„Zostawcie coś słodkiego i treściwego w ustach świata”.

Straciłem kochanego przyjaciela Emily Levine (23 października 1944 – 3 lutego 2019) podobnie jak Zastanawianie sięw którym słusznie zajmuje pierwszą linię podziękowaniabył wydawany. Bez niej ta książka nie powstałaby i nie powstałaby Wszechświat w wierszu — kilka lat wcześniej Emily otworzyła mi szeroko drzwi do świata poezji w incydencie o komicznej głębi, symbolizującym jej wyjątkowego i niezastąpionego ducha, o którym opowiadałem z wielkim uczuciem i niemałą dozą zawstydzenia około pięćdziesiąt minut po inauguracja Wszechświat w wierszu.

Po jej śmiertelnej diagnozie w 2016 roku zacząłem zabierać Emily na okresowe wypady na łono natury. Nazywaliśmy je rekolekcjami poetyckimi — weekendami pełnymi wznoszących się, krętych rozmów, pomysłowym gotowaniem (w jednym przypadku była to plecha wodorostów zebrana podczas odpływu, której używaliśmy jako smyczy dla psa przed zjedzeniem na niej posiłku) i pyszne czytanie poezji, które nagrywaliśmy telefonem jako czułą pamiątkę z tych cennych godzin, nie do końca zdając sobie sprawę z słodko-gorzkiej treści tego wydarzenia.

Wiersz ten, pierwotnie opublikowany w r Słońce w 2010 roku to ostatni wiersz, który Emily przeczytała na ostatnich rekolekcjach poetyckich trzy tygodnie przed zwróceniem wszechświatowi swojego gwiezdnego pyłu.

ZIMNE UKOJENIE
autorstwa Anny Belle Kaufman

Kiedy umarła moja mama,
jedno z jej ciast miodowych pozostało w zamrażarce.
Nie mogłem znieść widoku jego zniknięcia,
więc czekało, wybaczone,
w swojej jaskini lodowej za metalowymi tacami
jeszcze dwa lata.

W moje czterdzieste pierwsze urodziny
Rozebrałem to,
prostokątne zmartwychwstanie,
podniosłem ciężar na dłoni.

Zanim się rozmroziło,
Piłowałem ząbkowanym nożem,
najcieńszy plasterek —
Żydowska Eucharystia.

Bursztynowe kwadraty
z przezroczystymi szybami z orzechów włoskich
smakowało – nawet tostowe – z zamrażarki,
mrozu,
dostarczono smażony przysmak
z delikatesów w podziemiach.

Pragnąłem przypomnieć sobie życie, a nie śmierć –
nieruchome ciało w różowej koszuli nocnej na łóżku,
jak leżałem w płytkiej kołysce rozrzuconych prześcieradeł
po tym jak go zabrali,
ostatni raz wdychając jej zapach.

Zamykam oczy, delektuję się opłatkiem
święte ciasto na moim języku i
spróbuj posmakować mojej matki, rozeznać
wiadomość, którą upiekła w tych bochenkach
kiedy była zbyt chora, żeby je zjeść:

Kocham cię.
To się skończy.
Zostaw coś słodkiego
i substancja
w ustach świata.

Poczuj trochę więcej wzniosłej delikatności głosu Emily, słuchając jej słodko-gorzkiej lektury „Nie można mieć wszystkiego” — boja w postaci wiersza Barbary Ras — a następnie delektuj się jej niezwykłym wystąpieniem na konferencji TED uczyć się umierać.

Portret autorstwa Johna Keatleya

dawanie = kochanie

Od siedemnastu lat co miesiąc spędzam setki godzin i tysiące dolarów na komponowaniu Marginalista (Który nosił przestarzałe imię Zbiórki mózgów przez pierwsze piętnaście lat). Pozostał darmowy, wolny od reklam i żywy dzięki patronatowi czytelników. Nie mam personelu, stażystów, asystentek – to całkowicie jednoosobowa praca z miłości, która jest także moim życiem i źródłem utrzymania. Jeśli ta praca w jakikolwiek sposób uczyni Twoje życie bardziej znośnym, rozważ podanie pomocnej dłoni darowizna. Twoje wsparcie robi różnicę.

biuletyn

Marginalista ma bezpłatny cotygodniowy biuletyn. Ukazuje się w niedziele i oferuje najbardziej inspirującą lekturę tygodnia. Oto czego się spodziewać. Tak jak? Zapisać się.

źródło