Miarą wzrostu nie jest to, jak bardzo się zmieniliśmy, ale to, jak harmonijnie zintegrowaliśmy nasze zmiany ze wszystkimi „ja”, którymi byliśmy – z naczyniami osobowości ułożonymi w obecnym „ja” niczym rosyjskie lalki gniazdujące, z których nie należy wyrastać, ale które należy czule wcielić. Prawdziwy rozwój jest niezwykle trudny właśnie dlatego, że wymaga zaprzyjaźnienia się z tymi częściami nas samych, które odrzuciliśmy lub zapomnieliśmy – co tak pamiętnie nazwał James Baldwin „zagłada i chwała wiedzy o tym, kim jesteś i czym jesteś”; wymaga porzucenia wszystkich nieautentycznych postaci, jakie przybraliśmy w ciągu życia, pod wpływem konwencji i przymusu; wymaga to życia w zgodzie z tym, kim byliśmy, aby w pełni żyć zgodnie z tym, kim możemy być.
Te delikatne i często trudne podstawy prawdziwego rozwoju są tym, co twierdzi niemiecki psychoanalityk Karen Horney (16 września 1885 – 4 grudnia 1952) omówiona w ostatnich latach jej życia w swojej niezwykle wnikliwej książce Nerwica i rozwój człowieka: walka o samorealizację (biblioteka publiczna).
Zaobserwowała to pokolenie wcześniej niż Joan Didion „charakter — chęć wzięcia odpowiedzialności za własne życie — jest źródłem, z którego wypływa szacunek do samego siebie”, Horney pisze:
Osoba może się rozwijać, w prawdziwym tego słowa znaczeniu, tylko wtedy, gdy* bierze odpowiedzialność za siebie.
Zauważając, że spełnione i satysfakcjonujące życie wymaga „wyzwolenia i kultywowania sił, które prowadzą do samorealizacji”, rozważa źródło tego ostatecznego ideału w odniesieniu do wzrostu:
Nie musisz i w rzeczywistości nie możesz uczyć żołędzia, aby wyrósł na dąb, ale jeśli dasz mu szansę, rozwinie się jego wewnętrzny potencjał. Podobnie jednostka ludzka, mając szansę, ma tendencję do rozwijania swoich szczególnych ludzkich możliwości. Rozwinie wtedy unikalne, żywe siły swojego prawdziwego ja: jasność i głębię swoich własnych uczuć, myśli, życzeń, zainteresowań; umiejętność wykorzystania własnych zasobów, siła woli; szczególne zdolności lub dary, jakie może posiadać; zdolność wyrażania siebie i nawiązywania kontaktu z innymi za pomocą swoich spontanicznych uczuć. Wszystko to z czasem umożliwi mu odnalezienie swojego zestawu wartości i celów życiowych. Krótko mówiąc, będzie wzrastał, zasadniczo nieskierowany, w kierunku samorealizacji.
Rozwój jest możliwy tylko wtedy, gdy urzeczywistnione „ja” jest autentycznym „ja” – „prawdziwym „ja” jako centralną siłą wewnętrzną, wspólną wszystkim ludziom, a jednak wyjątkową u każdego, która jest głębokim źródłem wzrostu. A jednak szalenie trudno jest dostrzec to prawdziwe ja pod kostiumem powinności, pod zbroją zakładaną w konfrontacjach z rzeczywistością, pod wszystkimi postaciami wyuczonymi w trakcie dostosowywania się do wymagań i ataków świata. EE Cummings wiedział o tym, kiedy to zaobserwował „być nikim innym niż sobą – w świecie, który dzień i noc robi wszystko, co w jego mocy, aby stać się kimś innym – oznacza stoczenie najcięższej bitwy, jaką może stoczyć każdy człowiek”. Od chwili narodzin zaczynamy przekształcać to delikatne, prawdziwe ja pod presją naszego emocjonalnego i fizycznego środowiska – proces adaptacji, który jest także początkiem trwającego całe życie procesu autoalienacji, naznaczonego ciągłą tyranią powinności – naszych rodziców, naszej kultury, naszych własnych. Horney rozważa drogę do wyzwolenia i opanowania:
Wszelkiego rodzaju presja może z łatwością skierować naszą konstruktywną energię w stronę niekonstruktywnych lub destrukcyjnych kanałów. Ale… nie potrzebujemy wewnętrznego kaftana bezpieczeństwa, którym moglibyśmy skuć naszą spontaniczność, ani bicza wewnętrznych nakazów, który miałby nas doprowadzić do doskonałości. Nie ma wątpliwości, że takie metody dyscyplinujące mogą skutecznie tłumić niepożądane czynniki, ale nie ma też wątpliwości, że są one szkodliwe dla naszego rozwoju. Nie potrzebujemy ich, ponieważ widzimy w sobie lepszą możliwość poradzenia sobie z niszczycielskimi siłami: właściwie wyrastanie ich. Drogą do tego celu jest stale rosnąca świadomość i zrozumienie siebie. Samopoznanie nie jest zatem celem samym w sobie, ale środkiem wyzwolenia sił spontanicznego wzrostu.
W tym sensie praca nad sobą staje się nie tylko głównym obowiązkiem moralnym, ale jednocześnie, w bardzo realnym sensie, głównym nakazem moralnym. przywilej. Jeśli poważnie potraktujemy nasz rozwój, będzie to wynikać z naszego własnego pragnienia. A kiedy pozbędziemy się neurotycznej obsesji na punkcie siebie, kiedy będziemy mogli swobodnie się rozwijać, uwolnimy się także od miłości i troski o innych ludzi.
Wzrost nie jest zatem czymś, co robimy tylko dla siebie i sami, ale czymś, co robimy dla innych i z innymi – co stanowi świadectwo faktu, że więzi międzyludzkie są „czynnikiem źródłowym zwykłego ludzkiego rozwoju”. A jednak tylko my jesteśmy odpowiedzialni – przed sobą i innymi – za podjęcie tego procesu i kontynuowanie jego rozwoju. Sto lat po rozważaniach Nietzschego droga do odnalezienia siebiepodkreślając, że „nikt nie może zbudować ci mostu, po którym ty i tylko ty musisz przekroczyć rzekę życia” – pisze Horney:
Tylko jednostka sama może rozwinąć swoje dane możliwości. Ale, jak każdy inny żywy organizm, ludzki Individuum potrzebuje sprzyjających warunków, aby wzrastać „od żołędzi do dębu”; potrzebuje atmosfery ciepła, która zapewni mu zarówno poczucie wewnętrznego bezpieczeństwa, jak i wewnętrznej wolności, umożliwiającej mu posiadanie własnych uczuć i myśli oraz wyrażanie siebie. Potrzebuje dobrej woli innych, aby nie tylko pomogła mu w zaspokojeniu wielu potrzeb, ale aby go prowadziła i zachęcała, aby stał się dojrzałą i spełnioną jednostką. Potrzebuje także zdrowego tarcia z pragnieniami i wolą innych. Jeśli uda mu się w ten sposób urosnąć z inni, w miłości i tarciach, on również będzie wzrastał w zgodzie ze swoim prawdziwym ja.
Nerwica i rozwój człowieka jest w całości odkrywczą lekturą. Uzupełnij ten fragment o poetę, filozofa i aktywistę Edwarda Carpentera miłość, ból i rozwój i poeta Robert Penn Warren dalej paradoks „odnalezienia siebie”, następnie ponownie odwiedź filozofkę Amélie Rorty siedem warstw osobowości.
