Nie znam cię na tyle dobrze, żeby to było coś. Ja wiem. Koleżanka mówi, żebym się uspokoiła, bo głupio jest wrzucać wszystkie jajka do jednego koszyka, a co dopiero koszyka, którego się dopiero uczę. Ale nigdy nie umiałam oddzielić umysłu od serca. Myślę, że to bije. Trudno rozróżnić jedno i drugie.

Zawsze się zastanawiam, jak się masz. Budzę się i nienawidzę tego, jak głupio to brzmi, myślę o tobie. Myślę, żeby zapytać, czy wszystko u ciebie w porządku, czy jesteś szczęśliwy, czy robisz wszystko, co chcesz. Jesteś taki dobry i chcę pocałować dobroć w Tobie. Chcę, żebyś był kochany dokładnie tak, jak kochasz.

nie jestem rozegraj to spokojnie dziewczyna. Nigdy nie byłem. Kiedy uznam, że ktoś jest interesujący, nie mogę odpuścić. Chcę poznać ich wszystkich. Chcę prześledzić ich niepewność aż do korzeni i całować posiniaczone miejsca.

Nie będę siedzieć przy telefonie, mając nadzieję, że napiszesz SMS-a. Ponieważ pójdę dalej i napiszę do Ciebie. Nawet gdy mówię, że tego nie zrobię. Nawet gdy mówię, że mnie to nie obchodzi, a ty jesteś kolejnym kolesiem, który pocałował mnie przed barem. Nawet kiedy mówię sobie, że jesteś kolejną nocą w Los Angeles.

Oboje jesteśmy gotowi z naszym, „Poznałeś mnie w naprawdę dziwnym momencie mojego życia…” monologi i chcę z tobą ćwiczyć wersety.

Nadal cierpisz, a ja też krwawię. Może nie jesteśmy wystarczająco uzdrowieni, by móc przeżyć coś prawdziwego. Może postawimy mury, może ktoś ucieknie, a może wszystko na początek będzie w mojej głowie.

Wiem tylko, że za każdym razem, gdy Twoje imię pojawia się na moim ekranie, chcę wiedzieć, jak Ci minął dzień. I nie dla pogawędki. Chcę tylko wiedzieć.