszym życiu są nie do fotografowanianietykalne, nieredukowalne do reprezentacji w obrazie lub geście, ponieważ przywołują całość naszej istoty: doznania i percepcję, myśli i uczucia, przyjemne, napędowe zamieszanie, które nazywamy ciekawością i jasną ablucję pewności, którą nazywamy cudem. Często tak jest okazja do wyrzeczenia się w spotkaniu z majestatem i tajemnicą tego, co nie jest nami samymi — ptaki migrujące o północy, magia jesieni, wielkość Machu Picchu; prawie zawsze, w zgodzie z poglądem Williama Jamesa kryteria przeżyć transcendentnychsą niewysłowione. Mimo to jesteśmy tutaj, aby opowiadać sobie nawzajem, jak to jest żyć, a język pozostaje najlepszą technologią, jaką wynaleźliśmy, aby wypełnić przepaść pomiędzy jedną żywotnością a drugą.

Niewiele spotkań z dzikością i cudem tego świata może mieć większą siłę niż spotkanie z orką, a nikt nie namalował bardziej poruszającego słownego portretu tego spotkania niż duńska biolog i badaczka wielorybów Hanne Strager

Siedemnaście wieków po tym, jak rzymski przyrodnik Pliniusz Starszy w małym fragmencie swojej trzydziestosiedmiotomowej encyklopedii historii naturalnej opisał największego członka rodziny delfinów jako „ogromną masę ciała uzbrojoną w zęby”, Carl Linneusz nazwał go Orcinus orka — „demon z podziemi”. Ale chociaż to uderzające, marmurkowe stworzenie jest najskuteczniejszym i najbardziej kreatywnym drapieżnikiem natury, jest nim również najczulszy, płacąc tę ​​samą wysoką cenę świadomości, którą płacimy. Spotkanie z orką oznacza zarówno zmierzenie się z czymś niemal niezrozumiałym innym, jak i zmierzenie się z głębią nas samych. Strager kieruje całą tę transcendentną dwoistość Dzienniki orek (biblioteka publiczna) – fascynujący zapis tego, jak uciekła z klatki teorii, jaką był jej dyplom z biologii śródlądowy, i jak na koniu trojańskim wdarła się na wyprawę na norweskie Lofoty, wdzierając się przez szczeliny patriarchatu, aby badać najpotężniejsze matriarchalne społeczeństwo na Ziemi, zgłaszając się na ochotnika do gotowania na małym statku badawczym.

Ona pisze:

Orki nie przejmują się naszym nastawieniem. Nie potrzebują naszej miłości ani naszej nienawiści. To, jak rozumiemy dużego drapieżnika, takiego jak orka, i jak z nim współdziałamy, jest odzwierciedleniem nas samych i tego, jak chcemy żyć w obliczu złożoności innych zwierząt wokół nas.

Zbliżenie się do orki nie jest łatwym zadaniem, nawet dla tych, którzy odważyli się dotrzeć do najodleglejszych i najbardziej niezakłóconych zakątków oceanicznej dziczy. Strager opowiada o dreszczyku emocji, jaki towarzyszył mu wleczeniu dwóch nieuchwytnych samców orków w zachodzącym słońcu, a nuta ich obecności zamieniała morze w „kawałek ciężkiego jedwabiu… delikatnie poruszany niewidzialnymi rękami”. Ale nawet gdy znikają pod nieruchomą powierzchnią, inne zmysły mogą ujawnić ich obecność. Opowiadając swoje pierwsze doświadczenie podsłuchiwania morza poddźwięk z hydrofonem podłączonym do wzmacniacza pisze:

Przez słuchawki wyraźnie słyszałem plusk i bulgotanie tonącego hydrofonu, a potem ciszę wielkiego morza z niskim szumem w tle, który, jak się później dowiedziałem, był odgłosem ruchu łodzi w oddali. Ale poprzez stłumiony hałas silników i wody usłyszałem także najbardziej niesamowite dźwięki, niesamowite i melodyjne jednocześnie. Jak tropikalny ptak śpiewający żałobną piosenkę lub ludzie gwiżdżący z daleka, z głębokiej doliny.

[…]

Gdzieś w rozległym oceanie pode mną, w wielkiej ciemności pod ołowianą powierzchnią morza, zwierzęta nawoływały i odpowiadały sobie nawzajem.

Zrozumienie – co jest kwestią umysłu – że te majestatyczne zwierzęta zamieszkują pod powierzchnią to jedno, a spotkanie ich z pełnym zmysłem stworzeń spotykających się w przestrzeni to zupełnie coś innego. Strager wspomina wewnętrzną przemianę, jaka nastąpiła po jej pierwszym bezpośrednim spotkaniu z orką:

Duży samiec podpłynął tuż obok łodzi, tak blisko, że widziałem wodę spływającą po jego lśniącej skórze. Perłowo czarne oko tuż przed białą przepaską patrzyło prosto na mnie. To była tylko krótka chwila, ale pozostała we mnie, gdy wieloryb zniknął. Zdałem sobie sprawę, że ta ogromna orka sprawdzała nas – tak samo jak my sprawdzaliśmy ich. Wyczucie świadomości i ciekawości drugiej istoty, a może nawet jej pragnienia połączenia, rozbija niewidzialną barierę. Przebija samotność bycia człowiekiem w dzikim świecie, w którym jesteśmy otoczeni stworzeniami, których nie rozumiemy i do których nie możemy dotrzeć.

Ogromne i obojętne orki nie mają pojęcia ani nie interesują mity i legendy, w które je wplotliśmy, sensacje na Instagramie i dzienniki naukowców. A jednak łączy nas pokrewieństwo ciekawości, tęsknota za zrozumieniem, co to znaczy być innym – jedyną rzeczą, która chroni nas przed egzystencjalna samotność bycia sobą.

Połącz się z fascynującą nauką jak to jest być sowąa następnie odwiedź ponownie czego orki mogą nas nauczyć o miłości i stracie.