„Poezja może otworzyć zamknięte komnaty możliwości, przywrócić odrętwiałe strefy uczuć, naładować pożądanie” Adrienne Rich napisała w zamyśleniu kulturowa siła poezji. Ale czym tak naprawdę jest wiersz i jakie jest jego zastosowanie?

Od czasu do czasu natkniesz się na coś tak uroczego, tak bezpretensjonalnie pięknego i cicho głębokiego, że masz wrażenie, jakby płuca twojej duszy zostały napompowane potężnym tchnieniem alpejskiego powietrza. To jest wiersz, który leczy ryby (biblioteka publiczna) to jedno z takich orzeźwiających oddechów piękna — liryczna książeczka z obrazkami, która oferuje zabawną i wnikliwą odpowiedź na pytanie, czym jest wiersz i do czego służy. Robiąc to, rzuca boczne światło na szersze pytanie, czego najbardziej pragniemy w życiu i jak nadajemy kształt tym najgłębszym tęsknotom.

Napisane przez francuskiego poetę, prozaika i dramaturga Jean-Pierre’a Simeonaprzetłumaczone na język angielski przez Księga Zaczarowanego Lwa założycielka Claudia Zoe Bedrick (wyczyn przekładowy, którego dokonała polska poetka, laureatka Nagrody Nobla Wisława Szymborska miała na myśli, mówiąc o „tym rzadkim cudzie, kiedy tłumaczenie przestaje być tłumaczeniem i staje się… drugim oryginałem”) i zilustrowane przez niepowtarzalną Oliviera TallcaTa poetycka i filozoficzna opowieść podąża za młodym Arturem, który próbuje uleczyć swoją ukochaną czerwoną rybkę z powodu nudy Leona.

Mama Arthura patrzy na niego.
Zamyka oczy,
ona otwiera oczy…

Potem się uśmiecha:

— Szybko, daj mu wiersz!

I wychodzi na lekcję tuby.

Zaskoczony i niepewny, co to za wiersz, Arthur szuka w spiżarni i słyszy, jak makaron wzdycha, że ​​nie ma tam wiersza. Szuka w szafie i pod łóżkiem, ale odkurzacz i kłęby kurzu też nie mają poezji.

Zdeterminowany Arthur kontynuuje poszukiwania.
Biegnie do sklepu rowerowego Lolo.
Lolo wie wszystko, cały czas się śmieje i jest zawsze zakochany.
Naprawia oponę i śpiewa.

Tak zaczyna się wspaniała metahistoria o tym, jak poezja powstaje jako gobelin obrazów, metafor i zapożyczeń od srok. Każda osoba po drodze wnosi do gobelinu Artura inną odpowiedź, przepełnioną wyjątkową poetycką prawdą o swoim własnym życiu. Lolo oferuje:

— Wiersz, Arturze, jest wtedy, gdy jesteś zakochany i masz niebo w ustach.

– Oh…? Dobra.

Następnie odwiedza swoją przyjaciółkę, piekarkę, panią Round, która powtarza naleganie Thoma Gunna, aby „poezja jest różnorodna i jest wszędzie wokół nas” a nie coś zarezerwowanego dla szczególnej formalnej klasy „poetów”.

Pani Round mówi Arthurowi:

– Wiersz? Nie wiem o tym zbyt wiele.
Ale znam jednego i jest gorący jak świeży chleb.
Kiedy jesz, zawsze zostaje trochę.

– Oh…? Dobra.

Następnie Artur zwraca się do swojego sąsiada, „starego Mahmuda, który przychodzi z pustyni i podlewa swoje rododendrony każdego ranka o godzinie 9”.

Mahmoud udziela odpowiedzi ze spokojnym przekonaniem:

— Wiersz jest wtedy, gdy słyszysz bicie serca kamienia.

– Oh…? W porządku.

Arthur spieszy do domu, aby sprawdzić, co u biednego Leona, który najwyraźniej śpi i „unosi się delikatnie wśród wodorostów, jakby myślał”. A ponieważ w tego rodzaju opowieściach kanarek może zostać nazwany jedynie na cześć starożytnego greckiego dramaturga komiksowego, Artur następnie szuka odpowiedzi u swojego kanarka o imieniu Arystofanes, „który nie jest mózgiem ptaka”.

Naszą wyobraźnię pozostawiamy do zastanowienia się, dlaczego na następnej stronie w klatce nie znajduje się żółty kanarek, ale rudowłosa kobieta, która śpiewa odpowiedź Arystofanesa. Być może stanowi ona wizualną aluzję do sztuki Arystofanesa Zgromadzeniaa może reprezentuje muzę, którą Tallec przywołuje, aby przypomnieć nam, że muza kryje się pod wieloma postaciami i objawia się w najbardziej nieprawdopodobnych miejscach.

— Wiersz jest wtedy, gdy słowa biją skrzydłami.
To piosenka śpiewana w klatce.

– Oh…? Dobra.

W tym momencie pojawia się babcia Arthura i zostaje zadana temu samemu pytaniu, na które odpowiada po głębokim namyśle, czego dowodem jest sposób, w jaki „zawsze uśmiecha się głupio, kiedy myśli”.

— Kiedy założysz swój stary sweter tyłem lub na lewą stronę, drogi Arturze, możesz powiedzieć, że jest znowu nowy.
Wiersz wywraca słowa do góry nogami i — nagle! — świat jest nowy.

Babcia zachęca jednak Artura, aby poprosił także swojego dziadka, który „często pisze wiersze… zamiast naprawiać fajki”.

– Wiersz? – mówi dziadek, ciągnąc za wąsy i wyglądając na zmartwionego. Wiersz, cóż… to właśnie tworzą poeci.

– Oh…? W porządku.

— Nawet jeśli poeci sami o tym nie wiedzą!

Sfrustrowany mnóstwem mylących odpowiedzi, Arthur wraca do akwarium Leona i zastaje go śpiącego głęboko pod swoim dużym kamieniem, otoczonym wodorostami.

— Przykro mi, Leon, nie znalazłem wiersza. Jedyne co wiem to to:

Wiersz
jest wtedy, gdy masz niebo w ustach.
Jest gorący jak świeży chleb,
kiedy to zjesz,
zawsze zostaje trochę.

Wiersz
jest wtedy, gdy słyszysz
bicie serca kamienia,
gdy słowa biją skrzydłami.
To piosenka śpiewana w klatce.

Wiersz
to słowa wywrócone do góry nogami
i nagle!
świat jest nowy.

Leon otwiera jedno oko, potem drugie i po raz pierwszy w życiu mówi.

— W takim razie jestem poetą, Arturze.

– Oh…?

Uzupełnij to, co prawie nieznośnie cudowne To jest wiersz, który leczy ryby z innymi poetyckimi i głębokimi skarbami Zaczarowanego Lwa: Płacz, serce, ale nigdy się nie łamduńska ilustrowana medytacja na temat straty i życia, Jakiego koloru jest wiatr?francuska serenada do zmysłów inspirowana twórczością niewidomego dziecka oraz Pinokio: historia pochodzeniawłoskie badanie najważniejszych kwestii egzystencji, a następnie ponownie odwiedź poetkę Elizabeth Alexander co poezja robi dla ludzkiego ducha.

Ilustracje dzięki uprzejmości Enchanted Lion Books