Czasem łatwo jest odnieść wrażenie, że Bóg jest daleko od nas, jakby nas nie słyszał, gdy wołamy. Łatwo jest widzieć cierpienie wokół nas i zastanawiać się, gdzie jest Bóg. Czasami wydaje się, że nasze modlitwy nie są wysłuchiwane.

Nie sądzę, że przyczyną takiego stanu rzeczy musi być koniecznie brak wiary. Oczywiście często oddalamy się od Boga, zwłaszcza gdy nie podejmujemy aktywnego wysiłku, aby inwestować w naszą relację z Nim. Ale czasami możemy znaleźć się w okolicznościach, w których jest to po prostu trudne. Czujemy, że utknęliśmy; czujemy, że nasze modlitwy odbijają się od sufitu, a beznadziejność nie jest daleko.

W takich chwilach Psalm 22 może być pocieszeniem. Psalmista udziela trzech praktycznych rad tym z nas, którzy wykrzykują te same słowa, co on w dwóch pierwszych wersetach:

“Boże mój, Boże mój, dlaczego mnie opuściłeś? Dlaczego jesteś tak daleko od wybawienia mnie od słów mojego jęku? O mój Boże, wołam za dnia, a Ty nie odpowiadasz, i w nocy, ale nie znajduję wytchnienia.”

1. Pamiętaj o tym, czego Bóg już dokonał.

Po pierwsze, namawia nas, abyśmy pamiętali o tym, czego Bóg już dokonał, jak zapisano w Biblii i na przestrzeni dziejów (w. 4-8).

„Tobie zaufali nasi ojcowie” – mówi Panu w wersecie 4. „zaufali, a Ty ich wybawiłeś”.

Bóg pokazał nam, że się o nas troszczy, że jest wszechmocny i wszechwiedzący, że słyszy swój lud, gdy woła do Niego. Zacznij od Adama i prześledź wszystkie postacie biblijne, które zaufały Bogu nawet w najbardziej ponurych okolicznościach i znalazły w Nim zbawienie.

Jest wierny swoim obietnicom. On się nie zmienia; On jest tym samym Bogiem dzisiaj, wczoraj i jutro (Hebrajczyków 13:8).

Dlatego pokrzepienie możemy czerpać z faktu, że służymy temu samemu Bogu, który uratował pasterza walczącego z olbrzymem z pięcioma kamykami, temu samemu Bogu, który spuścił chleb na pustynię i oślepił całą armię.

W przeszłości okazywał swoją moc i miłość i uczyni to ponownie.

2. Pamiętaj, co Bóg zrobił dla ciebie osobiście.

Następnie psalmista każe nam pamiętać, co Bóg już uczynił dla każdego z nas w naszym życiu (w.9-21).

W wersecie 9 czytamy: „A jednak to Ty mnie wyniosłeś z łona matki i sprawiłeś, że zaufałem Tobie przy piersi mojej matki”.

Od naszych narodzin Bóg jest nam wierny w naszym życiu w osobisty sposób, który wykracza poza ogólne obietnice i bezosobową moc.

Zostaliśmy stworzeni z woli Bożej; Jego wolą jest, abyśmy żyli. Stworzył każdego z nas z jakiegoś powodu i ma cel dla naszego życia. Dlatego każdy z nas może zbliżyć się do Niego w modlitwie i poprosić: „Nie oddalaj się ode mnie” (w. 19).

3. Pamiętaj, że nasze cierpienie ma sens.

Na koniec przypomina się nam, że nasze cierpienia mają cel, nawet jeśli go nie widzimy (w. 22-31).

„Będę opowiadał imię Twoje moim braciom i będę Cię chwalił w pośrodku zgromadzenia” (w.22).

Werset 24 obiecuje nam, że Bóg nas wysłuchuje, kiedy do Niego wołamy, a dalsza część psalmu przypomina nam, że Bóg jest uwielbiony w naszych uciskach. To dziedzictwo dodaje otuchy naszym współwyznawcom.

Niedawno miałem wypadek na lotnisku, gdy próbowałem złapać samolot do domu z powodu wirusa koronowego, i przez cały czas powtarzałem w myślach: „Na chwałę Boga, na chwałę Boga, na chwałę Boga”.

I rzeczywiście dał stokroć więcej, a ja na końcu wiedziałam, tak jak rozpoznałam na początku, że ta przeszkoda również była na Jego chwałę, być może była dla mnie przypomnieniem, abym pamiętała, czego nauczyłam się podczas mojej samotności za granicą, zanim wróciłam do mojego wygodnego domu.

Kiedy przeszkody i cierpienie pojawiają się przez dłuższy czas, trudno jest zaufać, że w końcu może wyniknąć coś dobrego. Ale choć jesteśmy słabi, Bóg jest mocny i mówi do nas:‌‌

Możemy więc szczycić się naszymi słabościami, ponieważ służą one oświeceniu mocy Boga. Znajdujemy pocieszenie w naszych kłopotach, bo wiemy, że On nas podtrzymuje i będzie wierny do końca.

Jakuba 1:2-3 mówi nam, że cierpienia i próby będą próbą naszej wiary, a to z kolei wykształci w nas wytrwałość. Kiedy przeszliśmy przez próby i wielokrotnie przekonaliśmy się, że Bóg jest wierny, potężny, aktywny i sprawiedliwy, nasza wiara zostaje wzmocniona. I ta niezłomność, to trzymanie się wiary będzie zachętą dla otaczających nas osób.

Nasze cierpienia mają sens. Nie jesteśmy sami.

Nawet jeśli w pochmurny dzień nie widać słońca, ono nadal świeci.