Kiedyś myślałem, że Uran to planeta, na którą można się dostać. Oczywiście najpierw Saturn i jego pierścienie. Niedługo potem Jowisz i jego pasma chmur. Wenus, jeśli skurczy się do półksiężyca (co wkrótce nastąpi) i oczywiście Marsa i jego czap lodowych. Ale Uran? Siódma planeta wydaje się czymś zarezerwowanym dla ludzi z ogromnymi teleskopami, drogimi okularami i niesamowicie szczęśliwym widzeniem atmosfery. Można ją uważać za lodową planetę-olbrzym, ale znajduje się prawie cztery razy dalej od Słońca niż Jowisz i dwa razy dalej od Saturna – a przy tym jest znacznie mniejsza od obu. Uran nie był uwzględniony w moich planach.

A jednak pewnego mroźnego wrześniowego wieczoru, kilka lat temu, w końcu udało mi się zobaczyć ją jako niebiesko-zieloną kropkę oddaloną o prawie 2,8 miliarda mil. To było przez duże Teleskop Dobsona należącej do bardzo hojnego członka Towarzystwa Astronomicznego Salt Lake, przed centrum dla zwiedzających w Parku Narodowym Bryce Canyon, w którym odbywają się popularne programy astronomiczne i nocne niebo. Uran świecił słabo, ale mogłem z łatwością rozpoznać jego kolor, odwracając wzrok (patrząc nieco w bok planety, a nie bezpośrednio na nią). W ten sposób wrażliwe na światło komórki peryferyjne ludzkiego oka mogą wychwytywać jasność — jest to technika, której warto się nauczyć w przypadku wszystkich rodzajów astronomii teleskopowej. Nawet wtedy Uran wyglądała raczej jak słaba, nieruchoma gwiazda niż świecąca planeta. To było nie Saturn.