Autorką jest Rebecca Simon 111 Nabożeństw dla kobiet I Odpuść, zaufaj Bogu.

Nie było Cię za dużo.

Nie byłeś zbyt zwietrzały, zbyt wrażliwy lub zbyt intensywny, aby zostać wybranym. Nie prosiłeś o więcej, niż świat mógł ci zaoferować – prosiłeś o taki rodzaj miłości, który mógłby cię spotkać tam, gdzie już pojawiałeś się całym sercem. Nie jest to prośba o nic niezwykłego – to prośba o wzajemność. To prośba o szacunek. To prośba o obecność, o spójność, o głębię. To jest ludzkie.

Mimo to osoba, której przekazałeś swoją miłość, nie mogła jej utrzymać, nie mogła jej wyraźnie świadczyć. Nie dlatego, że byłeś niegodny tego piękna, ale dlatego, że nie byli gotowi kochać w sposób, jakiego wymaga prawdziwa miłość. Nie byli gotowi, by pokazać się z dojrzałością, jasnością i czułością. Przyznanie się do tego jest niezwykle bolesne. Bardzo bolesne jest uświadomienie sobie, że czasami sposób, w jaki dana osoba źle obchodzi się z Twoim sercem, nie jest odzwierciedleniem Twojej wartości – jest po prostu odzwierciedleniem jej braku gotowości.

Dałeś coś prawdziwego. Przyniosłeś uczciwość na stół. Zrobiłeś miejsce w swoim sercu. Zmiękczyłeś się, nie tracąc sił. Wytrzymywało się, gdy łatwiej było uciekać, gdy łatwiej było odwrócić się plecami od pracy, a jednak – nie wystarczyło, żeby zostali, nie wystarczyło, żeby próbowali, bo nie byli w stanie dać tego, co już byłeś gotowy, nie chcieli się podjąć wysiłku.

W ostatecznym rozrachunku bycie kochanym dobrze i z intencją wymaga zdolności emocjonalnej. Wymaga to, aby ktoś dostrzegł Twoją złożoność i nie bał się jej. Wymaga zrozumienia, że ​​miłość nie jest uczuciem, które zakorzenia się, kiedy jest to wygodne – jest to aktywna decyzja. To jest praktyka. To sposób na pokazanie się, nawet jeśli jest to niewygodne, zwłaszcza gdy jest to niewygodne.

Takiej miłości nie może dać ktoś, kto wciąż ukrywa się przed własną głębią, przed własnym cieniem. Tego rodzaju miłości nie da się zbudować z człowiekiem, który znika, gdy sprawy stają się realne.

Pamiętaj – nigdy nie było trudno cię kochać. Byłeś po prostu gotowy, aby być kochanym w sposób, którego oni nie umieli odzwierciedlić. A ta przepaść? To niedopasowanie? To nie twoja rana do noszenia. To nie jest twoja historia, którą chcesz przepisać w myślach lub obwiniać siebie w środku.

Byłaś na tyle odważna, by kochać w świecie, który często każe ludziom żyć na powierzchni własnego serca. Obdarłeś się ze skóry w kulturze, która celebruje brak przywiązania. Pozwoliłeś sobie być miękkim w obliczu bólu lub niepewności, w obliczu zranienia i to się liczy. To się liczy. To coś, z czego można być dumni.

Osoba, która jest gotowa cię dobrze kochać, nie będzie postrzegać twojej głębi jako trudności, z którą należy się uporać. Spotkają się z tym swoją obecnością. Przyjmą to z szacunkiem. Spotkają go pewną ręką, która nie cofnie się przed twoim sercem. Kiedy ta miłość nadejdzie – zrozumiesz różnicę. To będzie jak powrót do domu.