Powoli uczę się przyciągać, a nie gonić.

Zaczynam zdawać sobie sprawę, że energia naprawdę jest wszystkim i to, co włożyłem w świat, zawsze powróci do mnie w takiej postaci, w jakiej ma się pojawić. Prawda jest taka, że ​​dobre rzeczy potrzebują czasu, aby nadejść, więc muszę uzbroić się w cierpliwość i ufać, że to, co ma być moje, zawsze nadejdzie, gdy nadejdzie odpowiedni czas.

Powoli uczę się, że trzeba się starać. Muszę udowodnić, że jestem gotowy pracować na rzecz takiego życia, jakiego pragnę i takiej miłości, jakiej szukam. Nic się nie zmieni, jeśli nic się nie zmieni, dlatego idę naprzód z intencją i nadzieją, zamiast rozproszenia i strachu. Przywiązuję dużą wagę do tego, jak prezentuję się dla siebie i swojego życia.

Powoli zdaję sobie sprawę, że pogoń tylko mnie wykańcza. Nie powinnam się schylać, dopóki nie złamię się dla czegokolwiek lub kogokolwiek. Istnieje różnica pomiędzy wymuszaniem wyniku a walką o niego i jeśli czuję się przez coś całkowicie wyczerpany, jest to ostateczny znak, że czas odpuścić.

Prawda jest taka, że ​​niektóre rzeczy po prostu nie są mi przeznaczone, bez względu na to, jak bardzo tego chcę, bez względu na to, jak bardzo do nich biegnę i nieważne, jak mocno do nich czuję. Muszę zaufać swojej podróży i pozwolić, aby wszystko, co pozostawia mnie puste, pozostało za sobą, ponieważ tylko w ten sposób można zrobić miejsce na to, co jest dla mnie przeznaczone. Za to, co jest dla mnie właściwe. Za to, co pozostanie.