„Wszystko, co tracisz, jest krokiem, który robisz.” – Taylor Swift

Kiedy wszystko zaczyna się rozpadać na naszych oczach, często próbujemy złagodzić skutki, trzymając się kawałków tego, co było kiedyś, zamiast pozwolić im odejść.

Zamiast pozwalać ludziom odejść, najpierw będziemy lgnąć do nich i naszych uczuć, gdy minie już ich data ważności. Będziemy próbować przekonać samych siebie, że naszym przeznaczeniem jest pozostać w miejscach, z których wiemy, że wyrosliśmy, i tak też robimy. Pozostaniemy przy rolach, sytuacjach i sposobach myślenia, które wyraźnie nie sprawdzają się, ponieważ pozwolenie im odejść brzmi zbyt boleśnie i ryzykownie.

Twierdzimy, że walczymy, ponieważ wkładamy tak dużo siebie i naszego czasu w te scenariusze, relacje i miejsca, że ​​byłoby to marnotrawstwem przynajmniej próbować żeby je zachować. Ale prawda jest taka, że ​​nieuniknione można odkładać tylko tak długo, aż los przejmie kontrolę.

To, co ma odejść, zawsze odejdzie.

Ale druga strona tej prawdy jest taka, że ​​rzeczy, które mają nadejść, zawsze też przyjdą. A rzeczy, które mają pozostać, zawsze też zostaną.

Nie oznacza to, że nie możemy ubolewać nad rzeczami, które kochaliśmy i na których nam zależało. Nie oznacza to, że nie powinniśmy poświęcać czasu na przetwarzanie, odczuwanie i tak dalej. Oznacza to, że musimy jednak zachować naszą perspektywę, jeśli tylko możemy.

Kiedy zbyt mocno koncentrujemy się na zakończeniach, nie dostrzegamy horyzontów przed nami. Zapominamy dostrzec możliwości, jakie stwarza pusta przestrzeń. Zagłuszamy szepty nadziei na rzecz przenikliwego strachu.

Zamiast tego w naszym najlepszym interesie byłoby pozwolić sobie na odczuwanie żalu Nadal krocząc naprzód w kierunku lepszego, bardziej wyrównanego jutra.

Chociaż nie wszystko dzieje się bez powodu, wszystko Jest tak jak powinno być w danym momencie. Ponieważ kiedy spojrzymy wstecz, zaczniemy widzieć, że wszystko ma sens, biorąc pod uwagę wszystko, co się wydarzyło.

Spalone mosty zmusiły nas do zmiany kierunku. Utracona miłość zmusiła nas do uzdrowienia. Miasta, z których przerosliśmy, zmusiły nas do znalezienia domu w miejscach, w których rzeczywiście czuliśmy się bezpiecznie.

Nie wszystko, co tracimy, jest stratą. Te relacje, chwile, prace, emocje i miejsca, które wymykają się nam z rąk, robią tylko miejsce na wszystko, czego mieliśmy się trzymać przez cały czas.

Musimy tylko odważyć się ich powitać.