Nieprawidłowa skała zebrana z powierzchni Księżyca ponad 50 lat temu przez Gene Cernan i Harrison Schmitt z Apollo 17 astronautów może całkowicie zmienić to, co, jak sądziliśmy, wiedzieliśmy o wczesnych dniach Księżyca, a co za tym idzie, układ słoneczny.
Próbka skalna, katalogowana po prostu jako 76535, ma chemię i teksturę, która wskazuje, że uformowała się głęboko w księżycSkorupa, prawie 31 mil (50 kilometrów) pod ziemią. Ponadto randki radioizotopowe umieszcza to jako na powierzchni księżycowej przez 4,25 miliarda lat.
Wyzwolenie tak głębokich skał wymaga najwyższych skutków. Założono, że wpływ, jaki wyrzucił z basenu Południowego – Aitken, który jest największym miejscem wpływu na Księżyc, wykopał Rock 76535, zwłaszcza od czasu ich wieków w przybliżeniu dopasowanie.
Jednak nowe symulacje pokazują, że Rock 76535 prawdopodobnie utworzył się pod ziemią, na której znaleziono Apollo 17Miejsce lądowania w dolinie Taurus – Litrow na wschodniej flance Mare Serenitatis (Sea of Serenity).
Zawsze istniało wątpliwości co do twierdzenia, że basen bieguna południowego – Aitken był punktem pochodzenia dla Rock 76535. W końcu skała nie wykazuje żadnych dowodów na brutalną przeszłość, ale basen Południowy – Aitken i klacz serenitatis praktycznie znajdują się na przeciwnych stronach Księżyca. Wydaje się nie do pomyślenia, aby skała mogła zostać wyrzucona z ziemi i wysłana z południowej dalekiej odległości na północną stronę bez skały, pokazując dowody ogrzewania wstrząsu, blizn i innych objawów posiadania giganta asteroida Rozbij się na głowie, zaciekliwie wykopuj go z ziemi i wrzuć na inną półkulę.
Teraz szczegółowe komputerowe symulacje gigantycznych wpływów na Księżyc, kierowane przez Evana Bjonnesa z Lawrence Livermore National Laboratory w Kalifornii, pokazują dokładnie, jak Rock 76535 mógł dosłownie powstać w Mare Serenitatis.
„Szukaliśmy prostszego, lokalnego wyjaśnienia” – powiedział Bjonnes w oświadczenie. „A modele ciągle pokazywały to samo-duże uderzenia mogą podnieść głębokie skały na powierzchnię bez nadmiernego szarpania”.
Symulacje wskazują, że na ostatnich etapach wpływu takiego jak ten, który utworzył Mare Serenitatis, nowo utworzona podłoga krateru może zostać zawalona, ponieważ zboczona skorupa pozwala swobodnie płynąć materiał. W symulacjach, wraz z upadkiem podłogi, aby zrobić miejsce do 33 588 mil sześciennych (140 000 kilometrów sześciennych) materiału bardziej delikatniej pchnięte na powierzchnię niż po prostu wyrzucone. To tłumaczyłoby brak blizn lub podgrzewania wstrząsu na Rock 76535-po prostu wzrósł na powierzchnię przez płynną skorupę w bezpośrednim następstwie uderzenia, który utworzył Mare Serenitatis.
To zgrabne odkrycie, ale reperkusje mogą obejmować Układ słoneczny. Jak to ujął Bjonnes: „Ta skała może być mała, ale ma ogromną historię o wczesnej historii Księżyca”.
Jeśli Rock 76535 został wykopany 4,25 miliarda lat temu, oznacza to, że Mare Serenitatis musiała utworzyć 4,25 miliarda lat temu – ale to 300 milionów lat wcześniej niż geolodzy księżycowej w oparciu o inne linie dowodów, takie jak liczba krateru.
Jeśli basen z klaczy Serenitatis jest starszy, być może inne basenki uderzenia księżycowego są również starsze niż obliczaliśmy. Ponieważ bezczelna powierzchnia księżyca jest często używana do kalibracji szybkości uderzenia we wczesnym układzie słonecznym – ponieważ podobny wpływ WenusW Ziemia a nawet Mars Odpijły się – każda zmiana harmonogramu zdarzeń uderzenia na Księżyc wpłynie również na oś czasu w pozostałej części Układu Słonecznego.
„Odsuwając Serenitatis z powrotem w czasie, przesuwamy całą oś czasu, kiedy wielkie uderzenia doszło do układu słonecznego” – powiedział Bjonnes. „Ma to również efekt falowy dla zrozumienia wczesnego środowiska Ziemi”.
Gdy astronauci wkrótce wracają na Księżyc, istnieje idealna okazja do udowodnienia tych odkryć, ponieważ te same procesy musiały się zdarzyć innym księżycowym Marii, a oni również mogą mieć skały na powierzchni, takie jak 76535, które astronauci mogli przywrócić na Ziemię, aby uzyskać bardziej szczegółowe badania.
Odkrycia zostały opublikowane 18 września w czasopiśmie Geofizyczne listy badawcze.
