Dwa wieki temu niewielka grupa błyskotliwych i niespokojnych młodych ludzi, drżących z powodu nieprzepracowanych traum z dzieciństwa, umieściła w swoich wierszach, listach i dziennikach podstawowe współczesne mity o miłości. Chociaż żadne ale jeden z nich dożyło trzydziestki, a swoją sztuką i pomysłami na życie wpłynęli na życie kolejnych pokoleń.

Nazywamy ich romantykami, wciąż cytujemy ich wiersze w naszych ślubach i przeglądamy ich podręczniki w poszukiwaniu cierpienia.

W naszej kulturze jako niezbadany dogmat pulsuje ich idea, że ​​istnieje hierarchia uczuć i że miłość romantyczna znajduje się na szczycie jako zasada organizująca nasze życie emocjonalne, cel i kres naszej egzystencjalnej tęsknoty. Jest to religia, której nawet ludzie o niezwykłej zdolności krytycznego myślenia w innych dziedzinach życia zwykle nie kwestionują. A jednak, kiedy pozwolimy naszym sercom być wystarczająco wielkimi i prawdziwymi, odkrywamy, że istnieje „ale”. porowatą i przepuszczalną membraną pomiędzy przyjaźnią a pasjąże współpraca jest formą intymności, że rodzina może oznaczać wiele różnych rzeczy i wyglądać na wiele różnych sposobów; odkrywamy, że miłość romantyczna to w przeważającej mierze relacja nie pomiędzy kompletnymi istotami ludzkimi, ale pomiędzy wyidealizowanymi „ja” i wzajemnymi projekcjami – najpotężniejsza zachęta do fantazji, jaką wymyśliła twórcza wyobraźnia.

Portugalski poeta i filozof Fernando Pessoa (13 czerwca 1888 – 30 listopada 1935) oferuje otrzeźwiające antidotum na kult romantycznej miłości we fragmencie z Książka Niepokój (biblioteka publiczna) — pośmiertnie opublikowane arcydzieło, które dało nam także Pessoa jak być dobrym odkrywcą w trwającej całe życie wyprawie do siebie I jak uwolnić się od tego, kim naprawdę jesteś. pisze:

Miłość romantyczna jest wyrafinowanym wytworem wpływów chrześcijańskich stuleci po stuleciach, a wszystko, co dotyczy jej istoty i rozwoju, można wyjaśnić nieoświeconym, porównując ją do garnituru uformowanego przez duszę lub wyobraźnię i używanego do ubioru tych, na których umysł uważa, że ​​pasuje, kiedy się już pojawią.

Ale każdy garnitur, ponieważ nie jest wieczny, trwa tak długo, jak trwa; i wkrótce pod wystrzępionym ubraniem ideału, który stworzyliśmy, ukazuje się prawdziwe ciało osoby, w którą je ubraliśmy.

Miłość romantyczna jest więc drogą do rozczarowania, chyba że to rozczarowanie, zaakceptowane od początku, zdecyduje się na ciągłe zmienianie ideału, wciąż szyjąc w warsztatach duszy nowe garnitury, aby nieustannie odnawiać wygląd osoby, którą ubierają.

Standardowy model romantyczny jest w tym sensie wypaczeniem najgłębszego, najprawdziwszego rodzaju miłości – tego rodzaju, który Iris Murdoch doskonale określiła jako „niezwykle trudne uświadomienie sobie, że coś innego niż my sami jest realne… odkrycie rzeczywistości”. Miłość romantyczna, zauważa Pessoa, to ucieczka od rzeczywistości w fantazję, projekcja siebie na innego:

Nigdy nikogo nie kochamy. To, co kochamy, to wyobrażenie o kimś. To nasza własna koncepcja – nas samych – którą kochamy.

[…]

Relacje między jedną duszą a drugą, wyrażone poprzez tak niepewne i zmienne rzeczy, jak wspólne słowa i oferowane gesty, są zwodniczo złożone. Sam akt spotkania jest niespotkaniem. Dwie osoby mówią „kocham cię” lub wspólnie to myślą i czują, a każda z nich ma na myśli inną ideę, inne życie, może nawet inny kolor lub zapach, w abstrakcyjnej sumie wrażeń składających się na działanie duszy.

Para z Iris Murdoch jak widzieć wyraźniej i kochać czyścieja następnie ponownie odwiedź Martę Nussbaum wspaniały papierek lakmusowy pozwalający sprawdzić, czy naprawdę kocha się daną osobę i Simone de Beauvoir jak dwie dusze mogą ze sobą współdziałać w znaczący sposób.